Lifestyle

Heftig verhaal: Pukkelpop 2011

Girlscene.nl gaat over fashion en beauty, allerlei happy dingen. Helaas zijn er soms ook minder leuke dingen in het leven en die passen goed in onze rubriek ‘lifestyle’. Want vervelende en heftige dingen horen helaas bij het leven. Sommige meiden hebben wel iets heel heftigs meegemaakt en willen hun verhaal graag met jullie delen.

Ik was afgelopen jaar 2011 op Pukkelpop festival in België. Zoals op het nieuws is geweest is er een heftige onverwachte storm uitgebarsten.  Hierdoor zijn 150 gewonden gevallen en 5 doden. Dit was de eerste keer dat ik een lang weekend naar een festival zou gaan.

Helemaal excited gingen wij op woensdagochtend met de auto naar België om het terrein te verkennen en onze tent op te zetten. Na een gezellige eerste avond en korte nacht begon het festival op 18 augustus 13.00 uur. Het werd een hel. Dit lijkt overdreven maar het is echt een werkelijke shock.

heftig verhaal

Het was de hele dag prachtig weer. Ik had twee telefoons bij me, maar ze waren allebei bijna leeg. We stonden om 18.00 uur bij de mainstage waar op dat moment Skunk Anansie aan het spelen was. Het begon zacht te regenen maar dat werd steeds iets harder.

Skunk Anansie schreeuwde nog dat we schijt moesten hebben aan de regen en gewoon moesten door feesten. Op dat moment sms'te ik mijn moeder dat het rot weer was en hoe het weer in Nederland was. De regen stopte en iedereen was met hele andere dingen bezig. De lucht werd steeds donkerder. Ik zag allemaal flitsen, maar ik dacht dat het een camera was of flitsende lichten vanaf het podium. Mijn vriend kwam erachter dat dit onweer was, maar we hoorden geen donder van de muziek dus bleven staan. Toen begon het opnieuw te regenen.

De regen werd harder en harder. Iedereen trok alles uit de kast om zichzelf te beschermen. Wij liepen in een korte broek en een T-shirt. Er was een groepje jongens die een groot plastic doek boven zich hield en wij gingen hieronder staan. Vrolijk waren we nog aan het zingen: 'Waar is het feestje? Hier is het feestje'. Helaas was dit een feestje van drie minuten aangezien het plastic scheurde. De regen was heel hard en er waren ook heftige windstoten.

heftig verhaal

Op dat moment stonden we midden op het terrein in de regen. We liepen naar de zijkant waar iedereen onder de eet- en drinkkraampjes probeerde te schuilen. De wind werd steeds heviger en de regen kwam steeds harder uit de lucht vallen. De bomen begonnen hun bladeren te verliezen en er kwamen ook takken naar beneden.

Mensen begonnen te gillen en te schreeuwen uit paniek en pijn. Ik was in totale paniek en mijn vriend probeerde mij te beschermen tegen de takken. Ik keek naar de grond en probeerde rustig te blijven. Op dat moment zag ik stenen: hagelstenen zo groot als een pingpongbal. Op dat moment raakte ik echt in paniek, tranen vulde mijn ogen door de pijn van de hagelstenen op mijn rug en armen. Ik keek op van de grond, maar kon helemaal niks zien. Je zag grijze, donkere lucht en af en toe een tak voorbij razen.

De paniek werd onderling groter en mensen waren aan het duwen om niet geraakt te worden. Mensen om ons heen hadden allemaal een poncho aan en waren redelijk beschermd. Op dat moment ging er een knopje in me om. De pijn werd zo erg dat ik geen moment twijfelde en over de balie klom in de drankkraam. Mijn vriend volgde en hielp ook andere mensen over de toonbank heen. Iedereen keek met ongeloof naar het weer en stond te trillen van de kou. Ik hield het niet meer en tranen begonnen te stromen. De paniek zat er echt in. Hoe gaan we hieruit komen? Gaat dit over? Zal de drankenkraam niet instorten?

Op dat moment tilde mijn vriend een meisje over de toonbank. Haar hele gezicht was bebloed en haar armen ook, ze was geraakt door een van de grote takken die uit de bomen vielen. Toen wist iedereen dat het echt heel erg was. De crew in de tent werd boos op ons, omdat wij over de toonbanken aan het klimmen waren. Vrouwen van de crew schreeuwden dat we terug moesten gaan over de toonbank! Dit maakte mij zo boos dat ik in staat was om ze in elkaar te gaan slaan en over die toonbank heen te duwen.

heftig verhaal

Iedereen bleef natuurlijk staan. Na ongeveer tien minuten was het over en iedereen klom weer over de toonbank heen in de lichte miezer. De hele mainstage zat onder de bladeren. Van de bomen was helemaal niets meer over. Reclameborden waren omgevallen en vlaggen waren omgeknakt. Verder was alles een grote modderpoel. Jongens zonder T-shirt hadden grote rode plekken op hun rug en buik van de harde hagelstenen.

