Lifestyle

Interview: Thom Arisman

Een van mijn favoriete Nederlandse schrijvers is Thom Arisman. Een soort chicklit, maar dan door een man geschreven. Supergrappig! Zijn derde boek, "Single van beroep", is net uit. Ik mocht hem interviewen!

Thom, vertel eens wat over jezelf – voor de Girlscene bezoekers die nog nóóit van jou gehoord hebben.
'Fijne man, groot schrijver, hopeloze journalist, wanhopige single, die een ongelooflijke puinhoop van zijn liefdesleven maakt. Dat ben ik wel zo'n beetje in één zin. Wie mij toch iets beter wil leren kennen, moet mijn drie fenomenale boeken maar eens lezen. Gaan over mijn (single) leven. Zijn echt superleuke boeken, en ik kan het weten, want ik heb ze geschreven. Hartstikke handig trouwens, die boeken, want wanneer ik een nieuwe vrouw leer kennen, geef ik haar een boek van me. Weet ze meteen waarmee ze opgescheept zit. Het rare is alleen dat ik die vrouwen daarna nooit meer terugzie. Ik snap er niets van. En mijn boeken krijg ik ook nooit terug. Maar zo zijn vrouwen hè: nooit iets teruggeven. Zo is er ook een keer een vrouw met mijn goudvis vandoor gegaan. Vond ik echt een hele lage streek, want toen had ik geen dier meer om uit te laten. Aan de andere kant: ik liep geloof ik nogal voor paal met die vissenkom. Maar alles beter dan met zo'n akelige Jack Russel, want dat vind ik zo'n treurig gezicht.' 

Hoe lang schrijf je al? Is het je allergrootste passie?
'Ze zeggen dat ik schrijvend ter wereld ben gekomen, dus mijn hele leven al. Ik heb nooit iets anders willen doen dan schrijven. Als ik een dag niet heb geschreven, voel ik me niet zo lekker. Alsof ik niet echt leef. Dus het is niet zozeer een passie, eerder een gruwelijke verslaving. Maar omdat je van de hele tijd op je reet zitten een dikke pens krijgt, heb ik er nog een verslaving bij genomen: squashen. Kan ik alle meiden aanraden: je krijgt er een lekker hard kontje van.'

Beschrijf “Single van beroep” eens zo kort mogelijk. Wat kunnen we verwachten?
'"Single van beroep" is mijn derde meesterwerkje en het geeft een openhartig inkijkje in het leven van een mannelijke single. Alle meiden zouden het moeten lezen, omdat ze dan de mannen iets beter begrijpen. Denk ik. Hoop ik. Ik moet wel waarschuwen dat er aardig wat seks in voorkomt en omdat ik een man ben, beschrijf ik de seks rechttoe/rechtaan. Vrouwen hebben de neiging om seksscènes nogal wollig op te schrijven, ik doe daar niet aan. Bij mij is een lul een lul en een kut een kut. Ook ben ik in "Single van beroep" voor het eerst in jaren echt verliefd, maar dat loopt niet heel goed af. Ja, ik geloof dat ik aan serieus liefdesverdriet heb geleden. Dat was voor mij alweer een tijdje geleden en ik was vergeten hoe ongelooflijk klote dat voelt. Serieus, je kunt beter een been breken dan je hart. Ach, eigenlijk is "Single van beroep" het verslag van mijn soms wanhopige maar immer opgewekte zoektocht naar Echte Liefde. Met alle ups en downs.'    

Wat maakt je derde boek zo speciaal? Zit er veel verschil tussen deze en de voorgaande boeken?
'Volgens mij is het verschil met "Thom.Single.Man." en "Mr. Single" dat de toon wat harder is, wat cynischer. Maar dat heeft te maken met het simpele feit dat ik in "Single van beroep" inzie dat ik niet de rest van mijn leven alleen wil blijven. Om mij heen settlet iedereen zich, maar mij lukt dat maar niet. De eerste twee boeken waren meer lang leve de single-lol en vooral niet nadenken over de toekomst, terwijl ik dat in "Single van beroep" wel doe. Maar er valt wel weer heel veel te lachen, hoor, want ik neem mezelf niet zo serieus. De wereld is al serieus genoeg. Ik baal er wel van dat lezers mijn boeken zo snel uitlezen. Máánden werk ik eraan, dag en nacht, en dan leest zo'n lezer het in één ruk uit. En dat mailen ze me ook nog! Ze denken blijkbaar dat ze mij daar een plezier mee doen. Nou, dacht het niet.'      

