News

Column: Mary Sue en Gary Stu

9

Hebben jullie weleens een boek gelezen waarin de karakters perfect zijn, de verhaallijn hun perfectie naar buiten brengt en alles (maar dan ook echt alles!) aan hun leven perfect is? Die boeken en verhalen bestaan. Zijn ze boeiend? Allesbehalve.

Niemand is perfect. Om een band te krijgen met een personage, hebben ze ook zeker imperfecties nodig. Je wilt als schrijver dat de lezers de personages als menselijk ervaren. Mijn schrijfdocent is het daar absoluut niet mee eens, dus het is mijn persoonlijke mening, maar ik ervaar alles liever op menselijk niveau. Zo is mijn schrijfdocent van mening dat je personages altijd korte dialogen moet laten spreken met zo min mogelijk gevoel.

Volgens haar moet er duidelijk een verschil zijn tussen realiteit en fictie, en dus een duidelijk grens tussen mens en personage. Die mening deel ik niet. Ik heb eens een boek gelezen waarin het hoofdpersonage zo goed als perfect was, er perfect uit zag en perfect praatte. Dat boek heb ik uiteindelijk gefrustreerd uit het raam gegooid en ik voelde me drie weken depressief, omdat ik dacht dat ik zo'n mislukking was. Sindsdien heb ik deze regel afgeschaft.

imperfectie imperfectie

Om een korte impressie te geven van hetgeen wat ik duidelijk wil maken:
Grace Autumn Macey Garfield loopt op haar deftige, rode lakschoentjes over de stoep. De zon schijnt en het lentebriesje zorgt voor een aangename temperatuur. Haar vriendje, David Adam Mcking tuit zijn lippen zodra hij haar tegemoet komt en trekt zijn goedgevormde blazer recht. 'Liefje, gaan we bij je moeder eten?'
'Zoals afgesproken, David,' antwoordt ze en legt haar gemanicuurde hand in de zijne.

Het zonnetje verwarmd de twee geliefden die lieflijk over de straat paraderen. Grace Autumn Macey Garfield slaakt een tevreden zuchtje als ze aankomt bij haar ouderlijk huis. Het gazon is kaarsrecht gemaaid en de bloembakken fleuren het geheel op. Samen met David Adam Mcking loopt ze het pittoreske huisje in en kust haar moeder op haar wang. 'Goedendag moeder,' kirt ze vrolijk. Moeder neemt het gezelschap maar al te graag in ontvangst en ze schuiven aan in de keuken die zo uit een woonmagazine lijkt te wandelen. Moeder serveert pannenkoeken voor het middageten.
'Hmmm!' merkt Grace Autumn Macey op. 'Moeder, wat een delicatesse!'

Mag ik nu alsjeblieft even overgeven? Het schrijven van dit stukje heeft me serieus migraine bezorgd. Natuurlijk moet je dit even met een knipoog aannemen, maar er zijn serieus mensen die zó schrijven. Ik vind het interessant om mijn eigen stijl met anderen te vergelijken en kijk dan ook op veel fora's en verhalensites. Een vraag borrelt regelmatig bij me naar boven: Wat is in hemelsnaam het nut van vijfentwintig voor- tussen- en doopnamen voor één personage? De meest bijzondere combinaties kom je tegen. Dit is waar Mary Sue en Gary Stu om de hoek komen kijken.

perfectie

Kortom betekent dat: perfecte naam, perfect uiterlijk, perfect leven, perfecte persoonlijkheid. Mary Sue en haar mannelijke soortgenoot zijn dus het soort karakters die je liever vermijdt, tenzij je het bewust doet (maar dat is meestal voor sarcastisch statement). Echter, sluipen de Mary's en de Gary's er bij de meeste mensen onbewust in. Ze willen vaak - en het is voor mij ook herkenbaar! Toen ik net begon met schrijven, betrapte ik mezelf er ook op - het personage wat eigenschappen van zichzelf meegeven, maken die eigenschappen net wat beter dan dat ze eigenlijk zijn en laten hun persoonlijke minder goede eigenschappen achterwege. Gevolgd door een conflict wat de personages op heldhaftige wijze overleven en een cliché happy ending. Het drama rond Mary en Gary is dan compleet.

Herkenbaar? Hieronder enkele persoonlijke tips:
- Wil je een serieus verhaal schrijven? Dan hebben de personages voorbereiding nodig. Maak voor jezelf een lijstje met de hoofdpersonages. Beschrijf ze daarin kort en wat hun "hoofdbestanddelen" zijn. Een personage groeit naarmate dat de schrijver schrijft, er moet ruimte zijn voor ontwikkeling.
- Wees streng: zet tegenover iedere positieve eigenschap een minder positieve of negatieve eigenschappen. Geef je je personage de eigenschap opgewekt? Zet daar bijvoorbeeld dan een ongeduldigheid tegenover.
- Vermijd clichés, die hebben ook erg veel invloed op de karakter ontwikkeling. Superman en Lois Lane zijn een beetje onorigineel.

prefectie

Daarnaast wil ik jullie wel op het hart drukken dat perfectie echt geen dooddoener is. Algemene perfectie is dat wel, maar persoonlijke perfectie is dat zeker niet. Om een voorbeeld te noemen: In Twilight schrijft Stephenie Meyer vanuit het oogpunt van Bella. Edward is Bella's persoonlijke vorm van perfectie en haar visie is daar in zekere zin, vertroebeld. Het doel van dat soort teksten is dat je als lezer er wel met een duidelijk beeld naar kan kijken. Zo kan ik wel eigenschappen van Edward opnoemen die ik minder tof vind.

Door: Joanne

LOVE dit artikel
4 meiden hebben deze blog geloved

Plaats een reactie

Je bent nog niet ingelogd.

of maak een nieuw account om een reactie te plaatsen.

Of login via Facebook

9 reacties

  • 6 jaar geleden Autumn

    mooi!

  • 6 jaar geleden Jocelyne

    Super tof artikel!

  • 6 jaar geleden MayaCupcake

    @Writerinheels je bent niet de enige!

  • 6 jaar geleden Caramella

    Super leuk artikel

  • 6 jaar geleden SinisterKid

    Wauw wat een informatie en inhoud ineens

    Leuk stukje an sich, en leuk voor de afwisseling op de normale 'kijk een nieuwe nagellak' artikelen!

  • 6 jaar geleden Marie

    leuk artikel

  • 6 jaar geleden Glamorgana

    Hahaha leuk om dit te lezen, kende het fenomeen al wel. Complimenten overigens, vind echt dat de artikelen leuker worden!

  • 6 jaar geleden Rosa

    Preach sista.

  • 6 jaar geleden Writerinheels

    Oeps, dt-foutje . Het is de zon verwarmt, niet de zon verwarmd. Het is namelijk tegenwoordige tijd. En volgens mij is 'karakterontwikkeling' één woord.. Sorry, ik ben een taalnazi, maar misschien heb je er iets aan. Verder wel een leuke column, altijd leuk om te lezen over verhalen schrijven!

  1. 1