Fashion

Annemerel's Paris Diary

Al jaren droom ik erover, zomaar in mijn eentje in de Thalys stappen en vervolgens 2,5 uur later uitstappen in Parijs. Afgelopen zondag deed ik het gewoon. Iets minder spontaan dan in mijn dromen, ik had een paar weken ervoor al geboekt. Maar wel alleen, als je mijn overvolle koffer en twee tassen niet meerekent dan. Het was Fashionweek en hoewel ik geen uitnodigingen had, moest en zou ik er zijn.

Dag 1

Annemerel's Paris Diary

Bepakt en bezakt betrad ik zondagochtend om negen uur 's ochtends de Thalys in Rotterdam. 2,5 uur later (en met 2,5 uur slaap in de pocket) kwam ik zoals gepland in Parijs aan. Twee jaar geleden ging ik voor het eerst naar Parijs en dit was alweer mijn vierde tripje. I LOVE PARIS! Hoewel mijn koffer onmogelijk zwaar was en daardoor steeds omkieperde, en mijn tassen zo vol zaten dat mijn schouders het bijna begaven, kon ik niet anders dan lachen. Parijs, Parijs, Parijs!

Ik ging snel naar mijn appartement, gooide mijn veel te zware koffers af en ging op pad met mijn grote Nikon camera om mijn nek. Eerst langs de Eiffeltoren, vervolgens richting mijn favoriete wijk, Saint Germain des-Pres. Ik ben geobsedeerd met de taartjes en macarons van Laduree, dus er werd eerst een taartje gegeten bij Laduree. Geloof me, het was die negen euro en twintig cent dubbel en dwars waard.

Vervolgens zette ik koers richting Les Tuileries, waar de show van Hermès zou worden gehouden. Een van mijn doelen was heel veel sfeerfoto's van Fashionweek maken en die maak je natuurlijk het beste rond de shows. Ik had dan misschien wel geen kaartje, ik kon natuurlijk wel als een groupie met mijn camera buiten andere mensen fotograferen. En dat deed ik dan ook. Ik maakte onder andere foto's van Carine Roitfeld (ex Vogue Paris hoofdredactrice), Emanuelle Alt (huidige Vogue Paris hoofdredactrice), Joe Zee (ELLE USA) en het Nederlandse topmodel Saskia de Brauw..

Toen de meeste modemensen Les Tuileries hadden verlaten was het tijd voor wat shoppen op de Champs-Elysees (op zondag zijn in Parijs alleen winkels op de Champs-Elysees geopend) en eten (McDonalds, na dat taartje bij Laduree moest er even bezuinigd worden).

Toen ik om half negen bij mijn appartement kwam was ik nog zo vol energie dat ik nog even besloot hard te lopen. Met mijn Nikon om mijn nek liep ik naar de Eiffeltoren die nog geen 500 meter verder stond. Ik liep er een rondje omheen, maakte foto's en ging weer naar mijn appartement, er moest immers nog geblogd worden.

Dag 2


Annemerel paris diary

De volgende dag begon ik goed, met een rondje hardlopen langs de Seine. Dat heb ik altijd al eens willen doen en als je dan toch in je eentje in Parijs bent (lees: je hoeft met niemand anders dan jezelf rekening te houden), dan is het natuurlijk niet meer dan logisch dat je die "droom" even uit laat komen. Het was een kort rondje van 5,5 kilometer, maar ik moest mijn benen sparen voor de rest van de dag.

Die dag deed ik namelijk op hoge pumps van YSL. Eerst naar de show van Stella McCartney. Of nou ja, naar de Opera, waar de show gehouden zou worden. Ik was veel te vroeg en er was nog geen enkele andere fotograaf. Bij de zijkant echter wel, dus dacht ik dat DAT de echte ingang was. Ongeveer een half uur heb ik daar gestaan zonder een fashionable persoon gezien te hebben. De enige die ik zag was Sir Paul McCartney, Stella's vader. Ook heel erg cool natuurlijk. Toen kreeg ik door dat dit niet de plek was waar alle modemensen naar binnen ging, dus besloot ik naar voren te lopen (waar het inmiddels een drukte van jewelste was). Helaas heb ik daardoor net Anna Wintour en Kate Moss die OOK door die zij ingang naar binnen gingen gemist. Pfffffffttt als ik op meerdere plekken tegelijk kon zijn....

Ik fotografeerde niet alleen andere mensen, mensen fotografeerde ook mij. Dat is heel grappig, als er eentje een foto van je maakt, staat er gelijk een hele bups fotografen voor je. Ik had de dag ervoor Zelia ontmoet, een blogger en lezer van mijn blog, zij maakte foto's van mij en de andere fotografen volgde.. Erg grappige gewaarwording (dit trucje hebben we natuurlijk meerdere malen herhaald).

Na Stella werd er alweer geshopt. Ik moest DE trui hebben. De truien van modemerk Kenzo heeft bijna ieder meisje inmiddels in haar kast hangen. Er is er eentje met een tijger (overal uitverkocht), maar ik wilde de trui met de Eiffel toren en die was bij de Kenzowinkel gewoon nog op voorraad. Niet veel later was de trui van mij.

Na dit avontuur werd er snel geluncht bij Starbucks (als je cheesecake en een frappuccino lunch kunt noemen) en vervolgens snel naar mijn appartement om me om te kleden. Of nou ja snel, dat ging na zes uur op mijn pumps niet echt meer. Dat was dan ook de reden dat ik naar mijn appartement moest, ik kon echt geen stap meer verzetten. Snel mijn sneaker wedges weer aan en natuurlijk mijn nieuwe trui!

En weer op naar Les Tuileries voor de show van Chloe. Drie kwartier voor de show was het al een drukte van jewelste. Mijn trui viel in de smaak bij fotografen (ik zou me er bijna speciaal door gaan voelen, maar het was natuurlijk DE trui). Ik kwam Sabrina (AfterDRK) en Anna (NSMBL) tegen en zag Chiara Ferragni (The Blonde Salad).

Oh en mijn Anna Wintour avontuur mag ook niet ontbreken natuurlijk. Zelia maakte een aantal foto's van mij aan de zijkant van het hele gebeuren, terwijl de show van Chloe bezig was. De muziek stond nog onveranderd hard toen ik ineens iemand uit de tent zag rennen (echt, rennen!). Het was Anna. Ik gilde "ANNA". Griste mijn camera uit Zelia's hand en begon als een gek te rennen. Serieus, normaal kan ik me nog wel een beetje netjes gedragen, maar dit was echt paparazzi-gedrag. Of gewoon een reactie van een gestoorde fan. Mijn foto's zijn eigenlijk allemaal mislukt (onscherp, overbelicht). En oh ja, mijn sprintje eindigde precies vijf meter voor Anna's voeten, die me met grote ogen aankeek van "What the heck are you doing?". Ik stel me zo voor, mocht ik ooit (in mijn dromen) op sollicitatiegesprek komen bij Anna, dat ze dan zegt "Oooh you were that crazy girl outside the Chloe show.. I'm sorry, we're not hiring crazy fan girls. Good luck in life."

's Avonds at ik alweer bij McDonalds (very guilty, maar waar anders haal je voor zo weinig geld, zo snel eten?!). Toen ik om 21.00u bij mijn appartement kwam heb ik vier uur lang geblogd. Ik had die dag meer dan 400 foto's gemaakt (waarvan zo'n 80% echte bagger was overigens!). De foto's moesten bewerkt worden met photoshop en natuurlijk moesten er ook bijhorende stukjes geschreven worden. Toen ik om 1.00u uiteindelijk klaar was viel ik vrijwel direct in slaap.

Dag 3


annemerel paris diary

Dinsdag kwam ik toch wat moeilijker uit bed dan de dag ervoor. Sterker nog, ik heb een half uur liggen snoozen. Dat is voor mij vrij bijzonder als ik in een stad als Parijs ben. Maar mijn benen konden niet meer. Die pumps van de dag ervoor waren niet zo'n goed idee geweest. Dit keer deed ik het net iets anders. Ik stopte mijn pumps in mijn tas en verliet mijn appartement op een paar ballerina's.

Ik at mijn ontbijt bij een schattig restaurantje "Les Parisiennes". Een echt power ontbijt: chocolade broodje, eieren met spek, thee, espresso & verse jus d'orange. Vervolgens liep ik richting Het Grand Palais waar de Chanelshow gehouden zou worden. Het viel een klein beetje tegen, ik spotte weinig goed geklede mensen, vooral veel aziaten en oude vrouwen in Chanelpakjes. Niet dat ik iets heb tegen oude vrouwtjes in Chanelpakjes, maar als je daar drie foto's van gemaakt hebt, heb je het ook wel gezien.

Na de show was het weer rennen, vliegen, springen.. Eerst naar Bulgari om een nieuw bandje om mijn armband te laten zetten, vervolgens richting Saint Germain des Pres voor een doosje macarons voor het thuisfront, toen weer naar Bulgari om mijn armbandje op te halen en daarna snel door naar Les Tuileries voor Valentino. "Snap, snap, snap" en verder rennen, terug naar mijn appartement, waar ik mijn koffer echt met geen mogelijkheid dicht kreeg.

Ik leverde mijn sleutel in, liep met mijn koffer richting metro en wenste meermalen dat ik iets minder had meegenomen (waarom hebben ze niet gewoon overal een roltrap?) en vervolgens was het alweer tijd voor de Thalys terug naar Nederland.

Het waren drie fantastische dagen, maar het was al voorbij voordat ik goed en wel doorhad dat ik in Parijs was. Voor iedereen die ervan droomt ooit eens alleen op reis te gaan... DOE HET! Het is heerlijk en geeft je een heel erg zelfstandig "I'm on top of the world" gevoel. Ik ga nu weer even sparen, zodat ik dit zo snel mogelijk nog eens kan doen!

Door Annemerel

LOVE dit artikel
1 meid heeft deze blog geloved