Lifestyle

Dagboek van een kampeerkneus - deel 6

Speciaal voor Girlscene schreef chicklitschrijfster Lisette Jonkman het zesdelige verhaal Dagboek van een kampeerkneus. Lees hier het zesde en laatste deel!

verhaallis6

Toen ik vorig jaar samen met Alabama naar de beelden van Romrock op tv keek, besefte ik niet dat die mensen in het voorste vak daar waarschijnlijk al sinds elf uur ’s ochtends hebben gestaan. Ook stond ik niet stil bij de constante sensatie die zij beleven: geplet worden als legbatterijkippen in een te volle vrachtwagen die een scherpe bocht neemt.

‘Gaaf hè, dat we vooraan staan,’ roept Alabama in mijn oor. Ze heeft al met Thomas afgesproken dat ze straks op zijn schouders mag, want ondanks onze prominente plek kan ze nog steeds niet over de hoofden heenkijken.

Ik geloof dat wij de enigen zijn zonder T-shirt, zweetbandje of andere attributen waar ‘Muse’ op staat. We worden dan ook een beetje achterdochtig aangekeken door onze mede-voorvakkers.

Niemand heeft me nog goed uit kunnen leggen wat Muse nu precies voor muziek is en aangezien Alabama haar iPod niet bij zich heeft, zal ik moeten wachten tot ze beginnen te spelen. Wat overigens nog drie uur duurt, die we zonder eten, drinken of wc-bezoekjes staand door moeten brengen omdat ze in het voorvak de regel hanteren ‘opgestaan is plaatsje vergaan’. Maar tijdens het beschrijven van de muziek kwamen de woorden ‘episch’, ‘apocalyptisch’ en ‘het nieuwe Queen’ diverse malen voorbij.

‘Heb je dat flesje nog?’ vraagt Benjamin. Ik rommel even in mijn tas en geef hem het water dat ik naar binnen heb weten te smokkelen.

Het is echt gestoord hoe weinig je mee mag nemen op zo’n festivalterrein. Ik had plastic zakken bij me, zodat we ergens op konden zitten als het ging regenen. Maar zelfs die moest ik inleveren, ‘omdat ik ze in de fik zou kunnen steken’.

‘Ik kan ook mijn kleren uittrekken en die in de fik steken,’ riep ik een beetje boos tegen de bewaker. Die keek me gevaarlijk aan en zei: ‘Wees dan maar blij dat je die gewoon aan mag houden, dame.’

Helaas is een halve liter water toch wat weinig voor vier mensen (Alette weigert uit mijn flesje te drinken).

Ik weet niet of ik het nog twee uur in de brandende zon uithoud zonder uit te drogen. Mijn lippen prikken en mijn bovenlip is inmiddels ruw. Oh, en mijn voorhoofd is aan het vervellen. Fijn, de tweede dag van Romrock en ik verander nu al in een schilferende mummie.

Benjamin drinkt twee slokjes en geeft het flesje dan weer terug.

Ik frons. ‘Zo weinig?’

‘Ik denk dat er meer mensen dorst hebben,’ glimlacht hij.

Ik sta vlak naast hem. Mijn schouder blijft zijn arm raken, wat steeds elektrische schokjes door mijn lijf stuurt. Hij glimlacht even stiekem naar me en doet een stapje in mijn richting. Hmmm, ik neem terug wat ik net zei. Zo houd ik het nog wel een paar uur uit.

Ik houd het geen minuut langer uit.

Het is een uur later en ondraaglijk heet. Het water is op en mijn maag rammelt. Mijn lip en wang doen een wedstrijdje wie de meeste pijn kan doen, mijn blaas staat op knappen en mijn hele gezicht is bedekt met een laagje droog stof.

Dat zou allemaal nog wel te overleven zijn, als Alette er niet bij was. Ze heeft haar lieve-meisjes-masker weer opgezet en is nu voor mijn ogen bezig Benjamin om haar vinger te winden. Tenminste, ze maakt steeds grapjes, raakt hem even snel aan, glimlacht van onder haar wimpers naar hem of knijpt in zijn arm en roept: ‘Spierballen!’

Alabama stoot me aan. ‘Zeg chick, als je het zo vervelend vindt, waarom zeg je er dan niet iets van?’

Ik frons. ‘Wat moet ik zeggen? Blijf met je poten af van die jongen die niet mijn vriendje is en waar ik niets over te zeggen heb?’

Alabama zucht theatraal. ‘Ik help wel.’ En ze geeft me een harde duw, waardoor ik tegen Benjamin aanval.

‘Wat doe je – AH! Sorry,’ roep ik.

