Lifestyle

Mijn leven met... Pfeiffer

Claudia is een 17-jarig meisje uit België. Vorig jaar kreeg ze Pfeiffer en hoewel iedereen dacht dat het allang over was, had zij nog enorm veel last. Maar haar vrienden, de dokter en zelfs haar ouders geloofden haar niet...

-

Vertel eens wat je over jezelf …

Ik ben Claudia, 17 jaar en ik kom uit België. Tot vorig jaar volgde ik de richting Lo-sport en zat net in het vierde jaar. Door mijn richting was ik constant bezig met sport en had ik natuurlijk ook veel hobby's zoals paardrijden, volleybal, boksen, joggen en skaten. Dit ging dan ook nog eens samen met 10 uur sport op school! In de weekenden ging ik met mijn vrienden samen shoppen en uit.

Jij hebt de ziekte van Pfeiffer. Wat is dit precies?

De ziekte van Pfeiffer is eigenlijk de ‘kusjesziekte’ of klierkoorts zo als we dat hier in België noemen. Het is een infectie waardoor bepaalde witte bloedcellen toenemen. Er zijn vaak mensen die niet eens weten dat ze besmet zijn of het hebben en het grootste deel van de volwassenen loopt er mee rond zonder ze het weten. Kinderen en oudere mensen zijn hier vaak véél gevoeliger voor. De ziekte van Pfeiffer zou normaal gesproken na 3 maanden volledig weg moeten zijn. Volgens de doktoren komt het daarna ook niet meer terug. Toch is dit wel soms het geval, als je niet goed behandeld wordt, kan je zelfs héél ziek worden. De symptomen zijn vaak gezwollen klieren, keelpijn en héél snel vermoeid zijn (heel anders vermoeid dan dat je na het sporten moe bent). Ook kunnen je lever en je milt gezwollen zijn, dit is heel gevaarlijk vooral als je weer gaat sporten. Dan kan namelijk je milt scheuren en dit kan lijden tot inwendige bloedingen.

Hoe heb jij Pfeiffer gekregen?

De ziekte van Pfeiffer word vaak doorgegeven via speeksel; daardoor wordt het ook wel de kusjesziekte genoemd. Waarschijnlijk heb ik het gekregen door het drinken uit een glas van een besmet persoon. Ik ben ook op deze manier erachter gekomen dat ik de ziekte van Pfeiffer had; ik dronk uit het glas van een jongen en hij bleek de ziekte te hebben.

Is het te genezen of is het onherstelbaar?

Pfeiffer is makkelijk te genezen maar het verschilt van persoon tot persoon. De meeste mensen zitten 2 weken thuis en zijn er daarna vanaf, anderen zitten tot wel een jaar thuis. In het ergste geval krijgen zij door slechte behandeling CVS (chronisch vermoeidheid syndroom); dit is dus eigenlijk je hele leven lang Pfeiffer hebben. Ikzelf heb namelijk ook een jaar thuis gezeten en ben er nog steeds niet van af. Volgens dokteren komt het ook maar één keer voor dat je het krijgt maar ik heb veel mensen ontmoet die het steeds opnieuw kregen. Het enige wat helpt is rusten, en niets forceren!

Hoe ga je er in het dagelijks leven mee om? Heb je er veel last mee; moet je dingen laten of anders doen?

Ik heb het zeer moeilijk gehad omdat je aan de buitenkant niets ziet. Daarom denken veel mensen dat je toneel speelt. Na 3 maanden ben ik naar de dokter geweest voor controle en die zei dat alles oké was, dat ik weer mee mocht gaan sporten op school. Maar ik kon gewoon nog niets; ik was nog veel te zwak en veel te ziek maar je zag niets aan mij. Mijn ouders hebben toen gezegd dat ik terug naar school moest gaan, ik heb verteld dat ik nog niet genezen was, maar ze geloofden me niet meer. Ik ben weer naar school gegaan en heb hele dagen gesport en na school al mijn examens geleerd omdat ik die moest inhalen. Maar hierdoor werd ik alleen nog maar zieker, ik kon nog geen volledige dag naar school gaan. Leraren geloofden me niet meer, mijn ouders ook niet én de dokter wilde geen bloed meer afnemen om nog eens te controleren. Na een heftige ruzie met mijn moeder heb ik gezegd hoe ik me echt voelde, en vertelde ook over groeipijnen in mijn benen en armen.

De volgende ochtend is ze verder gaan zoeken en kwam ze bij een professor in Brussel uit, die mij wel geloofde. Hij heeft mij onderzocht en schreef meteen een briefje zodat ik het hele jaar niet meer naar school hoefde. Ik was opgelucht: eindelijk iemand die me wel wilde helpen..! Maar hij vertelde er ook bij dat ik mijn sportopleiding kon vergeten. Mijn hele toekomst zakte in; ik kon nooit meer het niveau aan dat ik eerst had, en ik moest een totaal andere richting kiezen. Ook nu nog ben ik beperkt op het gebied van sport, ik ben veel sneller moe dan anderen en heb het nog wel steeds moeilijk. Maar ik ben gelukkig al véél beter nu.

Kunnen andere mensen aan jou merken dat je Pfeiffer hebt? En reageren ze er dan wel eens (vervelend) op?

Ja! Na een jaar nog kan ik niet zoveel aan als anderen en dan lachen ze wel eens. Als ik er op antwoord dat ik na een jaar nog steeds Pfeiffer heb, bekijken ze me anders en geloven ze me vaak niet. Veel mensen hebben er totaal geen begrip voor.

Hoe zie jij de toekomst voor je met Pfeiffer?

Door die professor in Brussel ben ik te weten gekomen dat ik er erg aan toe was . Ik was er nog net op tijd bij, anders was de kans zeer groot dat ik CVS had gekregen. Pfeiffer zal uiteindelijk wel verdwijnen maar door al die tests is er nog meer aan het licht gekomen. Ik heb namelijk een gluten allergie én ben ook nog eens heel allergisch voor eieren. Hierdoor had ik geen afweersysteem meer en daardoor zit ik al zolang met Pfeiffer en daardoor kwamen ook de groeipijnen. Door die allergieën heb ik een zeer streng dieet gekregen (geen brood, pasta's, koekjes, dingen die eieren bevatten, beperkt met melkproducten, geen gefrituurde snacks) en hierdoor komt alles weer een beetje in orde en ben ik aan het herstellen. Het is fijn om te weten dat ik over 3 maanden volledig genezen zal zijn. Maar het ergste van alles is dat ik mijn droom, mijn sportopleiding, heb moeten opgeven door de eerste dokter die niet goed naar zijn patiënten keek.

Wat wil je nog meegeven aan de Girlscene bezoekers?

Voel je je nog steeds slecht ook al zou je genezen moeten zijn van Pfeiffer? Twijfel niet om verder te gaan en van dokter te veranderen! Dokters moet je ook niet altijd geloven én rust vooral goed en forceer zeker niets! Ik heb gewoon de pech gehad dat dit allemaal gepaard ging met allergieën maar daar leer je uiteindelijk meeleven. Pfeiffer lijkt uiteindelijk niet zo erg, maar… onderschat het niet!

LOVE dit artikel
1 meid heeft deze blog geloved