News

Jasmijn liet haar borsten vergroten, deel 2

258

Vorige week vertelde Jasmijn aan Girlscene over haar borstvergroting. Het verhaal eindigde tijdens haar eerste consult bij de plastisch chirurg. Lees hier het vervolg!

Ik besloot voor een grote B, kleine C te gaan. Na die beslissing heb ik nog tien keer met de chirurg gebeld om te vragen of het echt niet te groot zou worden, want dat wilde ik beslist niet. Ik had nog een maand om me in te lezen. Aan die scriptie kwam ik natuurlijk amper toe, ik zocht heel internet af naar ervaringen en resultaten. Oef, sommige waren echt verminkt voor het leven. Ik kreeg zelfs nachtmerries! De weken voor de operatie heb ik extra gezond geleefd. Ik werd me er meer en meer van bewust dat er in mijn lichaam gesneden zou gaan worden en ik wilde zo sterk mogelijk de operatie ingaan. Als ik op televisie verhalen zag van mensen die er niet voor kozen om geopereerd te worden, was dat wel confronterend. Ik koos ervoor, toch heeft het me nooit zover gekregen dat ik daadwerkelijk afbelde. Ik wilde dit zo graag en ik vertrouwde de chirurg.

Eenmaal op de operatietafel probeerde ik niet te denken aan de risico’s. Een minuut later (voor mijn gevoel dan, in werkelijkheid iets langer dan een uur), werd ik wakker. Door de verdoving voelde ik nog niets. Ik keek stiekem onder de dekens en zag twee bergen. Binnen een kwartier voelde ik me verschrikkelijk. Een wrak. Alsof ik door drie treinen overreden was en er nog tien bouwvakkers op mijn borstkast drukten. Na een uurtje mocht ik naar huis. Een helse autotocht, waarbij ik ieder hobbeltje voelde, volgde. Twee weken lang bivakkeerde ik bij mijn ouders. De eerste dagen kon ik nog geen deurklink omlaag duwen. Wat had ik dit onderschat! Zelfs omhoog komen uit bed of van de bank, kon ik niet alleen. Na een week mocht het verband er af en zag ik ze voor het eerst open en bloot. Ik huilde van geluk, wat waren ze mooi en natuurlijk! Maar ik moest ook ontzettend wennen. Mijn 'oude' borstjes waren drie keer zo klein geweest, de chirurg noemde ze zelfs niet volgroeid. En in je hoofd moet je dan ook even wennen aan je nieuwe lichaam. Ik wilde het liefst acht uur per dag voor de spiegel staan. Maar helaas, na de operatie moest ik acht weken, 24/7 een sportbeha (charming!) aan. Ik kon niet wachten tot ik naar de lingeriewinkel mocht om beha’s te passen.

borstvergroting

Na tien weken was ik eindelijk in staat om echte beha’s te passen. Het resultaat is een 70C geworden en ik ben er nog iedere dag blij mee. Ik wilde absoluut geen heel grote borsten en al helemaal geen ‘Victoria Beckham boobs’ die ‘op’ de borstkas liggen. Is daar keus in dan? Jazeker! Een korte uitleg:

Je kunt je protheses kort gezegd onder of boven de borstspier laten plaatsen. Dat eerste is pijnlijker, maar daardoor zie je geen randen van de prothese. Boven de spier is minder pijnlijk, maar vooral als je dun bent zoals ik, zie je snel randen. Dan heb je nog keuze tussen ronde protheses of druppelvorm. Ik heb gekozen voor druppelvormige borsten, onder de spier. Mensen zien vaak ook niet dat ze nep zijn, heel fijn!

borstvergroting

Een paar standaard vragen beantwoord:

Doet het pijn?
Ja! En het is vooral heel lastig, je komt er ineens achter dat je overal je borstspieren bij gebruikt.

Heb je littekens en hoe groot zijn ze?
Uiteraard. Ik heb gekozen voor littekens in de borstplooi (onder de borst), waardoor ze goed wegvallen door de schaduw. Je kunt ook kiezen voor het inbrengen via de tepel (kan je melkklieren beschadigen) of via de oksel (meer kans op infecties door zweten). Ze zijn ongeveer twee pinkkootjes groot.

Kun je nog borstvoeding geven?
In tegenstelling tot wat veel mensen denken wel. Ik heb evenveel kans dat het voeden via de borsten niet lukt, als iedere andere vrouw. Mijn eigen borsten zitten gewoon voor de protheses en daartussen zit nog mijn borstspier. De melkklieren zijn dus niet aangeraakt.

Hoe voelen ze?
Harder dan natuurlijke borsten. Ik kan er gewoon in knijpen, maar als ik op mijn rug lig, vallen ze maar een klein beetje naar de zijkant.

Kun je nog sporten?
Ja, wel met een stevige sportbeha uiteraard. Een half jaar na de operatie mocht ik weer sporten. Ik voel weinig verschil, behalve dat mijn borsten niet ‘hopsen’ tijdens springen of rennen. Ook moet ik mezelf niet opdrukken, omdat mijn borstspier dan de prothese een beetje fijn drukt: geen fijn gevoel.

borstvergroting

Kunnen ze lekken? Of moeten ze ooit vervangen worden?
Mijn protheses kunnen onmogelijk lekken. Wel is er altijd een risico dat ze vervangen moeten worden. Je plaatst iets vreemds in je lichaam, dus het gaat een littekenweefsel om je protheses aanleggen (kapsel). Wanneer dat te strak wordt, kunnen je protheses rimpelen en pijnlijk worden. Dan moet het littekenweefsel verwijderd worden en kun je nieuwe protheses laten plaatsen; oftewel een nieuwe operatie.

Wat kost het?
De prijzen liggen tussen de 3000 en 5500 euro, afhankelijk van het soort prothese.

Hoe ga je om met negatieve reacties?
Die krijg ik bijna niet. Maar als ik ze krijg, leg ik het naast me neer. Ik heb het voor mezelf gedaan, hang het niet aan de grote klok, maar het is ook geen geheim. Het is mijn lichaam en ik heb er nog geen seconde spijt van gehad!

Na alle reacties van vorige week hebben we Jasmijn even gemaild met wat opmerkingen van lezeressen:

Wat vond je van de reacties?
Heftig! Maar ik had niet anders verwacht. Sommige meiden zullen zich in mijn verhaal herkennen, anderen vinden plastische chirurgie (zonder noodzaak) nou eenmaal grote onzin. Ik kan het wel begrijpen, want ik heb er zelf lang over na gedacht.

'Dit spoort aan tot borstvergroting'
Nee, waarom? Omdat iemand anders het doet, moet iedereen het maar doen? Ik wilde graag normale borsten. Iemand die graag heel gespierd wil zijn, kan daar dagen lang voor trainen. Je borsten zijn zoals ze zijn, dat kun je accepteren of niet. Maar ook ik had het sterker van mezelf gevonden als ik gewoon mijn eigen borsten had geaccepteerd. Maar als ik nu voor- en na foto's bekijk, heb ik er alles behalve spijt van. Maar zoek eens op internet, er zijn ook verhalen van vrouwen die heel veel spijt hebben, omdat het volledig is misgegaan.

'Je bent onzeker en je doet het voor de jongens'
Dat lijkt mij een heel slechte reden. Als je onzeker bent, dan word je na je borstvergroting wel over iets anders onzeker. Dat zit waarschijnlijk in je. En ja de jongens, die houden helemaal niet van siliconen. Vraag maar eens!

Waarom wil iedereen perse grote borsten?
Ik wilde geen grote borsten, ik wilde borsten. In mijn ogen is het een stukje vrouwelijkheid. Ik heb verder een vrij 'jongensachtig' lichaam, dus ik ben me hier vrouwelijker door gaan voelen.

Bedankt voor alle reacties meiden! Nogmaals, iedereen mag zijn of haar mening hebben en stiekem ben ik heel blij dat er niet luchtig over gedacht wordt!

Liefs Jasmijn

LOVE dit artikel
1 meid heeft deze blog geloved