Lifestyle

Heftig verhaal: Mijn leven met diabetes

Girlscene.nl gaat over fashion en beauty, allerlei happy dingen. Helaas zijn er soms ook minder leuke dingen in het leven en die passen goed in onze rubriek ‘lifestyle’. Want vervelende en heftige dingen horen helaas bij het leven. Sommige meiden hebben wel iets heel heftigs meegemaakt en willen hun verhaal graag met jullie delen.

Van buiten ben ik een normaal meisje, maar je ziet weinig aan de buitenkant van iemand. Maar van binnen ben ik niet compleet. Ik ben een meisje met diabetes. Veel mensen weten wat diabetes is, ook wel de suikerziekte genoemd, maar bijna niemand weet de impact van zo’n ziekte op je leven.

Toen ik drie was, ging het ineens niet goed met mij. Ik dronk veel, moest veel naar het toilet en viel af. Dat hoort niet als peuter. Bij mijn moeder gingen de alarmbellen rinkelen. Op een dag gingen we naar mijn opa en oma, drie kwartier rijden. Na een kwartier zijn mijn ouders gestopt bij een benzinetankstation om een flesje water voor mij te kopen. Dat dronk ik in een teug leeg. Tien minuten later moesten we natuurlijk weer stoppen om te plassen en om het flesje bij te vullen dat ik weer in een teug leeg dronk. Zo zijn we nog twee keer gestopt onderweg.

heftig verhaal

‘Nu gaat het te ver’ zei mijn moeder tegen mijn vader. Ze namen mij mee naar de huisarts waar ik urine moest inleveren. Nog geen vijf minuten later wisten we dat ik diabetes heb. Een week ziekenhuis volgde en mijn ouders moesten alles leren. Ik kreeg heel veel prikken in mijn vingers, want zo moet je de bloedsuiker meten. Dat doe je door een klein prikje in je vinger, zodat er een klein drupje bloed op een apparaatje komt. In het begin doen ze dat vijftien keer op een dag. Ik weet nog dat ik zei: ‘Mama, ik wil geen prikken meer.’ Verder had je ook nog het bloed afnemen uit mijn armen en het inspuiten van insuline.

Toen ik verhuisde op mijn vierde, kwamen we ook in een ander ziekenhuis. De dokters waren het niet eens met de dokters in het oude ziekenhuis omdat ze een driejarig kind spuiten hadden gegeven. Zo snel mogelijk kreeg ik een pompje, met een infuus, die de werking van de spuit overnam.

Mijn leven ging gewoon door. ik ging naar de basisschool. Toen ik nog jong was leerden we iedereen hoe ze moesten prikken, mocht er iets mis gaan. Mijn basisschooltijd verliep enigszins normaal, ik trok me niets aan van mijn diabetes en het ging gewoon goed.

heftig verhaal

Toen kwam ik in de puberteit. Nou, dat wat een feest. De hormonen gierden door mijn lijf. Insuline is zelf ook een hormoon, dus je schommelt alle kanten op. Vorig jaar december ging het mis. Ik lette niet meer op en mijn gemiddelde bloedsuikerwaarde was veel en veel te hoog. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis, voor anderhalve week. Toen ben ik weer terug gegaan naar spuiten.

Mijn leven nu is redelijk stabiel. ’s Ochtends spuit ik een mix van langwerkende en kortwerkende insuline, voor de hele dag. Kortwerkende voor het ontbijt en een tussendoortje, langwerkende voor mijn lunch en een ander tussendoortje. De dosering is elke dag hetzelfde. Dit houdt dan ook in dat ik heel schematisch moet eten, op de juiste tijd de juiste hoeveelheid koolhydraten. Ik kan variëren, maar niet veel. Even een keertje een pannenkoek tussendoor of een traktatie kan ik niet hebben. ’s Avonds spuit ik de kortwerkende en langwerkende apart. Ik kan zoveel kort spuiten als ik eet, dus dan moet ik wel flexibel zijn. Ik moet alleen altijd op ongeveer dezelfde tijd mijn insuline spuiten. Altijd mijn spuiten overal mee naartoe nemen dus! 

’s Ochtends denk ik na over wat ik die dag allemaal ga doen. Moet ik naar school fietsen? Dan doe ik drie eenheden minder. Heb ik een luie dag? Iets meer. Doe ik overdag iets raars, dan moet ik dan meteen meten. Bij alles wat ik doe moet ik nadenken of het past in mijn schema. Ik kan vaak niet meedoen met intensieve gymlessen. Als mijn gymles plotseling uitvalt moet ik extra eten kopen, omdat ik anders niet goed uitkom. Ik heb altijd en overal een tas bij me met eten en drinken en spuitspullen.

Ik schaam mij soms ook wel, als ik ergens moet prikken of spuiten. Veel mensen vinden het raar als je jezelf injecteert. Dat snap ik ook wel, maar het moet nu eenmaal. Een keer kreeg ik een reactie: 'Ja, maar je hoeft er toch bijna niks aan te doen?' Het is het grootste ding in mijn leven waar ik rekening mee moet houden.

heftig verhaal

Al met al weet ik dat ik er goed mee kan leven. Ik word niet zo oud als jullie, ik leef tien tot twintig jaar minder lang. Ook is er kans op complicaties, zoals gevoelloze voeten, staar en nierproblemen. Maar ik lig niet constant in het ziekenhuis, ik word niet kaal van de medicatie en een groot voordeel is dat ik niet te dik of te dun kan worden, omdat dat gewoon niet kan, met eten. Mijn diabetes blijft altijd, elke dag, elke minuut. Ik zou alles geven voor een uur zonder diabetes, maar ik zal ermee moeten leven.

Door: Karlijn

LOVE dit artikel
1 meid heeft deze blog geloved