Lifestyle

Dagboek van een kampeerkneus - deel 2

Speciaal voor Girlscene schreef chicklitschrijfster Lisette Jonkman het zesdelige verhaal Dagboek van een kampeerkneus. Lees hier deel 2!

kampeerkneus2

Eindelijk, eindelijk, eindelijk zitten we voor de tent met een biertje. Het is zelfs opgehouden met regenen en vanachter de wolken piept nu voorzichtig een zonnetje. Ik dacht dat dit moment nooit zou komen.

Toch voelt het niet zo goed als ik me een halfuur geleden had voorgesteld, wat grotendeels te wijten is aan de aanwezigheid van Alette. Het kreng blijkt verdorie nog superaardig te zijn ook. Sommige mensen hebben alles mee.

Ach, ze heeft vast voetschimmel. Ik bedoel, er moet toch iets mis met haar zijn?

‘Wat heb jij prachtige blauwe ogen, Bo!’ roept ze precies op dat moment. ‘Vroeger wilde ik altijd blauwe ogen, net zoals die van jou.’

Zie je nou wat ik bedoel? Hoe is het mogelijk om niet verliefd op haar te worden?

‘Dankje,’ mompel ik. Ik vertik het om een complimentje te maken over haar amandelvormige bruine ogen met gouden randjes. Of over die lange wimpers, die geen mascara nodig hebben.

‘Hoe kennen jullie elkaar eigenlijk?’ vraagt Alabama nieuwsgierig. Ze leunt met haar hoofd op haar knieën, waardoor ze nog kleiner lijkt.

Alette wisselt een blik met Benjamin alsof ze een geheimpje delen. Dan zegt ze vaagjes: ‘Ach, van vroeger...’

Benjamin trekt verbaasd een wenkbrauw op. ‘Wil je het niet vertellen?’

‘Nee joh, dat vindt niemand interessant,’ bloost Alette.

Mijn fantasie begint direct overuren te maken. Ze schaamt zich. Vast omdat ze vroeger een escortgirl was... of misschien is ze het nog steeds wel. Of paaldanseres in één of andere ranzige club. Oh wacht, dat zou betekenen dat Benjamin naar ranzige clubs gaat. Nouja, het is in ieder geval niet iets waar ze trots op kan zijn.

‘Dan vertel ik het wel,’ zegt Benjamin. ‘Alette was op het gymnasium de slimste van de klas. En ik had bijles nodig, vooral voor wiskunde – waar zij overigens een ster in is.’

‘Ach, dat valt wel mee,’ murmelt Alette, maar ik zie hoe ze hiervan geniet.

‘Dus begon ze me bijles te geven,’ besluit Benjamin.

Alette kijkt hem weer aan met die broeierige blik. Pff, nu weet ik het wel, hoor. Waarom duiken ze niet meteen met elkaar in de tent? Dan hebben we dat ook maar weer gehad.

‘Ik ga naar de wc,’ zeg ik bruusk. Ik sta op en been weg.

‘Ik ga mee,’ roept Alabama, die achter me aanrent met wapperend blond haar. Als ze naast me loopt, fluistert ze: ‘Dus...’

‘Dus,’ herhaal ik toonloos. We banen ons een weg door het woud van tenten in verschillende stadia van opgezetheid.

‘Ze is wel aardig,’ probeert Alabama voorzichtig.

Ik snuif minachtend, ook al ben ik het volledig met haar eens. Alette is heel aardig. En slim. En mooi.

We lopen een tijdje zwijgend naast elkaar. Dan zegt Alabama enthousiast: ‘Ik heb echt zin in straks. Om half drie beginnen we meteen goed met de Bloody Beetroots.’

Ze kijkt me aan alsof ik hier wildenthousiast over hoor te zijn, dus zeg ik beleefd: ‘Goh. Ja. Leuk.’

Om eerlijk te zijn was ik alweer een beetje vergeten dat we hier zijn om naar muziek te luisteren. Mijn hoofddoel was Benjamin versieren. En het secundaire doel... Weetje, ik had eigenlijk geen secundair doel. Die muziek kan me allemaal gestolen worden.

‘Eindelijk!’ roept Alabama als er een rij groene ecotoiletten in zicht komt. ‘Ik dacht dat ik in mijn broek moest piesen.’ Ze grijpt een handvat en trekt de deur open.

Er drijft een weeïge, chemische lucht naar buiten. Ontlasting vermengd met de blauwe slurrie in de wc.

Ik sla geschokt mijn hand voor mijn mond en kokhals. ‘Deze is duidelijk te smerig.’

‘Nee hoor, het valt wel mee,’ zegt Alabama, die de wc is ingestapt en de bril inspecteert. Ineens zie ik dat ze een wc-rol in haar hand heeft. ‘Eigenlijk had ik het erger verwacht. Maar goed, het is nog maar de eerste dag, natuurlijk...’

‘Waarom heb je wc-papier bij je?’

Ze kijkt me even perplex aan en begint dan te giechelen. ‘Sorry,’ hikt ze. ‘Ik vergeet steeds dat jij zo’n kampeerkneus bent. Les 1 op de camping: het wc-papier is altijd op. Neem je eigen rol mee.’

Ik gaap haar verbaasd aan. ‘Maar er hangt een rol in het hokje.’

‘Ja, nu nog wel,’ legt Alabama geduldig uit. ‘Maar vanavond is die rol verdwenen. Of er is overheen gepist.’

En dan verdwijnt ze in het hokje, alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat mensen hun lichaamssappen laten lopen over een wc-rol.

Als we later teruglopen, ben ik nog totaal getraumatiseerd van mijn ervaring op het chemische toilet.  Wat immens smerig. Er lag een monsterdrol naar me te loeren vanuit de blauwe, slijmerige diepten. Ik bekleedde iedere centimeter wc-bril met papier voordat ik durfde te gaan zitten. Net toen ik me ontspande, begon er iemand aan de deur te rammelen. Het hele hokje ging heen en weer. En dat gammele plastic slot vertrouw ik voor geen meter. Ik besloot ter plekke de komende drie dagen niet te poepen.

‘Hé, schijtbakken,’ joelt Thomas ons enthousiast toe als we de tent naderen. Hij richt zijn lange lijf op en klopt het gras van zijn broek. ‘Kunnen we nu eindelijk gaan?’

‘Ja, de Bloody Beetroots,’ roept Alabama enthousiast. Ze neemt een aanloopje en springt. Thomas vangt haar op en tilt haar boven zijn hoofd.

‘Ik heb een kabouter gevangen,’ deelt hij mee. ‘Ze wil tijdens het hele festival op mijn schouders zitten.’

‘Nee hoor!’ schatert Alabama. Ze spartelt met haar armen en benen, maar dat doet Thomas weinig. Hij neemt haar onder zijn arm en begint met stevige pas naar het festivalterrein te lopen.

‘Heb je alles, Benji?’ vraagt Alette. Ze haakt bezitterig haar arm door die van Benjamin en ik zou zweren dat ze daarbij een spottende blik op mij werpt. Maar goed, dat zal ik me wel verbeelden.

Volgende week deel 3 van Dagboek van een kampeerkneus!

Lees hier deel 1

LOVE dit artikel
1 meid heeft deze blog geloved