Hoe komt het toch dat je zo anoniem wil blijven? Geen foto’s op je website (hoewel ik las dat dat wel een plan voor de toekomst is…), onherkenbaar op de cover van je boeken, geen persoonlijke interviews… waar komt dat vandaan? Lijkt het je vervelend om herkend te worden, of denk je dat bekendheid je zal belemmeren in je dagelijkse leven?
'Ja, het lijkt me heel vervelend om constant overal herkend te worden. Sta je stiekem tegen een boom te pissen, hoor je ineens: 'Thommy!' Lijkt me geen pretje. Ik kan trouwens ook niet plassen als er iemand tegen me aan begint te lullen. Raak ik van in de war. Blokkeert mijn hele zaakje. Maar mijn 'mystery identity' heeft natuurlijk ook een zeer praktische reden: als iedereen mijn kop herkent, kan ik 'mijn werk' niet meer uitvoeren. En geloof het of niet, maar ik wil per se geen BN’er zijn. Ik weet dat iedere talentloze flapdrol een BN’er wil zijn, maar ik niet. Laat mij maar lekker anoniem aanrommelen. Vind ik veel fijner!'

Heb je wel eens vervelende reacties van vrienden/vriendinnen/dates gehad nadat je ze genoemd had in je columns of boek?
'Dat valt gelukkig hartstikke mee, maar ik ben dan ook niet het type schrijver dat anderen afzeikt of belachelijk maakt. Vind ik ook niet eerlijk, want ze kunnen zich niet verdedigen. Wel maak ik mezelf belachelijk. Ik ben wel één goede vriendin kwijtgeraakt, niet toevallig een ex, die heel boos op me was. Dat vond ik heel erg, en ook heel onterecht, maar daar kon ik weinig aan doen. Soms gaan die dingen nou eenmaal zo. Moet je accepteren.'  

In hoeverre zijn je stukken fictief?
'In zoverre dat ik wel eens een naam en een situatie verander. Verder verzin ik heel weinig, omdat de werkelijkheid veel interessanter is dan fictie. Maar ik geef wel altijd een eigen draai aan de werkelijkheid, maar daar ben ik dan ook schrijver voor.

Je praat vrij vaak over eten en geeft op je site ook aan dat je dol bent op snacks. Wat is je favoriet en welk gerecht kun je zelf het allerbest bereiden?
'Het schijnt niet erg mannelijk te zijn, maar ik ben verslaafd aan chocolade. Ik moet áltijd chocolade in huis hebben. Mijn probleem is wel dat die chocolade ook altijd in één keer op moet. Gisteren bijvoorbeeld haalde ik een ten-pack KitKats. Vandaag zijn ze op. Ik schuif ze alle tien zo naar binnen, geen enkele moeite mee. Goed dat je me eraan herinnert trouwens, want ik moet zo even nieuwe halen. Koken doe ik amper, want ik vertik het om een uur in de keuken te gaan staan om vervolgens alles in tien minuten op te eten. Dan gooi ik er liever een magnetronhap, haal ik wat bij de Chinees of ga ik uit eten. Maar als er iemand komt eten, wok ik het liefst bami. Die van mij is superpittig, omdat ik er een halve fles sambal ingooi. En als de eter een leuke vrouw is, mieter ik de hele fles erin. Drinkt ze lekker veel wijn. Hebben we na het eten ook nog lol…' 

Een van Thom’s beste vrienden is Jules; hij heef teen zoontje, Vito. Thom, ben je soms wel eens jaloers op het leven van je vriend Jules? Of denk je stiekem: leuk zo’n kind als Vito, om af en toe een weekend mee uit te nemen, maar niet voor mezelf?
'Soms ben ik jaloers op hem, maar meestal niet. Want je wordt ook doodmoe van zo'n kind, tenminste, ik wel. Maar als ik met Vito ben, dan sloof ik me natuurlijk ook altijd vreselijk uit. 's Avonds kan ik dan geen pap meer zeggen en ben ik dolblij dat ik alleen ben. Maar Jules' leven is ook ingericht op een kind, dat van mij niet. Ik weet niet eens wat ik volgende week ga doen, Jules weet bij wijze van spreken hoe zijn hele jaar eruitziet. Ik ben stapelgek op kinderen, maar heel langzaam maar heel zeker begint bij mij het besef door te dringen dat ik wellicht nooit een kind zal hebben. Loop ik morgen mijn droomvrouw tegen het lijf, dan kan dat zo weer veranderen natuurlijk, maar ik zie dat niet zo snel gebeuren.'

In hoeverre vind jij liefde belangrijk in je leven? Je schrijft er volop over en lijkt er veel mee bezig te zijn; is het zo belangrijk voor je?
'Ik ben bij mijn oma opgegroeid. Mijn oma was de enige persoon in mijn leven die onvoorwaardelijk van mij hield. Haar onvoorwaardelijke liefde heeft van mij de man gemaakt die ik nu ben. Alles wat ik heb bereikt, heb ik aan haar te danken. Dus liefde is het belangrijkste wat er is. Liefde is onze zuurstof. Toen mijn oma stierf, heb ik heel lang geen adem kunnen halen. Geen leven zonder liefde.'

Geloof je in liefde op het eerste gezicht? Of denk je dat er meerdere prinsessen-op-het-witte-paard rondrijden?
'Ik geloof niet in liefde op het eerste gezicht, omdat in mijn geval de liefde langzaam groeit. Wel geloof ik dat er iets moet gebeuren tijdens het kruisen van die eerste blikken. Gebeurt dat niet, dan wordt het nooit wat. Ik weet uit ervaring dat er zeer veel prinsessen-op-witte-paarden zijn, maar die zijn inmiddels allemaal doorgereden. Misschien moet ik me maar eens gaan richten op een heks-op-een-manke-pony.' 

Ben je van plan nog een vierde (en vijfde, en zesde…) boek te schrijven, of laat je het bij deze trilogie?
'Nee, wel een zevende. De vierde, vijfde en zesde sla ik gewoon over. Nu, op dit moment, laat ik het bij de single-trilogie. Ik vind het mooi geweest. Maar over een tijdje denk ik er misschien anders over. Komt bij dat ik nu een single-column schrijf in de Vlaamse Flair en die kunnen Nederlandse lezers niet lezen. Dus misschien maak ik daar ooit nog een boek van. Want ik vind het wel jammer dat Nederlanders die column niet kunnen lezen. Hij is namelijk leuker dan de column in de Nederlandse Flair, omdat de Vlamingen me compleet vrij laten. Van de Belgen mag ik schrijven wat ik wil, van de Nederlandse Flair mocht ik dat niet. Dus wie weet.'

Je website is mateloos populair en ook je Hyves heeft al een flink aantal leden. Vind je die aandacht leuk of juist helemaal niet?
'Ik vind het geweldig, omdat het betekent dat de lezers mijn columns en boeken leuk vinden. Daar doe ik het als nederig letterslaafje toch allemaal maar voor. De Hyves is trouwens niet van mij, maar van lezers. Ik heb er verder niets mee te maken, maar ik ben er wel retetrots op. Er zitten ook flink wat mooie meiden tussen. En gelukkig ook wat lelijke mannen, want mijn boeken zijn niet alleen bedoeld voor vrouwen. Mannen zouden mij ook moeten lezen. En sinds ik een column in Metro heb, gebeurt dat ook.'

Tot slot: wat zou je nog willen meegeven aan de bezoekers van Girlscene?
'Lieve meiden, koop mijn boeken, zodat ik weer wat te eten kan halen. Ik verrek namelijk van de honger. En nu even serieus: Je bent de schrijver van je eigen leven, dus trek je niets aan van gezeik van anderen. Het is jouw leven, dus alleen jij bepaalt wat je met je leven doet. Amen.'

Single van Beroep is nu te koop voor € 10,-. Mr Single en Thom.Single.Man liggen ook nog steeds in de winkels en kosten € 6,98. Je koopt ze hier online. Ik ben zelf een enorme fan van Thom, dus ik steek jullie graag met het Thom-virus aan! :-)

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved