News

Column: Bon Bini!

Het moment waarop de vliegtuigdeuren worden ontgrendeld en de warme noordoostpassaat wind langs mijn gezicht strijkt zal 26 April 2011 tot een memorabele dag in mijn leven maken. Evenals de X-benen die ik moet aannemen om het jurkje dat ik draag op een flatteuze Marilyn Monroe manier op z’n plaats te houden. Lang leven de straalmotoren van de KLM!

Het is een beeld dat ik al een tijdje in mijn hoofd heb geschetst bij aankomst op het Caribische eiland Curaçao, ook wel door de eiland locals ‘Dushi Kórsou’ genoemd. Een prachtig eiland om van te houden!

curacaobonbinicolumn

Stage, Je kent het wel, een verplicht nummertje vanuit de opleiding om met een frisse neus een kijkje te nemen in het bedrijfsleven. In de meeste gevallen beperken de stageplekken zich tot je eigen woonplaats, misschien de dichtstbijzijnde stad? Voor mij zijn deze opties al lang afgeschreven. Ik ben van plan om helemaal alleen het avontuur op te zoeken aan de andere kant van de wereld. Op 26 April verlaat ik Nederland - sinds deze winter beter bekend als Siberië-met-afsluitdijk - om vijf maanden lang te werken als Stagiaire Leisure and Hospitality Host bij een vakantie resort in Curaçao. Nadat ik een aantal vrienden over mijn stage plannen had ingelicht leek ik een reactie te hebben uitgelokt alsof ik zojuist uit de kast was gekomen. Help! Ze is Cura-gay! Mijn ouders stonden er niet raar van te kijken. Ze namen me op 6-jarige leeftijd mee naar Aruba. ‘The all Caribbean dream’ werd geboren. De jaren daarna werden de Nederlandse Antillen een terugkomend onderwerp in de spreekbeurten. Zelfs mijn profielwerkstuk als eindexamenopdracht van de middelbare school ging over Aruba en mijn visie om op het eiland te gaan wonen. Ik dacht dat ik met mijn enthousiasme iedereen had weten te overtuigen over mijn toekomstplannen. Desondanks waren er leraren van mening dat ik er nooit terecht zou komen. Ik moest het ‘maar bij vakanties houden’ zeiden ze. Nu, 3,5 jaar later en een vliegticket rijker vullen ze de eerste vier regels van mijn adressenboekje om een ansichtkaart te sturen. Eat that!

Ik ben een uitzondering. Een buitenbeentje. Veel klasgenoten vertrekken massaal naar de Spaanse Costa’s of de Griekse ‘Oh Oh Cherso-Batsplaatsen’ om vijf maanden lang crashers van hun eigen feestje te worden. Mensen alsjeblieft zeg! Wees eens even redelijk. Het leven is geen The Hills waar het decor weggerold kan worden zodra Kristin Cavallari de hoek om is. Het idee om Barbie de tweede, prinses van de Griekse party hardies, te worden zag ik dus totaal niet zitten.

curacaobonbinicolumn

Chillen op de Antillen - The Blue Lagoon van Jibe City Bonaire

Nadat ik gedumpt werd door een jongen besefte ik dat wegkwijnen met een gebroken hartje niet bepaald mijn stijl is. In een opwelling heb ik naar elk gekwalificeerd bedrijf op de Nederlandse Antillen en Aruba een sollicitatiebrief gestuurd en binnen een week was ik al aangenomen op Curaçao! Voel je de ironie al opkomen? Veel mensen in mijn omgeving zagen het echter als een vlucht. ‘Zo’n snelle beslissing? Doet ze dat nou om de waarheid niet onder ogen te komen? Lekker makkelijk, voor je problemen weg rennen!’ Nee dat was absoluut niet het geval! Het was de doorslag om de stap te nemen die ik al sinds mijn jeugd voor ogen had. Kortom, het verhaal achter de stage van mijn dromen. Ik kan niet wachten tot 26 april!

Door Roxanne

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved