Lifestyle

Heftig verhaal: Ik ben een kluizenaar

57

Girlscene.nl gaat over fashion en beauty, allerlei happy dingen. Helaas zijn er soms ook minder leuke dingen in het leven en die passen goed in onze rubriek ‘lifestyle’. Want vervelende en heftige dingen horen helaas bij het leven. Sommige meiden hebben wel iets heel heftigs meegemaakt en willen hun verhaal graag met jullie delen. Deze keer: Sanne is een kluizenaar.

Het was al vanaf kinds af aan een droom van mij om vrij te zijn van school, plichten en sociale druk. Helaas is deze droom uitgelopen tot een nachtmerrie.

Het is inmiddels ongeveer een jaar geleden dat ik voor het laatst het huis verliet om naar school, vrienden of andere afspraken te gaan. In de afgelopen jaren is mijn wereld gekrompen tot de grootte van mijn verduisterde kamer met uitstapjes naar de keuken en badkamer.

Vanaf kleins af aan ben ik altijd angstig geweest, dit maakt voor mij alledaagse dingen al jaren moeilijk. Als ik in de trein zat hield ik mijn hart vast dat er geen ongeluk zou gebeuren. Wanneer ik nieuwe mensen moest ontmoette flipte ik compleet en bij bijna elke actie die ik ondernam bleven de gedachten van angst en mislukking door mijn hoofd spoken. Deze stress uitte zich vaak in licht agressief gedrag, waardoor mijn omgeving mij als een nog raarder kind begon te zien.

Mijn zelfvertrouwen was al niet super en bleef verminderen. Sociale contacten en school waren hierdoor erg moeizaam. Langzaam begon mijn afzondering van het leven in de echte wereld.

Op school ging het moeilijk, mijn vriendschappen waren naar mijn gevoel leeg, alles werd te veel moeite of irritant naar mijn gevoel. Ik sprak alleen nog maar als mij iets gevraagd werd, ging zo min mogelijk naar feestjes en besteedde al mijn vrije tijd op het internet. Natuurlijk namen mijn vrienden niet meer de moeite om mij mee te vragen en verwaterde de vriendschappen en werd het contact ongemakkelijk. In de pauzes op school zocht ik daarom een plek waar ik alleen kon zijn en vaak was deze plek buiten of op de wc.


Bron

Mijn interesse om naar school te gaan werd steeds kleiner. Mijn mentrix vroeg mij een keer wat ik wilde doen na mijn examen, de enige gedachte die in mij opkwam was "niets ". Toen begon ik mijzelf vragen te stellen. Waarom zou ik een half uur heen en weer fietsen om vervolgens een afschuwelijke dag te hebben? Waarom zou ik mijn best moeten doen voor een diploma terwijl ik weet dat ik geen doel heb? Waarom ga ik vrijwillig naar een plek die mij ellendig laat voelen? Wat heeft het allemaal voor zin?

Na die openbaring meldde ik mij steeds vaker ziek, op een gegeven moment was ik misschien maximaal 1 dag in de week op school. Het huiswerk stapelde zich op, project genootjes vielen tegen mij uit vanwege mijn afwezigheid. Na een tijdje trok ik het niet meer. Alle sociale media zette ik uit, alle telefoon nummers blokkeerde ik in mijn telefoon. Dit gaf uiteindelijk meer stress want wat als ik naar buiten zou gaan en iemand me zou tegen komen? Ik werd zo bang dat ik niet meer naar buiten durfde.

Na een week zette ik mijn telefoon en dergelijke weer aan, en tot mijn schrik had ik allemaal berichten. Een aantal lieve berichten of het wel goed ging maar ook berichten met teksten zoals "Kutwijf, je hebt ons project verneukt" en "ben je eindelijk dood?".

Ik was een mislukkeling, lui en verdiende het niet meer om te leven. Dat was het enige wat tot mij doordrong na het lezen van de berichten. Ik was niet bereid om te werken en beschikte daarom blijkbaar niet over de wil om te leven. Deze gedachten bleven door mijn hoofd spoken. ik begon mijzelf te verwaarlozen. Ik at alleen maar ongezond of het eten dat mijn moeder me gaf, ik vergat te douchen, nam niet meer de moeite om me leuk aan te kleden en sprak alleen nog met mijn moeder en zus.

Het idee om naar buiten te gaan vond ik absurd. Ik had daar niks meer te zoeken. Mensen willen iemand die uitgekotst is door de maatschappij toch niet bij zich in de buurt? Het was mij een genoegen om de wens van de maatschappij te vervullen en dus veilig binnen te blijven.

Om te ontsnappen aan de ellende in mijn hoofd ging ik steeds meer series kijken, besteedde al mijn tijd aan tumblr en begon ik obsessief te worden over de karakters uit mijn series. De series waren mijn leven geworden en de karakters mijn goden. Al mijn spaargeld ging naar merchandise, ik zette mijn wekker op de bizarste tijden om mijn series het moment dat ze uitkwamen te kunnen kijken.


Bron

Inmiddels zet ik geen wekkers meer omdat mijn hele tijdsbesef overhoop ligt. Dag en nacht maken geen verschil in mijn verduisterde kamer. Ik slaap wanneer ik moe ben en dat maakt niet uit hoe laat het dan is en hoelang ik slaap.

Ik heb alles wat ik wil op het internet. Eindeloos vermaak zonder direct contact met anderen. Wanneer het internet het niet goed doet krijg ik een complete mental breakdown. Het wordt zwart voor mijn ogen en dan flip ik. Ik gooi dan dingen kapot, sla met mijn hoofd tegen mijn bureau uit paniek. Mijn hele leven is op het internet, zonder het internet ben ik niemand.

Het voelt soms alsof ik de absolute vrijheid heb verkregen door mij af te zonderen van de maatschappij, ik leef in de schaduw waar niemand mij kan vinden. Maar in de werkelijkheid is het verschrikkelijk, niemand kijkt meer naar me om behalve mijn moeder.

Het liefst zou ik de rest van mijn leven spenderen in mijn eigen wereld maar een tijdje geleden besefte ik dat dit niet langer zo kan. De eenzaamheid begint aan mij te vreten en ik begin te vergeten wat echt en niet echt is. Alles gaat aan mij voorbij, blijdschap en verdriet het maakt geen verschil. Mijn menselijkheid en identiteit beginnen te verdwijnen. Fysiek is mijn conditie is zo slecht dat een tocht naar de keuken me al compleet uitput, mijn ogen kunnen niet meer goed tegen daglicht, mijn uiterlijk is een grap geworden en mijn spraakvaardigheid is heel erg achteruit gegaan.

Ik ben pas 18 jaar en heb een heel leven voor me. Ook al ben ik misschien niet geschikt om goed te functioneren in deze maatschappij, heb ik toch besloten mijn beschamende leven te verbeteren.

Na een jaar ben ik twee weken geleden voor het eerst even naar buiten geweest met mijn moeder. Het was maar 5 minuten maar het is een teken dat ik er klaar voor was om hulp te zoeken. Na enkele telefonische contacten, vragenlijsten en een bezoek aan de psycholoog met mijn moeder is er een internetverslaving en persoonlijkheidsstoornis in cluster C bij mij vastgesteld. Het was doodeng maar om naar de psycholoog te gaan, ik was bang in de auto, in de wachtkamer, tijdens het gesprek maar het is me gelukt. Ik word binnenkort in behandeling genomen en ik hoop dat het mij lukt om weer naar buiten te gaan en sociale contacten te krijgen.

Door: Sanne

Laat je inspireren in Pinbook!

LOVE dit artikel
19 meiden hebben deze blog geloved