News

Column: Ook suiker hebben we nodig..

'Maar maaa-haaam, je hebt zelf toch ook hormonen? Bij jou is het van onder toch óók weleens vijf dagen lang een bende? HERKEN JE DIT DAN NIET?!' Een typisch citaat wat weleens uit mijn mond kan rollen tijdens het welbekende maandelijkse feestje. Een ding staat vast: mijn wensen van suiker, vet en slechte gewoontes worden dan rijkelijk vervuld.

Chocoladeverpakkingen, puisten en een slecht humeur kun je bij mij ook aan het lijstje toevoegen. Herken je dit? Nou, ik kan je melden dat het complete huishouden met een boog om me heen loopt na het herkennen van de bovengenoemde symptomen. Ze horen het 's ochtends al als ik de badkamer binnenstorm en even later weer uitstorm met een verzameling haarborstels die ik mijn haar niet meer uitkrijg. Na een goed potje tieren probeer ik die borstels dan toch maar uit mijn coupe d'horror te toveren en met een bus droogshampoo in de aanslag ga ik deur uit… Ja, leven met hormonen is niet altijd even makkelijk.

Vooral omdat ik dan met een oververhitte kop de bus in stap met als gevolg dat de droogshampoo niet meer helpt. Nee, door al dat overmatige zweten tijdens "de" periode is dat wondermiddel al weggespoeld en komt er een coupe d'vetheid tevoorschijn. Knarsetandend begin ik dan een liedje te zingen. "Het leven is niet zo erg, het is niet zo erg, het is niet zo erg, mijn leven is fantastisch!" Yeah right…

krampen

Eenmaal op het station, glijd ik noodlottig uit over een bananenschil. Ik vraag me sterk af wat ik heb misdaan om dit soort acties op mijn dak te krijgen. Karma is écht genadeloos. Mijn volgende halte is de Starkbucks. Een Caramel Machiatto met extra suiker. Suiker is een medicijn, chocola een wondermiddel. Niets helpt beter. Zodra ik wat ben gekalmeerd en mijn koffie naar binnen heb geslokt, krijg ik een sms'je. Het is mijn beste vriendin:

Waar de ben je? Sta op het station te wachten! X
Ah, ze heeft duidelijke het maandelijkse-feestje-itis. Druk begin ik te tikken op mijn telefoon.
Meest rechtse tafeltje Starbucks. X

Ik zie in de stationshal iemand omdraaien en verwoed richting de Starbucks stappen. Met haar als afwasmiddel en ogen zo rood van slaaptekort, komt ze naast me zitten.
'Ik heb de je-weet-wel-week. Vreselijk,' legt ze uit.
'Tell me all about it, we zitten in hetzelfde schuitje.'
Ze zucht. 'Daarom hebben we deze dag ook ingepland. We hebben het nodig.'
'Zeker.'

Na een bezoekje aan het toilet lopen we de stad in. In een rechte streep naar de H&M. Mijn portemonnee zal het wel even voelen, maar ik moet mijn kledingkast vullen om door deze periode heen te komen. Als kippen zonder kop stormen we de winkel door. De paskamermedewerker kijkt ons met grote ogen aan als we triomfantelijk de pashokjes binnen wandelen. Nors kijk ik in de spiegel. Waarom is mijn buik altijd zo dik in deze periode? Oké, volgende broek. Het ligt vast aan de broek. Ze willen vast stof bezuinigen en maken de maten kleiner, het ligt niet aan mij…

bakkerij

Gillend loop ik vijf minuten later de H&M uit. 'Waarom maken ze die kleding te klein?'
'Ehh…' begint mijn beste vriendin 'sta je er weleens bij stil dat je misschien een grotere maat nodig hebt?'
‘Natuurlijk niet! Dat is niet mogelijk! Het ligt gewoon aan deze periode! Vrouwenkleding moet flexibel zijn' Prompt val ik stil. Vlak voor me. Ongelofelijk, een bakkerij! Een bakkerij die rijkelijk bekleed is met heerlijke pepernoten. Heerlijke, smaakvolle pepernoten.
Negeren, Joanne. Je staat daar boven. Spreek ik mezelf toe. Je paste net al niet meer in die broeken…

Ach, wat maakt het ook uit? Die broeken zijn duidelijk het probleem. Niet ik, ik ben gewoon een slachtoffer wat suikertekort komt omdat mijn lichaam op dit moment alles afvoert. Voert het ook suiker af? Weet ik niet. Vast wel. Gehypnotiseerd loop ik de bakkerij binnen. Ja, ik heb het nodig, echt waar…

Twee weken later zit ik met mijn moeder aan tafel. Ze kijkt me kritisch aan. 'Volgens mij ben je wat aangekomen, Anne.'
In paniek spring ik op. 'Wat? Dat kan niet! Het is de ovulatie! Ik zweer het, de ovulatie! Je buik wordt dan altijd dikker en dat is altijd twee weken na "de" periode!'
'Periode?' vraagt ze.
'Je weet wel, bloed en zo. Ongesteld,' antwoord ik met een lichte afschuw.
'Oké,' antwoord ze bedenkelijk 'je bent wel creatief met koosnaampjes.'
'Zoiets,' mompel ik.
'Maarre, dat kan nooit alleen de ovulatie zijn, ofzo,' draaft ze door 'je kwam laatst thuis met een gigantische zak pepernoten, dat is vast de boosdoener.'
'Nou, suiker hebben we ook nodig om te overleven, hoor.' Ik doe mijn speculaasje terug in de koektrommel. Misschien dat ik die toch beter kan laten liggen…

keuken

Door: Joanne

LOVE dit artikel
1 meid heeft deze blog geloved