Lifestyle

Heftig verhaal: Ik heb emetofobie

Girlscene gaat over fashion en beauty, allerlei happy dingen. Helaas zijn er soms ook minder leuke dingen in het leven en die passen goed in onze rubriek ‘lifestyle’. Want vervelende en heftige dingen horen helaas bij het leven. Sommige meiden hebben wel iets heel heftigs meegemaakt en willen hun verhaal graag met jullie delen.

'Al sinds ik mij kan herinneren, was ik bang om ziek te worden. Klasgenootjes die ziek waren, vermeed ik liever en als er iemand ziek was op tv, zapte ik meteen naar een andere zender. Mijn moeder zei wel eens "Ach kind, heb je weer last van hypochondrie (denken dat je ziek bent terwijl je het niet bent)?". Ze vond vaak dat ik mij aanstelde. In groep acht sloeg het bang zijn om ziek te worden over in emetofobie.'

Emetofobie is een extreme en irreële angst voor misselijk zijn en overgeven. Mensen met emetofobie vermijden vaak plaatsen of activiteiten waarbij ze 'gevaar lopen' om over te geven, of anderen zien overgeven. Denk aan pretparken met achtbanen, uitgaansgelegenheden en festivals. Ook zijn er veel emetofoben bang in ruimtes waar ze niet snel weg kunnen, voor als ze eventueel misselijk zouden worden. Mensen met emetofobie raken ook snel in paniek als er iemand in de buurt ziek is en kunnen daar zelfs weer misselijk van worden. Emetofobie komt ook vaak voor in combinatie met andere angsten zoals claustrofobie, smetvrees of paniekaanvallen. In Nederland en België zijn er minstens 115.000 mensen met emetofobie en het is de zevende meest voorkomende fobie ter wereld. 
 
Heftig verhaal
Bron: Tumbr
 
Een paar kenmerken van emetofobie:
– Vermijden van plaatsen waar veel mensen bijeen zijn (zoals: kroegen, drukke feestjes, bioscoop etc.)
– Vermijden van zieke mensen
– Dwangmatige handelingen uitvoeren om maar te zorgen dat je niet ziek wordt
– Vaak handen wassen (smetvrees), geen deurklinken en leuningen vastpakken
– Alcohol en drugs vermijden omdat je er misselijk van kunt worden
– Last hebben van misselijkheid, maag- en/of darmklachten en gewichtsverlies
– Angst voor zwangerschap en/of het verzorgen van zieke kinderen
– Veelvoudig en onnodig gebruiken van anti-emetica (medicijnen tegen overgeven)
 
'De kenmerken van emetofobie kunnen per persoon heel erg verschillen. Zo zijn sommige mensen alleen bang om anderen te zien overgeven, terwijl andere mensen zelfs het huis niet meer uit durven, omdat ze bang zijn ziek te worden. Ik heb het zelf gelukkig niet in die erge mate. In de afgelopen jaren dat ik op de middelbare school zat, werd mijn angst wel steeds erger. Ik vermeed drukke feestjes waarbij veel mensen in één ruimte zaten, ging liever niet op school of andere openbare plekken naar het toilet en zo durfde ik geen trapleuningen of deurkrukken aan te raken. Als mijn broertje of zusje ziek waren, dan kwam ik liever ook niet bij hun in de buurt. Ik was vaak 's avonds heel erg misselijk. Ik denk omdat ik als kind meestal 's nachts ziek werd. Op een gegeven moment werd de angst te erg: het nam mijn hele leven over. Ik kon niet meer genieten van de dingen die ik deed en ik wilde hulp. Ik ben toen naar de huisarts gegaan. Dit was een hele grote stap voor mij, maar ik ben heel blij dat ik het gedaan heb. 
 
Toen ik mijn huisarts mijn verhaal had verteld, zei hij dat ik last had van emetofobie. Toen heeft hij mij doorgestuurd naar een psycho-medisch centrum. Ik kreeg een intakegesprek en op 3 januari 2012 had ik mijn allereerste sessie met mijn psycholoog. Er zijn verschillende soorten therapieën, waaronder exposure (waarbij je wordt blootgesteld aan foto's, plaatjes, filmpjes e.d. van braaksel) en cognitieve gedragstherapie. Ik had cognitieve gedragstherapie. Dit wil zeggen dat je leert omgaan met je angst en stukje bij beetje je leven weer in eigen handen krijgt. 
 
Heftig verhaal
Bron: Weheartit
 
Mijn psycholoog wilde graag weten waar ik last van had en wat ik wilde bereiken. Ze vertelde mij dat ik waarschijnlijk nooit helemaal van mijn fobie af zou komen, maar dat ik er wel mee kon leren leven. Ik moest als eerste een lijst opstellen met dwanghandelingen die ik uitvoerde. Het was een lijst van wel meer dan dertig dingen die ik dagelijks uitvoerde om maar niet ziek te worden! Uiteindelijk hebben we het lijstje ingekort met de ergste dwanghandelingen. Deze heb ik voorzichtig één voor één afgeleerd. Een paar voorbeelden zijn dat ik weer trapleuningen en deurkrukken moest vastpakken, eens wat moest gaan drinken met een vriendin in een café en moest proberen te slapen zonder een prullenbak naast mijn bed. 
 
Mijn fobie is niet weg. Soms komt het weer even heel hard terug. Bijvoorbeeld afgelopen week. Mijn vriend was ziek geworden en moest twee keer overgeven. De dagen ervoor was ik bij hem geweest, dus ik was heel bang dat ik ook ziek zou worden. We zijn nu bijna een week verder en ik ben gelukkig nog niet ziek geworden. Wel ben ik nog steeds bezig om uit te vogelen hoe groot de kans is dat ik alsnog ziek wordt. Mijn vriend weet gelukkig alles van mijn fobie af en vindt het niet erg. Hij probeert het te begrijpen en steunt me dan ook in mijn keuzes.
 
Er zijn veel mensen die rondlopen met deze fobie, zonder dat ze weten dat het een fobie is. Ze schamen zich ervoor of hebben gewoon nog nooit iemand gehoord over deze fobie. Toch is het niet raar. Als het jouw leven beïnvloed op een manier die niet goed voelt, dan raad ik je echt aan naar een psycholoog te gaan. Het is een grote stap, maar het kan je ontzettend goed helpen. Een psycholoog zal niks doen wat jij niet wilt. Geloof in jezelf, want je bent sterker dan deze fobie! 
 
Door: Annemarie