Lifestyle

Jij? Prooi. Ik? Jager, aangenaam.

Ik geloof dat ik mijn eerste “grote liefde” had gevonden op mijn elfde levensjaar. We zaten bij elkaar in de klas en ik vond zijn etui zo schattig. Good old times, I have to say!

Column liefde

Ongecompliceerde liefde, de wens van iedere vrouw. Het was al snel over toen ik zijn naam met een hartje op een flippo schreef en het meisje naast me de flippo door de klas liet gaan. Dag flippo. Vaarwel grote liefde. De rest van mijn basisschooltijd heb ik mijn crushes strikt voor me gehouden, uit zelfbescherming. Ik had ervan geleerd, een goed ding lijkt me.

Op de middelbare school heb ik een keer een misstap begaan: Ik heb de jongen in kwestie een briefje gestuurd met de vraag: "Wil je verkering met me?". Ik bedoel, come on? Aarde aan Joanne, kon je niks beters verzinnen dan een door hormonen gedreven briefje te schrijven waarin je niet eens je gevoelens vrij gaf? Puur jagergedrag. Ik zeg het je. Uiteindelijk heeft hij onder druk van mijn vriendinnen – die hem min of meer bedreigden als hij geen positief antwoord zou geven – nee gezegd. Slappe prooi dus.

Column liefde

Goed, ik heb er uiteindelijk van geleerd, zoals ik al aangaf. Natuurlijk heeft het geholpen dat ik een aantal jaar lang prooi was van een aantal zeer obsessieve jagers. Op een gegeven moment kwam een van hen erachter waar ik woonde en fietste hij minimaal vijf keer per dag langs mijn huis. Toen durfde ik alleen gewapend naar buiten en onder gewapend versta ik mijn lieve hondje Rosa van nog geen 25 centimeter hoog en een bus extra strong haarlak als semi-pepperspray. Gelukkig zag hij mijn ijzersterke verdediging en bleef hij op minimaal zes en halve meter afstand. Dat was hem geraden ook.

Column liefde

Maar toen, ik weet het nog al te goed. Het was meteen boem-hart-verloren. Ik zag hém staan. Een korte beschrijving: zo’n 1.85 lang, donker haar en bruine ogen. Oh, mijn slachtoffer. Meteen ging ik over op mijn oerinstinct, ook wel de wet van de aantrekking genoemd. Twee individuen die door de kosmos naar elkaar worden toegetrokken. Ik viel onder de categorie die men het freaky-type noemt, zoals Reese Witherspoon dat heel subtiel ter gehore brengt in This Means War. Je weet wel, het type dat al babynamen heeft verzonnen voor de eerste officiële date. Ik was een hopeloze boel hormonen. Toch vond ik mezelf een sterke jonge vrouw en wist met een soort van omweg – 'Oh, is dat ook jouw stamkroeg? Wat toevallig daar kom ik ook!' – uit te vragen. Het was niet echt een date. Mijn vriendinnen hielden hem scherp in de gaten terwijl zijn vrienden mij met een stel eksterogen aankeken. Verder dan een mooi-weer gesprekje kwamen we niet.

Column liefde

Uiteindelijk liep het toch op iets moois uit. Een eerste kus, een halve date en een lieve glimlach… Totdat hij zijn prachtige lippen op een andere mond drukte. Op zo’n 4 meter 20 afstand. Ineens was ik geen jager meer en was hij geen prooi. Hij was de vijand en ik niet veel meer dan het meisje dat zich drie dagen lang opsloot met Ben en Jerry’s en Disneyfilms. Na het hele rouwproces besloot ik eens met mijn vriendinnen rond de tafel te gaan zitten. Nadat ze mij ervan hadden overtuigd dat ik iets veel beters verdiende, vroeg ik ze wat ik verkeerd had gedaan tijdens mijn hele jagersproces.

‘An, jij een jager? Serieus? Jij bent het gekwelde muurbloempje dat beteuterd toekijkt. Geen jager die haar prooien verleidt.’

Column liefde

Geloof me, die kwam best hard aan, maar toen ik op dat moment eindelijk weer in staat was om rationeel te denken, besefte ik me wel dat mijn zelfbeeld totaal op hol geslagen was door die verliefdheid. Tsja, mijn verbeeldingskracht in combinatie met een overdosis hormonen kan dus ook mij fataal worden.

Ingezonden door Joanne

LOVE dit artikel
1 meid heeft deze blog geloved