News

Column: Wanneer je alles vergeten gaat

Herinneringen sijpelen langzaam uit haar schedel en vormen gaten in haar hersenen. Letterlijk, de scan liegt er niet om, gaten, zwarte gaten. Weg, al de herinneringen zijn weg. Jeugdliefdes, muziek en dagelijkse handelingen. Ze weet het niet meer, ze zijn weg...

Ik kom graag bij haar op bezoek, het is vertrouwd. Hier logeerde ik vroeger met mijn nichtje. We kregen een beschuitje met bruine basterdsuiker als ontbijt, we gingen samen de hond uitlaten en mijn nichtje en ik leerden de eenden zwemmen. Net alsof de eenden dat nog niet konden... Maar onze fantasie was zo ontzettend groot en bovendien waren we te jong om dit te beseffen.

column inger

Inmiddels zijn mijn bezoekjes wel anders. Ik laat de hond niet meer uit, die heeft een plekje in de hemel opgezocht. Hij is vervangen door een konijn, Gijs. Ze is altijd al een dierenvriend geweest. Mijn bezoekjes bestaan dus uit thee drinken, een kijkje nemen bij Gijs en ik spit de krant drie keer door. Ondertussen luister ik naar haar, meestal praat ze best veel maar veel zinnigs komt er niet uit. Ze weet het niet meer. Je herhaalt voortdurend dingen die ze de vorige drie bezoeken ook al heeft herhaald. Het heeft geen nut meer, morgen is ze het weer vergeten.

Ik ben blij dat ze mijn naam nog weet, ze noemde me als eerste op toen de arts haar vroeg al haar kleinkinderen op te noemen. Dat geeft me toch een fijn gevoel, maar ik weet dat dit niet meer voor lang is. Als ze het over mijn broer heeft noemt ze hem ‘jouw broer’, ze weet niet meer hoe hij heet.

column inger

Ze is nog niet zover dat ze indrukwekkende gebeurtenissen uit haar verleden ook vergeten is, alleen gebeurtenissen uit het dagelijks leven vindt ze moeilijk. Laatst vertelde ze me dat ze vroeger op de naaischool zat. Ze leerde patronen tekenen en kleren maken, heel leuk vond ze het. Ze weet ook hoe ze mijn opa heeft ontmoet, op de korfbalvereniging. Ze fietsten regelmatig samen naar huis en zo werden ze verliefd. Mooi verhaal, ik heb er ook al vaak naar gevraagd.

Ik hoop dat ze deze mooie herinneringen voor altijd zal onthouden, maar ik weet dat dit niet waar is. Het kan snel gaan, over een half jaar kan ze al deze herinneringen ook vergeten zijn. Ze zullen ook vervangen worden door zwarte gaten, weg uit haar hersenen. Ik zal haar moeten zien aftakelen, wachten totdat ze mijn naam niet meer weet, tot ze de naam van mijn moeder niet meer weet en uiteindelijk haar eigen naam ook niet meer weet.

Jeetjemina wat een rot ziekte is dit! Mijn oma heeft alzheimer en zal streven zonder zich te kunnen herinneren hoe ze heet en wie ze is. Alzheimer is erfelijk, maar ik wil mijn leven niet vergeten. Vanaf nu schrijf ik alles op en ga ik alleen nog maar leuke dingen doen. Voor het geval dat ik het zelf niet meer kan, zal ik dadelijk kunnen lezen wat een goed leven ik heb gehad!

column inger

Herken jij jezelf ook in mijn verhaal?

Bron beeld: Weheartit

Door: Inger

LOVE dit artikel
1 meid heeft deze blog geloved