Lifestyle

Heftig verhaal: 'Ik heb een dodelijke ziekte, maar dokters zagen niks'

1

Girlscene.nl gaat over fashion en beauty, allerlei happy dingen in het leven. Helaas maak je soms ook minder leuke dingen mee. Want vervelende en heftige dingen horen jammer genoeg ook bij het leven. Sommige meiden hebben wel iets heel heftigs meegemaakt en willen hun verhaal graag met jullie delen. Deze keer: een meisje dat jarenlang ziek was, maar dokters niks bij haar vonden.

Ik wil graag mijn verhaal delen over mijn strijd tegen de dodelijke ziekte van Lyme, omdat deze ziekte erg wordt onderschat.

Ik had altijd een geweldig leven, ik was altijd vrolijk, zat vol energie, deed altijd leuke dingen, heb de liefste ouders en toentertijd had ik ook een vriendje. Toch ging het op mijn zeventiende helemaal mis. 

Ik zat op een dansopleiding, dansen was mijn passie en mijn droom. Ik moest elke dag drie uur met de trein reizen, maar dat had ik er graag voor over. Ik kon immers 26 uur dansen in de week, dat wilt toch iedereen? Totdat ik ineens heel depressief raakte. Ook kreeg ik ineens allerlei allergieën. Ik heb toen enorm veel onderzoeken gehad in het ziekenhuis, maar toch wilde ik doorgaan met de dansopleiding. Dat is denk ik gewoon mijn karakter. Ik wil zo min mogelijk laten merken aan andere mensen en ik wil altijd doorgaan, hoe slecht het ook gaat met mij. 

De depressie was zelfs zo erg, dat ik gewoon dood wilde. Ik stond elke dag op het station om naar de dansopleiding te gaan. Daar dacht ik dan ook steeds: als ik een stapje naar voren doe, ben ik eindelijk dood en verlost van de pijn binnenin. Een depressie is verschrikkelijk. Het doet iets met je waar je niks aan kunt doen en het enige wat je wil is stoppen met leven. En toch probeerde ik het aan de buitenwereld zo min mogelijk te laten merken, want ik snapte het zelf ook niet. Ik had eigenlijk het perfecte leventje en toch ben ik zo depressief? Het was zelfs zo erg dat de dokter bij mij thuis moest komen. Ik mocht daardoor van mijn ouders ook een paar maanden niet meer naar buiten. 
vrouw met ziekte van lyme
Ineens op een dag in de stad kreeg ik last van steken op mijn borst en ik werd heel kortademig. Ik voelde me zo raar. Ik wilde niks laten merken thuis en ook niet aan mijn vriend, omdat ik ze niet bezorgd wilde maken. Die avond liet ik een kopje thee uit mijn rechterhand vallen, mijn rechterarm voelde verlamd. Zonder enige twijfel van mijn ouders gingen we naar het ziekenhuis. Ik kreeg van die dokter te horen dat het een hyperventilatie aanval was, maar als het de volgende dag nog zo was, ik moest terugkomen. Ik werd niet serieus genomen, maar ik ben echt geen aansteller en zeker niet na wat ik allemaal al heb meegemaakt, en wat ik alleen heb moeten doen. Het blijk dat er in mijn dossier staat dat ik naar een psycholoog ben gegaan voor angststoornissen. Angststoornissen? Wat een onzin, ik ging daarheen om te praten over mijn vorige relatie. Hoeveel schade hij mij heeft aangericht met mijn zelfvertrouwen. Niks angststoornissen. Zo wordt dan dus de verkeerde diagnose gesteld, alleen even in de computer kijken.

Toch werd het de volgende dag erger en erger. We moesten terugkomen bij een andere dokter en zo werd ik doorverwezen naar de afdeling spoed neurologie. Dat is de enige dokter die mij serieus nam en niet alleen in de computer keek. Zo moest ik allerlei vervelende onderzoeken doen, wat twee maanden geduurd heeft. Van een spoed CT-scan van mijn hersenen, naar een uitgebreid neurologisch bloedonderzoek. Toen werd er een MRI-scan van mijn hersenen gemaakt en moest er een nog uitgebreider bloedonderzoek komen, en een MRI-scan van mijn nek en ruggenmerg. Ook werd er aan mij gevraagd of ik door een teek gebeten was. Ja, dat was zeker zo!

Maar raad is? Alles was normaal. Ik had alleen een teveel van vitamine B6 in mijn lichaam door de voedingssupplementen die ik slikte voor van mijn depressie. Ik slikte dat al vijf jaar, maar ik moest er per direct mee stoppen. Je zou denken dat alle klachten dan overgingen, maar de klachten werden steeds met de dag erger. Voor mijn ouders was het al duidelijk, het is de ziekte van Lyme. Ikzelf wilde dat nog niet geloven en ik ging door alsof er niks aan de hand was. Maar het werd steeds erger, mijn lichaam zei echt 'STOP', maar ik kon dat zelf nog niet accepteren. Mijn wilskracht en doorzettingsvermogen was zo hoog. 

Aan de rechterkant was ik zo goed als verlamd en ik had overal pijn, elke minuut van de dag. Mijn onderrug werd ook zomaar blauw met rode kringen, wat ze niet konden verklaren. Ik kon niet meer lang lopen of staan, want ik was steeds zo verschrikkelijk moe. Ik hield niks meer vol. Zelfs een verjaardag was al te zwaar. Ook vergat ik heel veel dingen en kreeg ik last van mijn kortetermijngeheugen. Ik had problemen met spreken en had moeite met naar de juiste woorden zoeken. In de nachten werd ik vaak wakker met zweetaanvallen, ik had last van gewichtsverlies, hartkloppingen, overgevoeligheid voor licht en geluid, ik leek bijna overal allergisch voor en ga zo maar door... 

Mijn huisarts vertelde mij 'Nee dit is geen ziekte van Lyme, want je bloeduitslag is negatief'. Terwijl het algemeen bekend is dat die ziekte niet meer te zien is vanuit je bloed als het er al zo lang zit. Ik vroeg de huisarts ook, 'Maar wat is het dan wel?' Ze antwoordde met 'Dat weet ik niet.' We werden weer doorverwezen naar een internist. Toen waren we het zat, we zijn zelf naar een speciale Lyme kliniek op zoek gegaan. 

Gelukkig konden we daar al met spoed terecht, toen ze mijn klachten hoorde. Ik werd daar twee uur lang uitgebreid onderzocht en getest. Het bleek dat er zelfs zeven verschillende bacteriën in mijn lichaam zitten van de ziekte Lyme en zelfs nog een hersenvirus ervan. Dat was echt wel even schrikken, zoiets in je hersenen is niet zo mooi.

De depressie op mijn zeventiende en alle allergieën blijken dus ook hierdoor te komen. Bizar he, alle ellende dus van één zo een klein rotbeestje. Een teek, die daarmee allemaal besmet was. Gelukkig vertelde ze mij wel dat mijn immuunsysteem heel goed is en dat ik zelf een echte vechter ben. De ziekte wordt heel erg onderschat, maar de realiteit is gewoon dat de ziekte van Lyme een slopende ziekte is. En voor velen ook een chronische, afschuwelijke en invaliderende ziekte. Een ziekte die verlammende vermoeidheid, constante pijn, geheugenverlies, mogelijke verlamming, psychose, blindheid en zelfs de dood kan veroorzaken. 

Mijn grootste wens is dat ik straks weer beter ben en dat ik alles weer kan doen. Dat ik weer een normaal leven kan leiden zoals eerst en dan dus hopelijk ook zonder al mijn allergieën. Dat is stiekem ook wel een wens van mij hoor, weer snoep en chocola eten samen met mijn vriend, haha. Ooit zal die dag komen! 

Liefs, Celine

Wil jij ook graag jouw heftige verhaal delen op Girlscene? Stuur dan een mail met jouw verhaal naar danique@girlscene.nl onder vermelding van: 'Heftig verhaal'.

Beeld: iStock

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved

Plaats een reactie

Je bent nog niet ingelogd.

of maak een nieuw account om een reactie te plaatsen.

Of login via Facebook

1 reactie

  • 6 dagen geleden magnum

    Ik leef zo enorm had met deze meid mee. Verschrikkelijk gewoon!

    Ook wens ik ze oprecht het allerbeste toe.

  1. 1