Lifestyle

Mijn leven met... een bipolaire stoornis

128

Je hoort vaak mensen zeggen: "ik zit echt in een dip!" of "daar word ik nou zwaar depressief van...". Maar wat als een depressie is aangeboren, en dus niet 'eventjes' voorbij gaat? Mara vertelt erover, zij heeft namelijk een bipolaire stoornis.

bipolair

Vertel eens wat je over jezelf…

Ik ben Mara, woon in Utrecht en ben 18 jaar. Ik hou van lezen, schrijven, harp spelen, uitgaan, koken, dansen (zowel ballet als streetdance) en gezellige dingen doen met mijn vrienden! :)

Jij hebt een bipolaire stoornis. Wat is dit precies?

Het is een stoornis met grote stemmingswisselingen; het ene moment ben je ontzettend vrolijk (manie); je neemt dan roekeloze beslissingen, denkt niet aan de gevolgen of hoe het voor andere mensen zal uitpakken, je leeft in een enorme optimistische waas. Het andere moment ben je zeer droevig (depressie); je huilt om onverklaarbare redenen, hebt geen eigenwaarde meer en wil het liefst dat iedereen je met rust laat. Daartussen zijn periodes dat je 'normaal' bent, zoals ieder ander mens. Vroeger heette het ook wel manisch depressief.

Is deze aandoening aangeboren of heb je het later pas gekregen?

Ik heb het pas later gekregen, zo rond mijn twaalfde, maar het is een defect in je hersenen en dus aangeboren. Je kunt het ook krijgen na een trauma of een andere ingrijpende gebeurtenis, maar vaak word je dan alleen depressief. Mensen halen dit vaak door elkaar, maar het verschil is dat een depressie geen manische periodes heeft. 

Is het te genezen of is het onherstelbaar?

Helaas is het onherstelbaar... Wat wel helpt is therapie en eventueel antidepressiva in de ergste gevallen. Dit laatste wil ik niet, omdat ik nog jong ben en er misschien nog overheen kan groeien, en het niet werkt tegen de manische periodes. Therapie helpt voor mij wel. Mijn therapeute is een ontzettend lieve vrouw die een dochter heeft met hetzelfde probleem. Dat is erg fijn.

Hoe ga je er in het dagelijks leven mee om? Heb je er veel last mee; moet je dingen laten of anders doen?

Mijn echt goeie vrienden weten het, zodat ze me kunnen steunen. Maar het probleem is dat het heel moeilijk is mij in zo'n periode te helpen. Vooral in de depressieve tijden wil je helemaal geen hulp. Hierdoor kan ik soms niet zomaar ergens heen. Mijn ouders hebben een paar jaar geleden besloten dat we niet meer op vakantie kunnen, want als het dan toeslaat is het echt een ramp. Zo kan ik dus soms ook niet naar feestjes of op bezoek.

Kunnen andere mensen aan jou merken dat je deze aandoening hebt? En reageren ze er dan wel eens (vervelend) op?

Ja, soms, als ik in mijn manische periode ben zeggen mensen weleens dat ik wat rustiger aan moet doen. Soms doen ze er spottend over. In mijn depressieve periode merk ik dat ze medelijden met mij hebben, maar me toch niet helemaal begrijpen.

Hoe zie jij de toekomst voor je?

Ik hoop met heel veel therapie het een plekje te kunnen geven en toch een normaal leven te hebben! Ik ga in ieder geval nooit opgeven!

Wat wil je nog meegeven aan de Girlscene bezoekers?

Als je hier ook last van hebt heb ik maar één tip: stop het niet weg! Het voelt heerlijk om alles van je af te schrijven, vertel het je vrienden en praat er met ze over. Een tip voor mensen die iemand kennen die dit ook heeft: help zoveel mogelijk, maar probeer niet degene te begrijpen. 

LOVE dit artikel
1 meid heeft deze blog geloved