Lifestyle

Heftig verhaal: mijn vader is drugsverslaafde

Girlscene gaat over fashion en beauty, allerlei happy dingen. Helaas zijn er soms ook minder leuke dingen in het leven en die passen goed in onze rubriek ‘lifestyle’. Want vervelende en heftige dingen horen helaas bij het leven. Sommige meiden hebben wel iets heel heftigs meegemaakt en willen hun verhaal graag met jullie delen. Deze keer een meisje met een drugsverslaafde vader. 

Als je me op straat zou zien lopen zou je denken dat ik gewoon een normaal meisje ben. Ik ben 16 jaar en heb twee lieve, Aziatische ouders en een klein broertje. De meeste mensen kennen me als een vrolijk spontaan meisje dat geniet van het leven.

Even wat dingetjes die je moet weten: mijn ouders zijn uitgehuwelijkt, mijn vader is een vluchteling geweest en heeft een slechte jeugd gehad, en mijn moeder is verwaarloosd als kind. Ik ben vroeger mishandeld door mijn vader. Hij mishandelde ook mijn moeder en dit was erg pijnlijk voor een kind om te zien. Ik dacht dat het “normaal” was om te worden geslagen, omdat ik nog maar heel klein was toen het gebeurde. Op een dag was mijn moeder het zat en is ze samen met me weggelopen van huis, en leefde ik samen met haar op straat zonder geld. Uiteindelijk zijn we toch weer thuis beland, maar de mishandeling ging na een tijd weer verder.

Ik heb als klein kind ook veel tijd besteed op het politiebureau en heb daar nog één vage, maar nare herinnering van: stapelbedden. Mijn oma wist van de mishandeling, maar wist er maar heel vaag vanaf. Toen ik twaalf jaar oud was heeft mijn vader me meerdere keren geslagen, terwijl we op vakantie waren met mijn oma. Ze is toen heel kwaad op hem geworden en heeft de mishandelingen voor eens en altijd gestopt. Iets wat ik me ook nog kan herinneren uit mijn jonge jaren is dat ik vaak lang met mijn vader in de auto zat. Later is gebleken dat mijn vader me meenam naar drugsdeals. Mijn vader gebruikte heel veel drugs en er kwamen ook regelmatig dealers bij ons over de vloer. Het klinkt heel dom als ik zeg dat ik het nooit had kunnen verzinnen dat iemand als mijn vader drugs zou gebruiken. Het gebeurde allemaal voor mijn neus zonder dat ik het door had.

Op mijn twaalfde ging ik naar de middelbare school en kreeg een heel negatief zelfbeeld. Ik ben een tijd depressief geweest en heb zelfmoordneigingen gehad, maar ben daar toen niet mee geholpen doordat ik het voor mezelf hield. Na die tijd ging ik met andere mensen om en werd mijn leven alweer een stukje beter. Mijn ouders hadden altijd heel veel ruzie en mijn vader beschuldigde mijn moeder ervan dat ze zou gokken. Mijn oma vertelde me dat mijn vader aan de drugs “zat”. Toen ik in de vierde klas zat besloot ik om op mijn mentor af te stappen om hem te vertellen over stukjes van mijn verleden. Dit was de eerste keer dat ik zoiets tegen iemand vertelde, dus durfde ik niet alles te vertellen. Ik kreeg een maatschappelijk werker op school waar ik mijn problemen bij kwijt kon. Ik vertelde haar over mijn vermoedens, namelijk dat mijn moeder gokverslaafd zou zijn en dat mijn vader misschien toch niet over zijn drugsverslaving heen was. Ik heb het daar maar heel kort over gehad, omdat ik het niet wilde geloven en het zag als vermoedens die niet per se waar hoefden te zijn. Ik vertelde haar ook dat ik vaak ruzie had met mijn vader, me bedreigd voelde en daardoor vaak van huis wegliep.

In datzelfde jaar kreeg mijn vader een hersenbloeding. Dit was een paar maanden geleden. Ik had via mijn telefoon toegang tot mijn vaders rekeningen en kon zien dat mijn moeder mijn vaders geld gebruikte om te gokken. Dit waren grote bedragen. Mijn moeder was dus gokverslaafd. Ze gokte door haar slechte relatie met mijn vader en door stress, omdat ze niet wist hoe het met mijn vader af zou lopen. Doordat mijn moeder slecht Nederlands spreekt moest ik altijd mee naar het ziekenhuis om met de dokters te praten over mijn vader. Ze stelden heel veel vragen. Zo ben ik erachter gekomen dat mijn vader nog steeds drugsverslaafd was. Hij is drugs gaan gebruiken omdat hij niemand in Nederland had en zo goed als onteigend was door zijn ouders. Hij mocht van hen niet vluchten, maar als hij dat niet had gedaan zou hij dood zijn door de oorlog. Zijn ouders zagen dit niet in en negeerden hem. Er is veel voor me duidelijk gemaakt doordat ik hierachter kwam.

Nu kon ik verklaren waarom er altijd rare mensen bij ons thuis waren, waarom mijn vader altijd ruzie zocht en glazige ogen had, waar mijn moeder was, waarom ik rare herinneringen uit mijn kindertijd heb en nog veel meer. Waar ik nu last van heb is dat ik vaak van die momenten heb dat me opeens wat te binnenschiet en ik me opeens besef dat die ene keer dat ik ruzie had met mijn vader hij gewoon aan de drugs was. Mijn oma en ik hebben mijn moeder met haar verslaving geconfronteerd, maar ze beloofde elke keer dat ze het nooit meer zou doen. Ik merk vandaag nog dat ik haar niet vertrouw. Ik was met mijn oma bezig met een back-up plan maken voor als mijn moeder toch weer zou gokken en mijn broertje en ik bij haar zouden worden weggehaald. Halverwege kreeg mijn oma weer longkanker en deze keer was de kans dat ze het overleven maar heel klein.

Ik heb zoveel vragen in mijn hoofd. Hoe zal mijn toekomst er uitzien? Zou het goed gaan met mijn broertje in de toekomst en zou hij op het rechte pad kunnen blijven? Zou het later beter gaan met mijn moeder en zou ze gelukkig kunnen worden? Zou mijn vader ooit nog helemaal herstellen van zijn hersenbloeding? Zou mijn oma de longkanker toch nog kunnen verslaan? Door de hersenbloeding van mijn vader kreeg ik in een klap heel veel verantwoordelijkheid op mijn schouders. Ik merk dat ik heel moeilijk met mijn gevoelens om kan gaan, omdat praten over je gevoelens als een taboe is in sommige Aziatische families.

Wat mij heel erg heeft geholpen in deze situatie is steun van mijn vrienden. Ik was eerst heel bang om het hen te vertellen, omdat je toch bang bent dat je wordt beoordeeld. Uiteindelijk ben ik heel blij dat ik het heb verteld, want in dit soort situaties kun je alle steun gebruiken. Het is heel moeilijk om het lichtpuntje in de tunnel te zien op zulke momenten, maar als je maar goed genoeg kijkt zul je zien dat dat puntje er altijd is.

Pin je inspiratie op Pinbook