Hij vangt me zonder problemen op en zet me weer overeind. Met een zachte stem en een ondeugende glimlach mompelt hij in mijn oor: ‘Je valt wel vaak op mij voor iemand die niet op me valt.’

Mijn gezicht neemt direct de rode kleur van mijn rauwe lippen aan.

Alette werpt me een giftige blik toe en zegt dan zoetjes tegen Benjamin: ‘Hoe lang kennen we elkaar nu eigenlijk al, Benji?’

Benjamin draait zich om naar haar. ‘Eh... Geen idee.’

‘Volgens mij kunnen we binnenkort wel een lustrum vieren,’ kirt ze. Ze duwt even speels tegen zijn arm.

‘Maar we hebben elkaar al een hele tijd niet meer gezien,’ zegt Benjamin onthutst. Hij haalt een hand door zijn rommelige blonde haar.

‘Ach, daar kan best verandering in komen,’ zegt Alette met een sexy stem. Ze zwiept haar prachtige haar over haar schouder en kijkt hem zwoel aan.

‘Ja?’ vraagt Benjamin. Hij snapt er duidelijk niets meer van.

‘Kom op, Benji,’ lacht Alette. Ze werpt een ijskoude blik op mij. ‘Je hoeft geen toneel meer te spelen hoor. Bo weet het ook wel.’

Benjamin ziet er nu echt heel verward uit.

Hij knijpt zijn ogen samen en vraagt langzaam: ‘Wat weet Bo?’

‘Ja, wat moet ik weten?’ Ik zet mijn handen in mijn zij.

Alette kijkt met grote ogen naar Benjamin. ‘Dat wij bij elkaar horen, natuurlijk.’

Benjamin kijkt even geschokt naar mij en mijn hart maakt een kleine vrije val. Is het waar?

‘Ik bedoel, sorry hoor,’ vervolgt Alette tegen mij, ‘maar het lijkt me een duidelijke zaak. Kijk eens naar jezelf.’

Ik richt mijn vragende ogen op Benjamin. ‘Dus je speelt maar gewoon een spelletje met me?’

Ik bedoel, nu Alette alles zo open en bloot op straat gooit, kan ik dat net zo goed ook doen.

Benjamin legt zijn sterke handen op mijn schouders en kijkt me serieus aan. ‘Is dat echt wat je denkt?’

En als ik in die ogen kijk, weet ik het. Ik lees het in zijn blauwe irissen en grote zwarte pupillen.

‘Denk je dat ik spelletjes met jou zou spelen, Bo?’ herhaalt hij met doordringende stem.

‘Nee,’ zeg ik zachtjes.

‘Goed.’ Benjamin glimlacht naar me en richt zich dan kordaat tot Alette.

‘Alette,’ zegt hij duidelijk en langzaam. Ze kijkt hem met grote onzekere ogen aan. ‘Wij hebben niets. We krijgen ook niets, en we hebben nooit iets gehad. Het spijt me als ik je die indruk heb gegeven...’

‘Maar we hebben seks gehad!’ gooit Alette er iets te hard uit.

Iedereen om ons heen luistert ineens geïnteresseerd mee.

Ik voel me alsof iemand een klap op mijn hoofd heeft gegeven. Ik wist het! Ik kijk Benjamin aan en hoop stiekem dat hij vertelt dat ze liegt.

In plaats daarvan knikt hij rustig. ‘Dat klopt. Maar ik heb je toen ook verteld dat het een fout was.’

Alette kijkt hem boos aan. ‘Waarom deed je het dan? Het verlangen moet ergens vandaan zijn gekomen.’

‘Ja, dat klopt. Het kwam uit een halve krat bier,’ legt Benjamin geduldig uit. ‘Niet uit een diepgewortelde liefde.’

‘Waarom pakte je mijn hand dan vast gisteren?’ vraagt Alette paniekerig. ‘Was je toen soms ook dronken?’

Benjamin zucht. ‘Nee, niet dronken. Maar het was donker en ik wilde niet dat je struikelde over een tentlijn en je neus brak ofzo.’

‘Dus je wilt dit allemaal laten lopen?’ vraagt Alette, terwijl ze suggestief met haar handen naar haar lichaam gebaart. Een paar omstanders fluiten. ‘Ach, houd je kop,’ snauwt ze vinnig naar achteren.

Benjamin knikt. ‘Jup.’

‘En je wilt iets beginnen met... Bo?’ Ze spreekt mijn naam uit alsof ik iets smerigs onder haar schoen ben en kijkt me walgend aan.

Benjamin knikt.

Alette draait zich verontwaardigd om en stampt door de haag van toeschouwers heen.