Het hele terrein was stil iedereen verkeerde in shock. Mensen probeerden elkaar te bereiken maar het netwerk lag binnen drie seconden plat. Op dat moment zijn we een stuk gaan lopen en kwamen we erachter dat 'Chateau' was ingestort en er bomen op waren gevallen. Het eerste wat ik dacht 'er zijn doden gevallen'. Een paar minuten na de vreselijke regen hoorden we de eerste polities en ambulances.

Ongeveer een uur nadat het vreselijke weer was afgelopen, besloten we naar te gaan kijken of onze tent nog heel was. Onderweg zagen we hoe mensen bebloed werden afgevoerd en ouders die inmiddels al waren gearriveerd zochten naar hun kinderen. Buurtbewoners stonden buiten te kijken naar de ravage en probeerde de festivalgangers te helpen door ze onderdak aan te bieden. Veel mensen waren op zoek naar onderdak en sleepten al hun spullen mee. Onderweg naar de camping hoorden wij dat iemand bij de mainstage de microfoon pakken. Hij vertelde iedereen dat er een grote ravage aan de gang was (niemand bij de mainstage wist dat er een tent was ingestort).

Op dat moment waren wij al bij de camping aangekomen. Veel mensen hadden hun spullen al ingepakt om te vertrekken. Wij stonden bijna aan het eind van de camping dus hadden een groot stuk om doorheen te lopen. Het was echt loodzwaar. We waren nog maar net op de camping en het begon weer te regenen. Gelijk kon je voelen dat er weer paniek ontstond onder de mensen.

heftig verhaal

Onze tent (die naast zes bomen stond) had helemaal niets! Al onze spullen waren droog, er was alleeneen grote modderpoel voor de tent. We waren hier erg verbaasd over na wat we zelf 100 meter verderop hadden mee gemaakt.

Na nog wat gepraat te hebben met onze buren hadden we besloten dat we moesten inpakken en gaan. Mensen rondom ons hadden de radio aangezet en hoorden dat er waarschijnlijk nog zo'n bui aan zat te komen. Onderweg naar de parkeerplaats zagen we huilende mensen, omdat ze niemand konden bereiken. Niemand wist waar ze aan toe waren, niemand wist of het zijn of haar vriend of vriendin was die was overleden.

Ouders met telefoons in hun handen en bordjes met namen erop liepen ongeduldig en bezorgd rond. We zijn zo snel mogelijk naar de auto gegaan. Ik heb nog een rondje gelopen om te kijken of ik andere nog kon helpen. Op dat moment zag ik een meisje van een jaar of 22 huilend in de auto zitten met haar mobiel.

Dat deed me toen heel veel, omdat ze helemaal alleen was zonder spullen. Waarschijnlijk is ze of haar vrienden kwijtgeraakt in het noodweer of ze zijn overleden. Op dat moment heb ik geprobeerd mijn telefoon weer aan te zetten en het duurde geen seconde voordat me moeder aan de telefoon hing. Heel Nederland was op de hoogte en in paniek. Ik heb mijn moeder vertelt dat we oké waren en naar huis gingen. Ze wilde ons nog ophalen, maar dat vonden wij onzin. Ik heb gezegd dat ik van haar hield en dat ik zo snel mogelijk weer zou bellen.

heftig verhaal

Eenmaal in de auto onderweg naar huis verkeerde ik nog steeds in een soort van shock. Het was echt onwerkelijk. Rondom Antwerpen kregen we nog een grote regenbui. Onderweg naar Nederland zijn we nog gestopt bij een McDonald's om even bij te komen. Hier kwamen we allemaal mensen met modderkleding tegen. Zij waren ook bij Pukkelpop geweest en we keken elkaar alleen aan en gaven een knik. Het leek alsof iedereen in een soort van rouw geduwd was zonder informatie te hebben.

Thuis aangekomen zijn we gelijk gaan slapen in de hoop de volgende ochtend eventueel nog terug te rijden. Doordat er doden waren gevallen ging het natuurlijk niet door.

Tijdens het schrijven van dit verhaal, bijna een jaar na deze gebeurtenis, zit ik nog steeds met tranen in mijn ogen. Als er tegenwoordig een stevige wind is, denk ik gelijk terug aan die dag. Dat vind ik zelf vreselijk, maar ik ga dit jaar weer. Ik hoop dat ik dit een plekje kan geven zodra ik terug ben.

Bron beeld: weheartit

LOVE dit artikel
2 meiden hebben deze blog geloved