Lifestyle

Catwalkgirl - Killerheels & Modedromen

Heb jij altijd al willen weten hoe het er nu écht aan toegaat bij een modellenstrijd, à la America's Next Top Model? Je kunt het nu lezen, in het debuutroman van Marieke Ordelmans.

Killerheels&Modedromen is het eerste boek van de ‘Catwalkgirl’-reeks. De lezer krijgt een kijkje achter de schermen bij een programma als ‘Benelux next topmodel’.  Wat gebeurt er als de camera’s uit zijn? Welke slinkse trucjes gebruiken de makers om de mooiste televisie te maken? Hoe is het om zes weken lang met een groep onbekende meiden opgesloten te zitten? En wat moet je allemaal voor lief nemen om te kunnen winnen? Fantasie en werkelijkheid lopen naadloos in elkaar over. Met smeuïge details van Hollands Next Topmodel insiders!

Het verhaal...
Jill is een doodnormale, vlotte meid. Niets bijzonders, vindt ze zelf. Maar als ze op een shoppingtripje een flyer van het nieuwe televisieprogramma ‘Supermodel in de maak’ in haar handen geduwd krijgt, verandert haar leven. Ze schrijft zich in en dringt tot haar eigen verbazing door tot de laatste ronde met twaalf meisjes. Niet veel later zit ze in een chic modellenappartement en wordt haar doen en laten gevolgd door cameramannen en een strenge jury. Ze valt van de ene verbazing in de andere en ontdekt dat achter de glitter en glamour ook veel afgunst, verveling en nijd schuilt. Houdt ze lang genoeg vol om de finale te halen? Kan ze de verleidingen van het modellenleven weerstaan? En zal de relatie met haar kersverse vriendje haar afwezigheid overleven?

‘Catwalkgirl: killerheels & modedromen’ ligt vanaf nu in de boekhandel voor € 15,95. Bestel 'm hier! (zonder verzendkosten)

Een stuk uit het boek:

‘Tempo, tempo. Jij bent aan de buurt, succes.’ Jill werd in haar rug geduwd door de assistent van de ontwerper en voor ze het goed en wel besefte stond ze op de catwalk. Het felle licht verblindde haar en ze deed haar uiterste best om dat niet aan de propvolle zaal te laten merken. Alle ogen stonden op haar gericht en ze kon niet meer terug. Het was nu haar taak om zonder te struikelen naar het einde van de catwalk te lopen en weer terug. En dat alles ook nog eens op de maat van de hippe, opzwepende muziek en met een attitude van een topmodel. Tijdens de generale repetitie was dat gelukt, maar nu was de spanning natuurlijk dubbel zo groot. Jill wist dat ze liep omdat ze haar benen zag bewegen en het konvooi cameramannen steeds dichterbij kwam, maar ze voelde en besefte het niet. Het was alsof ze buiten zichzelf was getreden en nu van bovenaf naar haar eigen lichaam keek, dat blijkbaar precies wist wat het moest doen. Jill had, zonder te vallen of struikelen, het einde van de catwalk gehaald en moest nu twee seconden lang poseren voor de camera’s. De ontwerper had hun wel tien keer op het hart gedrukt dat ze zich moesten inbeelden dat ze steenrijke glamourpoezen uit New York waren die paradeerden over het dure Fifth Avenue. Jill was nog nooit in New York geweest en kende Fifth Avenue alleen uit Sex and the City. Klik, klik, klik. Razendsnel werd het ene na het andere cameraknopje ingedrukt. Het geklik en geflits was halverwege de catwalk al hoorbaar, zo wild werd er gefotografeerd. Na twee eindeloze seconden draaide Jill zich sierlijk weer om, zoals alleen vrouwen op Fifth Avenue dat zouden doen, en liep vol goede moed terug naar het begin van de catwalk. Ze had nog geen vijf stappen gezet toen er een ‘oooh’ vanuit de zaal klonk en mensen elkaar aanstoten. O nee, o nee! Jills hersenen werkten op volle toeren. Wat was er aan de hand! Ze had toch niets verkeerd gedaan… shitshitshit. Ze probeerde haar angst te verbergen en keek zo onopvallend mogelijk naar de mensen in de zaal om uit te vissen wat er nou precies aan de hand was. Ze zag dat iedereen iets naar beneden keek, ter hoogte van haar… Nee! Dit kon niet waar zijn! Haar strapless jurk was afgezakt en haar beide tepels piepten boven de met kant bezette bustier uit. Jill werd knalrood en het was maar goed dat ze zes dikke lagen poeder op had, anders zou haar hoofd nu vreselijk vloeken bij haar fuchsiaroze jurk.

Ze wilde de jurk omhooghijsen of haar tepels bedekken met haar handen. Nog net op tijd bedacht ze zich dat de ontwerper die middag had gegild dat de meiden nooit op de catwalk aan zijn kleding mochten trekken. Wat er ook gebeurde. Jill wist niet meer wat ze moest doen. Als ze ‘m wel zou ophijsen zou ze op haar donder krijgen van de ontwerper en vast ook van de jury. Als ze hem niet zou ophijsen, zag de hele modewereld haar blote borsten. Jill besloot om het maar zo te laten, aangezien iedereen haar doperwtjes nu toch al had gezien en liep stug door. Ze kreeg een groot applaus van het publiek en stapte een paar seconden later van de catwalk af. Daar stonden Keisha en Svetlana, die al geweest waren, en de cameraploeg van Supermodel in de maak haar op te wachten. De meiden gilden hysterisch door elkaar heen en vlogen elkaar in de armen. ‘Jaaaaa, het is ons gelukt! Het was zo cool!’ Jill had Keisha nog nooit zo vrolijk gezien. ‘Iek wil nog een keer, iek wil nog een keer.’ Svetlana leek wel een teletubbie. Die hadden er ook een handje van om alles opnieuw te willen doen. ‘Zagen jullie dat? Mijn jurk zakte af en iedereen kon mijn tepels zien!’ Svetlana en Keisha schudden hun hoofd. Ze hadden niets gezien. Jill haalde haar schouders op. ‘Ach, wat maakt het ook uit. Ik heb mijn eerste modeshow gelopen zonder te vallen en ik kreeg nog een extra applaus ook!’

‘Meisjes, zijn jullie klaar? Jullie moeten zo nog een keertje op voor de finale samen met de ontwerper.’ Jill hees voor de zekerheid haar jurk nog maar een keertje goed op. Het zou haar niet nog eens gebeuren. Eén keer voor paal staan was meer dan genoeg voor vandaag. De meisjes gingen snel in de juiste volgorde klaarstaan en bestegen voor de laatste keer de catwalk. Na de ereronde met de ontwerper en alle modellen was het tijd voor de beruchte afterparty. De afterparty’s van de ontwerper stonden erom bekend flink uit de hand te kunnen lopen. Ze begonnen meestal ’s middags rond een uur of vier en het kwam regelmatig voor dat de laatste gasten pas om drie uur ’s nachts het hotel uitstrompelden, stomdronken van alle gratis drank. Cato, die ieder seizoen meeliep, had de meisjes er al vanalles over verteld.

Twee jaar geleden waren de hoofdredacteur van een heel bekend modeblad, een collega-ontwerper en een bekende tvstylist het hotel uitgezet omdat ze een heel waardevol kunstwerk in de lobby van het hotel hadden vernield. Ze waren zo dronken geweest dat er acht beveiligingsmensen aan te pas moesten komen om ze het hotel uit te krijgen. Een paar paparazzofotografen waren getuige geweest van het schandelijke spektakel en hadden van de uitgever van het bekende modeblad heel veel geld aangeboden kregen om de foto’s niet te publiceren. De desbetreffende hoofdredacteur was vandaag wel bij de show aanwezig geweest, maar had uit voorzorg het hotel vroegtijdig verlaten. De andere twee ‘relschoppers’ waren niet meer welkom in het Giant Hotel.

‘Proost meiden, op jullie eerste geslaagde modeshow.’ Jill, Keisha en Svetlana stonden met een glas champagne in hun handen en toastten met de ontwerper op zijn succesvolle modeshow. ‘Ik ben heel erg trots op jullie. Jullie hebben het geweldig gedaan. Voor de eerste keer een modeshow lopen is geen eitje.’ De ontwerper gaf ze alle drie een dikke knuffel en liep de lobby in, waar het feest al in volle gang was. Ze zagen nog net hoe hij gefeliciteerd werd door de presentactrice van een bekend spelprogramma, voordat hij in de modemenigte verdween. Dennis en Davie waren ook bij de show aanwezig geweest en kwamen de meiden opzoeken. ‘Gefeliciteerd! Op jullie eerste modeshow!’ ‘En Jill, goed gedaan. Je deed net alsof er niets aan de hand was toen je jurk afzakte. Zo hoort dat ook.’ En weer werd er getoast. ‘Kom mee, dan stel ik jullie voor aan alle mensen die er toe doen in dit wereldje.’ Davie liep voorop en de meisjes volgden hem braaf. Binnen een halfuur tijd hadden ze al een stuk of dertig handjes geschud. Veelal van ontwerpers, belangrijke moderedacteuren en wat bekende sterren van televisie. Als haar vriendinnen dit eens konden zien, zouden ze gek worden van jaloezie. Vooral Britt, die echt een zwak had voor alles en iedereen die op televisie kwam. Zij was ook altijd degene die van alle gossip op de hoogte was en blaadjes als de Achterklap letter voor letter verslond.