Ik kijk haar met een vuile blik na, maar eigenlijk snap ik het ook niet. Ik bedoel, als je kunt kiezen tussen een Keira Knightley look-a-like of een make-uploos, ongewassen, onopvallend meisje met een bult op haar gezicht en een bovenlip die aanvoelt als een grindpad... Ga je toch nooit voor dat laatste?

Benjamin maakt een grote fout. Het doet me pijn, maar ik moet het hem vertellen.

‘Alette is veel knapper dan ik,’ zeg ik, pointing out the obvious. Benjamin kijkt me fronsend aan en strijkt met een teder gebaar een lok haar uit mijn gezicht.

‘Waar baseer je dat op?’ vraagt hij, terwijl hij zijn gezicht dichter bij het mijne brengt.

Gehypnotiseerd staar ik in zijn gretige ogen. ‘Dat ziet iedereen toch,’ dwing ik mezelf te zeggen. Kom op Bo, focus! ‘En ze is veel slimmer. Ik kan geen wiskunde.’

Benjamin grinnikt. ‘Ik kan ook geen wiskunde, daarom had ik bijles nodig.’

‘Nee, echt hoor,’ roep ik uit. Om ons heen wordt gelachen. ‘Ik kan niet hoofdrekenen. Totaal niet.’

Benjamin pakt mijn gezicht tussen zijn handen, zodat ik alleen nog maar in zijn ogen kan kijken. Er twinkelt een glimlach in. ‘Hoofdrekenen hoeft niet,’ grijnst hij. ‘Je mag voortaan op mij rekenen.’

En dan drukt hij zijn lippen op de mijne. De omstanders beginnen te klappen en te joelen, maar dat kan me niet schelen. Hier heb ik zo lang op gewacht.

Zijn lippen zijn zachter dan ik had gedacht. Het is een fijne, stevige kus. Verlangend open ik mijn lippen en voel hoe zijn tong zachtjes de mijne vindt. In mijn hoofd, borst en buik veranderen zo’n acht miljoen rupsen tegelijk in vlinders.

Ik verlies mezelf in de kus en raak alle gevoel voor tijd kwijt. Na wat wel een eeuwigheid lijkt, maar tegelijkertijd veel te kort heeft geduurd, maken we ons los uit de omhelzing.

Benjamin kijkt diep in mijn ogen en lacht zijn sexy halve glimlachje. ‘Dit had ik veel eerder moeten doen.’

‘Waarom deed je dat dan niet?’

Benjamin haalt zijn schouders op en grinnikt. ‘Geloof het of niet, maar niet iedereen is zo zelfverzekerd als Alette. Ik wist echt niet of je me zag zitten.’

Ik proest van het lachen en draai me om. ‘Benjamin wist niet dat ik hem leuk vond! Wat vind je daarvan, Alaba-’

Mijn stem stokt. Alabama staat niet op de grond, maar ze zweeft er op magische wijze een halve meter boven. Oké, niet zo heel magisch misschien: Thomas heeft zijn lange armen stevig om haar heengeslagen. Alabama klemt op haar beurt haar benen om Thomas' middel en haar armen om zijn nek. Met gesloten ogen gaan ze allebei op in een innige kus.

‘Nou ja, zeg,’ merkt Benjamin droogjes op.

‘Twee stelletjes in één uur,’ roep ik uit.

Alabama doet even één oog open, steekt haar duim naar me op en zoent dan weer verder.

Benjamin brengt zijn mond vlakbij mijn oor en fluistert: ‘Volgens mij gaan we vanavond de indeling van de tenten een beetje veranderen.’

Ik krijg overal kippenvel en glimlach stralend naar hem. Het kan me niet schelen dat mijn bovenlip daardoor bijna in tweeën splijt. Het geeft allemaal niets meer.

‘Vertel maar niet aan Alabama dat Thomas heel hard snurkt,’ mompelt Benjamin.

‘Ach, ze slaapt toch overal doorheen,’ lach ik schouderophalend. ‘Dus het is een perfect koppel.’

Plotseling gaat er een golf van opwinding door het publiek heen. ‘Daar zijn ze!’ Iedereen in het voorvak begint te duwen om dichter bij het podium te komen.

Benjamin gaat achter me staan en slaat beschermend zijn armen om me heen.

Wauw. Ik weet niet wat voor muziek Muse is, maar het is nu al mijn favoriete band.

Dit was het laatste deel van Dagboek van een kampeerkneus. Meer lezen van Lisette? Haar eerste boek Glazuur ligt voorjaar 2012 in de winkel!

Lees hier deel 1

Lees hier deel 2

Lees hier deel 3

Lees hier deel 4

Lees hier deel 5

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved