News

Column: Kuskluns

Links, rechts, links. Zo moeilijk is het toch niet? Nou ja, behalve voor mij dan….

“Tien! Negen! Acht!...” Het is oudjaarsavond 1995 en met opgetrokken knieën zit ik in de hoek van de bank en kijk ik mee naar de wijzers van de klok die aftellen tot het nieuwe jaar begint. Mijn vader en oom tellen enthousiast mee, terwijl mijn moeder huiverig toekijkt of mijn oom dit keer nou eens niet zijn bier over de leverworst gooit. “Zeven! Zes! Vijf!”, maar ik maak me alleen maar zorgen om wat er zo gaat gebeuren. “Vier! Drie! Twee!”, want dan begint het nieuwe jaar. “Een!”…. en dan moeten we op nieuwjaarsvisite bij buurman Henk.

columnkuskluns

Buurman Henk was zo’n vervelende kerel die altijd op de loer lag. Hij wist alles van de hele buurt en als je even buiten ging spelen kon je er zowat geld op zetten dat hij binnen een kwartier bij je stond. Om altijd weer dezelfde grap uit te halen. De grap met het schaartje, die hij altijd in zijn borstzak had zitten. Dan greep hij mijn haar vast en zei “Zal ik je haar even afknippen?” om vervolgens te bulderen van het lachen. Zo’n lach waardoor vogels uit de bomen vliegen. Na een paar jaar zou je toch door moeten hebben dat het gaat vervelen of echt niet grappig is, maar buurman Henk just didn’t get it.

Goed, terug dus naar die ene jaarwisseling. Na een paar vuurpijlen afschieten en de nodige “Oeeeeeeeeeeeeeeeh’s “en “Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah’s” om het vuurwerk van de buurtbewoners  is het tijd voor nieuwjaarvisite. Beginnend bij… jawel, buurman Henk. “Gelukkig nieuwjaar! Ook van mijn schaar!”, schreeuwt de buurman naar me terwijl hij zijn hand uitsteekt. En om maar niet onbeleefd te doen geef ik hem een hand terug.

columnkuskluns

En daar, op dat moment gebeurde het. Terwijl ik in mijn hoofd de nu al slechtste grap van 1996 verwerk in mijn hoofd komt vanuit het niets het gezicht van buurman Henk opeens wel heel dichtbij om mij drie zoenen te geven. Van schrik wil ik mijn gezicht wegdraaien maar in plaats daarvan maak ik het erger, veel erger. Want ik kom met mijn mond half tegen zijn waffel en als bonus ook nog eens zijn neus en uitstekende neusharen. Die wel erg stekelig aanvoelen. Ik begrijp nu opeens waarom dat nagelschaartje altijd meegaat in de borstzak. In de vroege uurtje van 1996 werd het me al duidelijk, ik ben een kuskluns

columnkuskluns

Sindsdien is het wel eens vaker misgegaan, ik mik altijd op de verkeerde kant. Daarom blijf ik altijd maar staan en hoop ik dat de ander geen kuskluns is en geen ‘buurman Henk ervaring’ heeft gehad.

Gelukkig hoor ik vaker zulke verhalen en voor iedereen die ook ‘kusklunst’ heb ik de goede manier van wangkussen opgezocht. De meeste mensen beginnen met de linkerwang, dan rechts en dan weer links. En anders kun je de schouder van de ander vastpakken en hem of haar zachtjes in de goede richting duwen.

Ben benieuwd of dit werkt. Ik heb nog een paar maanden om me voor te bereiden op de jaarwisseling en mijn verjaardag in januari. Want dit keer gaat het allemaal goed…. hoop ik dan.

Bron beeld: weheartit.com

Door Brenda

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved