Lifestyle

Heftig verhaal: vader kreeg herseninfarct

Girlscene.nl gaat over fashion en beauty, allerlei happy dingen. Helaas zijn er soms ook minder leuke dingen in het leven en die passen goed in onze rubriek ‘lifestyle’. Want vervelende en heftige dingen horen helaas bij het leven. Sommige meiden hebben wel iets heel heftigs meegemaakt en willen hun verhaal graag met jullie delen.

"23 december. De dag dat alles veranderde…
Ik lig heerlijk in mijn bedje. Ik kijk naar mijn telefoon en zie de tijd. Half 10. Nog een half uurtje en dan moet ik opstaan. Ik draai me nog een keer lekker om. Ineens komt mama mijn kamer binnen.

“Lieve…”
Ik hoor aan haar stem dat er iets aan de hand is.
“Lieve, hoe laat moet jij naar school?”
“10 uur hoezo?”
“Je moet NU je bed uitkomen om met de hond te gaan lopen”.
“Huh? Hoezo, waarom?”
“Papa is net met de ambulance opgehaald, ik moet nu naar het ziekenhuis”.

heftig verhaal

Ik weet niet wat ik hoor en zit meteen rechtop in bed. Half slapend, half luisterend probeer ik me te concentreren op de woorden die mijn moeder zegt. Wat ze allemaal heeft gezegd? Ik heb geen idee. Iets met een TIA. Het enige wat ik in mijn hoofd hoor is ambulance, ziekenhuis, mijn papa. Ik hoor mama de trap aflopen en de deur dichtslaan. Ik zit nog steeds versuft in bed. “Oké, wat moest ik nu ook alweer doen? Oh ja, met de hond lopen”, zeg ik tegen mezelf.

Ik spring uit mijn bed, kleed me aan en ga met de hond lopen. Ik begin te huilen. Na vijf minuten is het wandelen wel weer klaar. Ik ga naar huis en pak meteen mijn spullen om naar school te gaan. Thuis kan ik toch niets doen, ik weet niet eens wat er eigenlijk aan de hand is. Ik wil mijn broer bellen, maar ik ken mama. Die belt hem niet voordat ze zeker weet wat er aan de hand is. Ik wacht wel tot ik meer weet.

heftig verhaal

Ik kom op school aan en vanaf dan gaat alles op de automatische piloot. Ik loop naar mijn kluisje, pak mijn spullen en loop naar de les. Ik huil nog steeds. Ik huil de hele les, maar volgens mij heeft niemand het door. Gelukkig maar. Na een half uur besluit ik de les uit te lopen en naar huis te gaan. Ik hou dit toch niet vol. Ik loop weer langs mijn kluisje, stop mijn boeken erin, pak mijn jas en ga naar de fiets.

Mama is ook thuis. Ze heeft gehuild en ze is erg versuft. Ze vertelt me dat papa twee keer een TIA heeft gehad. “Dat is een soort herseninfarct,” zegt ze. “Hij heeft twee keer een verlammingsaanval gekregen, de eerste was in de ambulance al, maar die was na 5 minuten weer weg. De andere was op de afdeling en was na een kwartier pas weg.  Hij ligt nu op de afdeling en als hij de nacht doorkomt zonder nieuwe TIA aanval komt alles goed.”

heftig verhaal

We gaan om 19.00 uur naar papa toe. Alles ziet er goed uit. Hij heeft een slangetje in zijn neus en ligt in bed. Hij heeft veel hoofdpijn maar voor de rest is alles in orde. Hij herkent me en vertelt dat het schrikken was, maar dat alles vast snel goed komt en hij morgen gewoon weer thuis is. Mama en ik hebben er wel vertrouwen in. Na drie kwartier gaan we weer naar huis. Ik geef een kus op zijn voorhoofd en fluister nog: “Het komt goed.”

Thuis ga ik in bed liggen en televisie kijken. Ik ben kapot. Ik kijk op de klok en zie dat het 20.07 uur is. “Oké,” zeg ik tegen mezelf, “om 21.30 uur ga ik slapen, het is wel mooi geweest voor vandaag, plus het is dan eerder de volgende dag. Dan mag papa weer naar huis”.

20.20 uur: de telefoon gaat. Mama neemt op. Mijn hart zit meteen in mijn keel. Heel de dag is de telefoon al gegaan, dus het kunnen gewoon familie of vrienden zijn, maar iets zegt me dat dat nu niet het geval is. Na 2 minuten hoor ik de gang deur open gaan en mama mijn naam roepen: “Lieve, kom naar beneden! Het gaat niet goed! We moeten naar het ziekenhuis! Jij moet rijden!”

heftig verhaal

Het gaat niet goed. Ik spring uit bed, kleed me aan en spring in de auto. Het heeft gesneeuwd en het is spekglad op de weg. Ik merk dat ik veel te hard rij en af en toe wegglijd, maar mama heeft niets door. Ze zit naast me. Ze huilt en zit alleen maar te trillen. We moeten door de nachtingang, want de hoofdingang is al dicht. We rennen (letterlijk) door de gangen naar papa’s kamer. Vanaf de gang zie ik hem liggen: mijn papa.

Papa blijkt een herseninfarct te hebben gehad in zijn linker hersenhelft, waardoor de rechterhelft van zijn lichaam is verlamd. Daarmee ook zijn gezicht en dus zijn lippen en tong. Zijn spraak is matig. Zodra hij mama begroet hoor en zie ik dat hij niet kan praten en durf ik de kamer niet meer in, maar begin hard te huilen. Ik weet niet wat ik moet en ik zak in de gang in elkaar. Ik kan alleen maar huilen.  Mijn papa. Mijn papa ligt daar en is niet meer zoals hij was.

heftig verhaal

Wat er daarna allemaal is gebeurd en in hoeveel tijd? Ik heb geen idee. Ik kan me nog herinneren dat mijn moeder mijn broer belt. Hij is in Eindhoven bij het Glazen Huis. Hij moet naar Tilburg komen. Ik beslis bij de nachtingang te gaan zitten. Ik kan alleen maar huilen en hopen dat mijn broer snel komt. Als mijn broer aankomt zie ik alleen maar angst. Angst en rode ogen. Hij heeft duidelijk gehuild. Ik neem hem mee naar papa’s kamer. Papa en Domien (mijn broer) knuffelen elkaar en wisselen een paar woorden. We lopen samen terug naar de bezoekerstafel waar mijn moeder met twee vrienden zit. We praten tien minuten. Ik voel dat ik kalmer word en na een kwartier gaan we weer naar zijn kamer. Dit keer om afscheid te nemen voor de nacht. Ik kus hem en voel meer liefde dan ik ooit eerder heb gevoeld. Mijn vader ligt in een ziekenhuisbed en de toekomst is nog nooit zo onzeker geweest.

Donderdag 23 december 2010 was de dag dat mijn vader een herseninfarct kreeg. Inmiddels zijn we honderd stappen verder en woont hij tijdelijk in een revalidatiecentrum, waar hij leert leven met zijn beperkingen. Hij leert lopen, hij leert beter spreken, hij leert omgaan met zijn nieuwe handicap. Hoewel hij, volgens de originele planning (hij was net een week met pensioen), nu gewoon thuis had moeten zijn, ben ik blij dat hij in dat centrum verblijft. Ze zorgen goed voor hem en hij werkt hard. Hij mag sinds drie weken in het weekend voor een paar uurtjes naar huis. Ik vind het bewonderenswaardig hoe hij ‘loopt’. Vergeleken met een maand geleden, maakt hij ongelooflijke stappen – letterlijk en figuurlijk. Hoe dit verhaal eindigt, weet niemand. Hier zijn geen scripts voor. Toch heb ik er een goed gevoel over, het zit in zijn karakter om door te vechten."

Bron beeld: weheartit

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved