News

Column: De kater van een loner

Als ik ergens moeite mee heb, dan is het wel opstaan. Het moment dat je beseft dat je een lange dag voor de boeg hebt en shoot! Het liefst zou je nog een paar uur slapen, omdat het de nacht ervoor ontzettend laat was geworden. Want ehh… We weten natuurlijk allemaal hoe dat gaat. Party hardy!

Zo ook ik, afgelopen maandagochtend. ‘Oh, maar dat overleef ik wel. Ik ben een echte diehard! Drie uur slaap? Peanuts… Ben morgenvroeg weer zo fris en helder als ik maar zijn kan!’ Dat dus.

Nu vraag je je af hoe dat afgelopen ochtend ging? Het was ongeveer zoiets: Een vaag, zeurend iets maakte zich meester van mijn brein. Mijn hersencellen die pas drie uur rust genoten, waren zich er inmiddels van bewust dat het om een geluid ging. Geluid…Irritant….Moe – die drie termen konden voor mij maar een ding betekenen: wekker. Mijn brakke lijf kwam in beweging en wist met robotachtige – door spierpijn en kramp – bewegingen het projectiel uit te schakelen. Goed, slaap. Ja, daar was ik mee bezig. Ja, coma. Comaslaap. Dat is pas leven.

foto

Coma – shit! Wacht eens? Wat doet die knalroze boa om mijn nek? Waarom heb ik een bak popcorn op schoot? Een uur later dan dat mijn wekker mijn heerlijke slaap had moeten verwoesten, werd ik wakker. Ik zat meteen rechtop in bed – over op rampenplan #01. Schematisch verschenen de handelingen in mijn geschrokken brein.

Aankleden: Ik stond op, rende naar de kast en pakte blind ondergoed, een schone BH, een trui en een broek. Kleuren onbelangrijk. Nadat ik hier een halve minuut aan had gespendeerd, rende ik naar de badkamer. Tandenpoetsen terwijl ik mijn haren borstelde. Ook die kon ik twee minuten later afvinken. Mijn tas. Als een kip zonder kop – gillend en wel – rende ik door het huis. Een minuut later kon ik eindelijk weer opgelucht ademhalen, mijn tas was terecht. Naast mijn portemonnee smeet ik er een pakje Sultana’s in, samen met een wenkbrauwpotlood en mascara. Nu hoop ik dat er maar een buschauffeur achter het stuur zit die fatsoenlijk kan rijden, zodat ik mijn wenkbrauwen en wimpers veilig kan bijwerken zonder per ongeluk mijn oog uit te steken. Ik checkte alles nog een keer, stopte mijn voeten in een paar Vans en trok mijn jas half aan. Als een regelrechte idioot sprong ik op mijn fiets en begon te fietsen alsof mijn leven ervan afhing. Zwoegend, zwetend en vloekend wist ik de wegrijdende bus er van te overtuigen dat het van levensbelang is dat ik in stapte. ‘Bedankt,’ mompelde ik buiten adem tegen de buschauffeur, die me een donkere blik toewierp. ‘Het zal wel,’ mompelde hij op eenzelfde toon, maar dan met een zware, rokerige mannenstem.

foto

Zoiets dus. De eerste vijf minuten van mijn busreis had ik nodig om even te acclimatiseren. Wat was er nou precies gebeurd? Ik was gewoon freakin’ bijna te laat voor mijn werk!  Zodra ik voelde dat de roodheid uit mijn gezicht wegtrok, bladderde ik mijn agenda door. Nee. Dit kon toch niet waar zijn? Er stond met grote koeienletters in mijn agenda dat ik vrij was. V-R-I-J. Een viertal letters wat ik koester. Hoe kon ik deze fout maken? Schuldbewust keerde ik huiswaarts waar mijn moeder me stond op te wachten. ‘Wat is er?’ vroeg ze.
‘Ik ben vrij en dat ehh… was ik zeg maar, vergeten.’
Moeizaam schudde ze haar hoofd. ‘Je moet toch echt eens ophouden met die nachtelijke feestjes van je. Alles lijdt eronder.’
‘Ik zal erop letten, mam,’ antwoordde ik braaf.
‘Ja ja,’ ze snift ‘soms zou ik willen dat je wat meer op je zusje leek. Haar uitgaansleven is soms echt te bont. Dat kan ik simpel oplossen door alle sleutels in huis te verstoppen en alles op slot te doen, maar jij… Jouw feestjes vinden altijd plaats op je kamer. Als ik de digitale verbinding eruit trek zoek je altijd weer ergens anders WiFi. Ik kan niets tegen jou beginnen.’

Tsja, ik ben nou niet bepaald iemand die je halfbezopen van de straat op raapt. Mijn definitie van een perfecte avond uit is gewoon thuis op bed, met mijn laptop op schoot en mijn favoriete series op de mediaplayer. Maar ook dat heeft blijkbaar zijn gevolgen. Zo zie je maar; je hoeft echt niet straalbezopen te zijn voor een goed feestje en daar heb je ook zeker niet altijd een hele verzameling mensen voor nodig. Ik vier feest voor 500 man tegelijk als ik zie dat er een nieuwe aflevering van The Vampire Diaries online is.

foto

Hebben jullie ook wel eens last van zo'n kater?

Bron beeld: weheartit

Door: Joanne

LOVE dit artikel
3 meiden hebben deze blog geloved