‘Meisjes, dit is Cedric. Beloof me dat jullie zijn naam nooit zullen vergeten.’ Davie gaf hem eerst een zoen op zijn mond voordat de meisjes hem een hand konden geven. Jill keek naar de man waarvan ze de naam nooit mochten vergeten. Cedric was een man van rond de veertig en leek in de verste verte niet op iemand die in de modewereld werkte. Hij was tonnetje rond en zijn simpele, effenblauwe T-shirt zat strak om zijn buik gespannen. Hij droeg een driekwartspijkerbroek en afgetrapte gympen. Alleen zijn peperdure en exclusieve Lanvin-designzonnebril op zijn hoofd verraadde dat hij ‘iets’ had met mode. Jill stelde zichzelf voor de zoveelste keer vandaag voor en deed haar best om er nog een vriendelijk lachje uit te persen. Echt, wie was deze grote man? Ze zag dat Keisha en Svetlana al net zo verbaasd keken naar de man die het volgens Davie helemaal had gemaakt in de modewereld. ‘Cedric is een mengelmoesje van alles, meiden. Hij is stylist, fashion director van het bekende modemagazine Looks, columnist voor dagblad Het Nieuws en organiseert zes keer per jaar een waanzinnig modellenfeest in Kaapstad waar de crème de la crème van alle topmodellen op afkomt. Kortom, zorg dat je bij hem in de smaak valt. ‘Jill keek nog eens naar de ietwat onverzorgd uitziende man voor haar en kon de link tussen hem en flitsende modellenfeestjes in het zonovergoten Zuid-Afrika niet helemaal leggen. Maar goed, het zal wel waar zijn, anders had Davie ook niet zo bij hem lopen slijmen. Hij leek op dit moment wel een schoothondje dat smeekte om aandacht. Na een paar minuutjes met Cedric te hebben gebabbeld over zijn fabulous leventje als modekenner was het tijd voor een nieuw drankje. Achter in de lobby was een cocktailbar neergezet waar drie goddelijke mannen de meest exotische cocktails stonden te shaken. Jill had nog nooit zo’n lekker drankje geproefd. Zelf maakte ze met haar vriendinnen ook wel eens een cocktail, maar dat was dan meer een mix van goedkope Malibu uit de supermarkt met ananassap uit een pak en een lullig stukje limoen ter decoratie. Nee, deze cocktails met verse muntbladeren en mierzoete framboosjes waren van een heel ander niveau. En nog gratis ook! De lekkere cocktailboy achter de bar gaf Jill een dikke knipoog toen hij zag dat ze de cocktail al weer ophad. ‘Lekker hè? Hier, neem er nog eentje, schoonheid.’ Jill verslikte zich in de framboos die ze uit de onderkant van het glas had gevist. Had deze hunk haar nou schoonheid genoemd? Met rood gloeiende wangen pakte ze de nieuwe cocktail uit haar handen. Verlegen stamelde ze: ‘Dankjewel. Ze zijn inderdaad erg lekker.’ De jongen keek haar met pretoogjes aan en Jill kon niets anders dan terugkijken. Als Wouter hier was, zou hij haar onmiddellijk hebben meegesleept. Maar Wouter was er natuurlijk niet. Hij hield namelijk niet van dit soort poehafeestjes waarbij alle vrouwen zich op de meest onhandige pumps door de menigte manoeuvreerden en negentig procent van de mannen homo was. God, wat miste ze haar vriendje toch!

Een klein uurtje later was het tijd om terug te keren naar het appartement. Maar goed ook, dacht Jill, want ze begon de champagne en cocktails aardig te voelen. Eigenlijk had ze dat laatste glas champagne ook niet moeten opdrinken, maar je bent gek als je gratis champagne afslaat, dus ze had stug doorgedronken. En dat op een bijna lege maag nog wel. De minuscule en waarschijnlijk veel te dure hapjes die werden geserveerd, hadden haar rommelende maag niet stilgekregen. Jill snapte nu ook waarom er aan het einde van de avond zoveel mensen dronken waren. Drank in overvloed, maar een normale boterham met kaas of een zak vette friet, ho maar. Licht wankel en met haar pumps in haar handen (wat deden die verrekte schoenen pijn!) stapte ze de taxi in. Het eerste wat ze ging doen zodra ze thuis was, was een grote zak paprikachips opentrekken. Mmm, heerlijk! Het water liep haar nu al in de mond.

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved