Lifestyle

Heftig verhaal: Desie die een eetstoornis heeft overwonnen

Girlscene.nl gaat over fashion en beauty, allerlei happy dingen in het leven. Helaas maak je soms ook minder leuke dingen mee. Want vervelende en heftige dingen horen jammer genoeg ook bij het leven. Sommige meiden hebben wel iets heel heftigs meegemaakt en willen hun verhaal graag met jullie delen. Deze keer: Desie die een eetstoornis heeft overwonnen. 


Bron

Een jaar geleden zat ik in Portugal voor een behandeling voor mijn eetstoornis. Die maand heeft ontzettend veel voor mij betekend en ook ontzettend veel teweeg gebracht. Ik heb daar mezelf weer gevoeld, mijn levenslust teruggevonden en ben daar het begin van mijn herstel gestart. Ik wil andere meiden, vrouwen, jongens en mannen, stimuleren om te kiezen en te vechten voor het leven. De vrijheid die ik nu steeds meer ervaar, gun ik ieder ander.

Mijn middelbare schooltijd was niet gemakkelijk. Er waren veel nieuwe indrukken en mensen waar ik vanaf mijn eerste schooldag al graag bij wilde horen. Iedereen was anders en leuker dan ik. Ik deed mijn best om ook een van hen te zijn. Deze vier jaren waren geestelijk en, in combinatie met, kleine pesterijen, emotioneel best lastig. Er werden vervelende smsjes naar me gestuurd, natte propjes en voorgekauwde boterhammen naar me gegooid en mijn schoenen werden in de wc gestopt. Al met al werk ik er steeds ongelukkiger en raakte ik mezelf steeds meer kwijt.

Toen ik 15 was ging ik naar een nieuwe school; het MBO. Vanaf nu wordt het anders, had ik me voorgenomen. “Nu ga ik laten zien wie ik ben en zorg ik ervoor dat ook iedereen mij leuk vindt”. Dat begon toen met een beetje lijnen... Want een slankere Desie, zonder ”dikke dees buikje”, zou in mijn ogen al snel veel leuker gevonden worden. Ik hoopte hiermee te bereiken dat mensen me mooi zouden vinden en mij namen zoals ik was. Na bijna één schooljaar gelijnd te hebben, had ik voor mijn gevoel lichamelijk, maar ook op sociaal gebied nauwelijks resultaat behaald. Wat ik tot nu toe uit de kast had gehaald had dus nog niks geholpen. Op dat moment zag ik als enige mogelijkheid om niks meer te eten en mezelf te bewijzen dat ik dat doel behalen kon.

Een aantal maanden verder liep het uit de hand. Ik begon met afwisselend snacken tot niks eten, wat uitliep tot eetbuien waar ik me tot de dag van vandaag nog voor schaam. Ik ontwikkelde boulimia. Ik sloot mijzelf op in een kleine wereld, waar mijn eetstoornis mijn grootste vriend was en mijn veilige haven. Niks of niemand kon mij zo nog wat maken of dichtbij komen om mij pijn te doen. Deze tijd was verschrikkelijk, voor mijzelf, maar ook voor de mensen om mij heen. Ik was mezelf totaal kwijt en veranderde in een heel ander persoon. Ik kon geen goed gesprek meer voeren. Mijn blik was leeg, mijn gezicht was grauw, mijn haar viel uit, mijn ongesteldheid en alle andere vrouwelijke vormen was ik kwijt.

Het ergste vind ik achteraf gezien nog dat ik zoveel gelogen heb, smoesjes heb verzonnen en me heb teruggetrokken uit mijn sociale leven om mijn eetstoornis zijn gang te kunnen laten gaan. Alles deed ik om het voor haar veilig te maken. Zij was tenslotte op dat moment mijn beste vriendin. Toch bleef ik stug volhouden met deze leefstijl. Het vreemde vond ik, achteraf, dat ik zelfs toen ik op mijn slechtst was, na elk onderzoek bij de dokter, al mijn bloedwaardes etc. goed bleven. In mijn ogen toen was er dus geen reden voor grote zorgen of maatregelen. 

Op gegeven moment zag ik in dat er iets veranderd moest worden. Ik ben toen in een GGZ in weekbehandeling gegaan. Deze behandeling was een goed begin om iets aan te sterken en te ervaren hoe het was om er met lotgenoten over te praten. Toch vond ik de manier waarop zij te werk gingen van het begin af aan niet prettig. Ik voelde me steeds meer een nummer tussen alle patiënten die aan een bepaald getalletje op de weegschaal moesten gaan voldoen. Ik heb mijn behandeling daar dus ook niet kunnen afmaken. Ik voldeed op een maandagochtend niet aan het getal, dus moest ik vertrekken.

Na een tijdje kwam ik terecht bij Human Concern. Het idee dat ik daar geholpen zou worden door ervaringsdeskundige therapeuten vond ik ontzettend fijn. De procedure verliep behoorlijk snel en na een aantal onderzoeken & gesprekken ging ik één keer in de week in therapie. Tijdens die gesprekken voelde ik me eindelijk gehoord, begrepen en geholpen. Ik kreeg vertrouwen in de hulp die mij werd aangeboden. Vanaf het begin werd mij het project Be-Leef in Portugal aanbevolen. Leek me in eerste instantie helemaal niks, een hele maand van huis, alles loslaten... Maar toen ik het filmpje met Marly van der Velden in het huis in Portugal zag, was ik verkocht. Ik zag in dat alle angsten die ik had om te deze behandeling te gaan doen, juist de reden waren om deze uitdaging aan te gaan.

Nog geen twee maanden later vertrok ik met negen andere meiden naar Portugal. Deze vier weken waren onbeschrijfelijk intensief, verwarrend, verhelderend, inspirerend, emotioneel en toch ook ontzettend fijn. Ik had mezelf in tijden niet meer zo gevoeld. Of beter gezegd, zoveel dingen überhaupt gevoéld. Door alle therapieën die ik daar heb gehad, individueel of gezamenlijk, kwamen er steeds meer herinneringen, gevoelens en emoties naar boven. Deze maakten voor mij mijn eetstoornis steeds duidelijker. Ik ging hem steeds meer zien als een dikke laag boven een heleboel andere verstopte dingen, die eigenlijk echt van Desie waren, maar ik zelf nooit heb willen of durven zien. Dat we elke dag weer opnieuw verder vochten, wakker werden geschud en naar onze emoties groeven, maakte het tot zware, soms lange, dagen. Daarnaast hebben we ook ontzettend veel lol gehad, gekletst, ontspannen, films gekeken, uitjes gemaakt en samen gegeten. We hebben elkaar in relatief korte tijd leren kennen en een hele fijne band opgebouwd.

Toen ik terug kwam uit Portugal wist ik zeker dat ik de manier waarop we daar hadden geleerd met onze gevoelens en eten om te gaan, wilde doorzetten. Nu kan ik zeggen dat het gigantisch veel beter gaat, tegen al mijn verwachtingen in. Ik geniet ontzettend van alle kleine dingen die ik met mijn gezonde lijf en verstand weer kan doen. Ik kan spontaan met andere meegaan, ja zeggen tegen onverwachte dingen, uitdagingen aangaan, liefhebben, werken, studeren, dansen, zingen. Ik neem dingen nu zoals ze komen, neem mijn rust en kies voor mezelf wanneer ik voel dat ik dat nodig heb. Mijn dagen zijn absoluut geen gecontroleerde dagschema’s meer en als er vandaag iets niet lukt, dan is er morgen weer een dag! Allemaal dingen die ik in mijn kleine wereld van mijn eetstoornis verloren was.

Ik ben erg trots op mezelf dat ik dit na al die tijd nu durf te schrijven. 6 augustus heb ik zelfs mijn laatste behandeling gehad. Heel vreemd om toen bij mijn therapeut voor het laatst in gesprek te zitten, maar ook een heel trots en blij gevoel, dat het me uiteindelijk gelukt is om mijn weg te vinden. Ik ben ontzettend dankbaar voor alle hulp die ik heb gekregen en alles wat ik in Portugal met de meiden en de therapeuten en met mijn eigen therapeut heb mogen delen en ervaren.

Ik zou tegen andere meiden die zich herkennen in mijn verhaal of zich niet prettig voelen in hun lichaam, willen zeggen dat een eetstoornis niet iets is waar je je voor hoeft te schamen. Je zou jezelf de kans moeten gunnen om geholpen te worden. Denk niet dat je er alleen voor staat. Er zijn altijd mensen die je erg graag willen helpen, ook al zegt je gevoel van niet. Gun jezelf het leven waar je je gelukkig voelt, jezelf kunt zijn en je dromen waar kunt maken.  

Liefs, en knuffels voor wie dat fijn vindt ;) Desie

Heb jij een eetstoornis of ken je iemand met een eetstoornis? Dan nodigt Human Concern je van harte uit voor Stillen, een beeldende voorstelling over de lange weg naar herstel van een eetstoornis. Vanaf komend najaar (première 10 oktober in Utrecht) speelt theatermaakster en ervaringsdeskundige Maartje Wikkerink (24) op uitnodiging van Human Concern de voorstelling ‘Stillen’ op 5 verschillende locaties door Nederland. De voorstelling is voor mensen met een eetstoornis, hun naastbetrokkenen zoals vrienden, partners, familie, maar ook voor andere belangstellenden zoals doorverwijzers. Klik hier voor meer informatie. 

Pin je inspiratie in Pinbook

LOVE dit artikel
8 meiden hebben deze blog geloved