Series & Films

Interview met Aus Greidanus jr (uit de Tasjesdief)

Er zijn in de loop der jaren een heleboel Nederlandse kinderfilms verschenen. Naar aanleiding van een lijstje met mijn favoriete Nederlandse kinderfilms, interview ik de acteurs en kijk ik hoe het nu, jaren later met hen gaat. En hoe de acteurs terugkijken naar de tijd dat ze in een film speelden. Dit keer: Aus Greidanus jr.

De Tasjesdief verscheen in 1995 op het witte doek. De film gaat over Alex (Olivier Tuinier) die door twee jongens (Aus Greidanus jr en Micha Hulshof) wordt gechanteerd om oude dametjes hun tasjes te stelen. Aus speelt de bad-guy, maar is hij in het echt ook zo?

tasjesdief

-

Tussen 20 en 35 jaar zitten heel veel jaren. Er is vast een hele hoop veranderd. Maar een ding is in ieder geval hetzelfde gebleven; je acteert nog steeds. Wilde je altijd al acteur worden? Of begon je na ‘De Tasjesdief’ pas echt in te zien dat bij acteren jouw hart lag? 

Voordat ik ‘De Tasjesdief’ draaide deed ik al veel school- en jeugdtheater. Ik had nog niet echt besloten wat ik zou gaan doen na de middelbare school, maar omdat ik (als laatste lichting) werd goedgekeurd voor militaire dienst, moest ik of snel een studie kiezen, of het leger in. Ik heb eerst tevergeefs toelatingsexamen in Amsterdam gedaan en werd daarna aangenomen op de Toneelacademie Maastricht. Dus toen ik ‘De Tasjesdief’ draaide, wist ik al dat ik naar de toneelschool zou gaan.

Hoe was je als puber?

Bij mijn weten, heb ik nooit ontzettend ‘gepuberd’. Eigenlijk mocht ik alles van mijn ouders en daardoor heb ik nooit het gevoel gehad me te moeten afzetten door tot heel laat uit te gaan of veel te drinken of roken… Eigenlijk behoorlijk braaf.

En toen je twintig was?

Toen ik twintig was zat ik op de Toneelacademie in Maastricht. Ik kwam uit een theaterfamilie en had relatief al veel gedaan op toneel en tv, dus ik vond zelf dat ik het al wel kon. Toen bleek al heel snel dat er nog veel te leren en vooral veel afte leren viel... Al met al heb ik een geweldige tijd gehad in Maastricht, dat ik nog steeds één van de leukste steden van Nederland vind.  

En hoe vind je jezelf nu?

Op dit moment ben ik in dienst van Toneelgroep ‘De Appel’. Ik heb tien jaar bij Johan Simons gewerkt in Eindhoven en Gent en met fantastische acteurs als Elsie de Brauw, Chris Nietvelt, Pierre Bokma, Jeroen Willems mogen spelen en daar natuurlijk enorm veel aan gehad. Ik ben nog steeds acteur, maar wil me ook graag bekwamen in het regisseren van stukken. Dit seizoen maak ik bij ‘De Appel’ twee voorstellingen (‘When the Wind Blows’ van Raymond Briggs en ‘Immanuel Kant’ van Thomas Bernard). Ik verheug me daar erg op en ben heel benieuwd hoe dat zal gaan…

Als je diep in je geheugen graaft... Wat kan je je nog herinneren van de opnames van de Tasjesdief?

Wat me het meest is bijgebleven is eigenlijk mijn auditie voor de film met Micha Hulshof. Wij zijn totaal verschillend. Hij een blonde Amsterdammer (of in elk geval Noord-Hollands), ik een donkerbruin-harige Hagenaar. Toch klikte het direct goed en was het aannemelijk dat we broers speelden.

Lucas was niet bepaald een lieverdje. Vond je het fijn om een keer een klootzak te spelen?

Dat zijn uiteindelijk de leukste rollen. Gek genoeg word ik vaak voor dat soort rollen gecast, hoewel ik op zich een heel sympathiek iemand ben. Vind ik zelf…

Sommige mensen, kinderen, zien het verschil niet tussen een persoon in een film en iemand in het echt. Had jij daar last van? Kreeg je veel vervelende reacties naar je hoofd geslingerd?

Nooit vervelende reacties gehad. En de ‘bad-guy’ is uiteindelijk toch vaak net iets cooler dan het slachtoffer. Ook al loopt het meestal slecht met ze af.

Wat vind je leuk aan het acteur zijn? 

Het leukste vind ik dat je elke keer opnieuw weer aan een nieuwe baan begint en met name bij theater je de kans krijgt je te verdiepen in een heel nieuw hoofdstuk uit de geschiedenis, de filosofie, de literatuur, etc. Het ene moment hou je je bezig met de Griekse mythologie, het volgende project speelt zich weer af in de jaren ’60. Los van hoe leuk het spelen zelf kan zijn, vind ik dat elke keer weer een enorme verrijking.  

Heeft het ook mindere kanten? Vind je het bijvoorbeeld leuk om op straat te lopen en dan herkend te worden?

Ik word (gelukkig) zelden herkend omdat 99% van wat ik doe op het toneel gebeurd en ik denk dat dat publiek minder gauw geneigd is om je aan te spreken, dan wanneer je bijvoorbeeld bekend bent van televisie. Natuurlijk krijg je zo nu en dan wel slechte recensies over voorstellingen, maar dat hoort nu eenmaal bij het vak. Daarbij heb ik liever een goed geschreven slechte recensie, dan een slecht geschreven goede recensie.

Kon je het in het echt ook goed vinden met Olivier en Micha? 

Heel goed.

Zou je nog iets meer over die band kunnen vertellen?

Eigenlijk was de voornaamste band tussen ons dat we op dat moment in dezelfde film speelden. Ik herinner me dat het op de set goed klikte tussen ons, maar uiteindelijk waren we vooral drie acteurs die op de set kwamen, de scènes speelden en naar huis gingen. Gewoon ‘werk’ dus. Het is niet zo dat je elkaar heel goed hoeft te kennen, of zelfs maar aardig te vinden, om bepaalde, soms heftige, scènes te spelen. Volgens mij hebben we goed samengewerkt. Op dat moment heb je een band. Maar die vervliegt ook weer snel wanneer je met een volgend project begint. Maar wie weet komen we elkaar nog eens tegen in een ander project, of in een Tasjesdief deel 2…

Wat wil je als acteur nog bereiken? 

Ik wil niet per se iets bereiken. Elke productie staat op zichzelf, en elke keer ga je ervoor daar het beste van te maken. Er zijn wel rollen die ik nog eens zou willen spelen, maar uiteindelijk zijn de leukste dingen juist de onverwachte en onbekende.

Heb je naast het acteur zijn ook nog andere dingen die je graag doet?

Zoals ik al zei, ik wil me graag bekwamen in het regisseren. Ik ben nu twaalf jaar bezig als acteur, dus op dat gebied heb ik een beetje een idee van mijn kwaliteiten en beperkingen. Het regisseren is relatief nieuw voor mij, dus dat is een heel nieuwe uitdaging.

Bij welke film dacht jij van wow, daar had ik zelf ook wel in willen schitteren? 

Er zijn natuurlijk heel veel films waar ik in had willen zitten, maar dat zijn ook altijd films met fantastische acteurs. Dus je denkt niet zozeer “Dat had ik willen spelen.” Maar je denkt eerder “Ik wou dat ik dat kon!” Ik kan met open mond kijken naar acteurs als Gary Oldman en Sean Penn en oprecht jaloers zijn op die kwaliteit. Daarnaast zou ik ook heel graag eens in een heel bloederige horror-film willen spelen. Natuurlijk ook weer als de bad-guy.

Door Rosa Lee

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved