Lifestyle

Kort verhaal: Isabelle

Isabelle, een heel gewoon meisje van dertien jaar met een groot geheim. Niemand wist het, niemand mocht het weten. Ze ging gewoon naar school, maar met tegenzin. Ze had redelijk veel vrienden, maar sprak nooit met ze af. Isabelle droeg altijd een lange broek en een coltrui. Zelfs in de zomer droeg ze kleding die haar hele lichaam bedekte. Ze gymde ook nooit mee. Altijd zat ze aan de kant. Ze liep een beetje mank en droeg superveel make-up. De gymleraar, Carlo Pieterse, vermoedde iets en riep haar na de les bij zich in zijn kantoor. Isabelle voelde zich totaal niet op haar gemak.

‘Wat is er?’ vroeg ze aarzelend.
‘Ik wil even praten over je gymgedrag.’ Carlo keek haar aan.
Isabelle keek weg en haalde nonchalant haar schouders op.
‘Je snap toch zelf ook wel dat het zo niet kan? Je kunt niet elke les ongesteld zijn.’
Er schoot een rilling door haar lijf en ze stond op.
‘Waar bemoei jij je mee?’ riep ze tegen hem.
Hij greep haar arm vast en kneep erin. Isabelle vertrok van de pijn. Even werd alles zwart voor haar ogen. Carlo schrok van haar reactie en hielp haar op de stoel. Hij pakte haar hand en wilde haar mouw opstropen. Isabelle reageerde snel en heftig.
‘AFBLIJVEN!’ Ze sloeg zijn handen weg en keek hem vernietigend aan.
‘Wat is er met je?’ riep hij en tegelijk zag hij de angst in haar ogen. ‘
Nou, ga dan maar.’ Hij gaf haar een knipoog.
Isabelle huiverde en liep snel naar de kleedkamer.

Ze liet zich op het bankje zakken en staarde voor zich uit. Ze zuchtte diep. Langzaam trok ze haar schoenen aan en pakte haar tas. Voorzichtig sjokte ze kleedkamer uit. Op de gang kwam ze Carlo tegen. Isabelle liep met een grote boog om hem heen. Hij kwam op haar af en greep haar schouders vast en trok haar naar zich toe. Isabelle verstijfde. Haar gezicht vertrok van de pijn en ze kon amper blijven staan.
‘Laat me los.’ siste ze boos.
Carlo schudde zijn hoofd. ‘Je vertelt me eerst wat er aan de hand is.’
‘Er is niks. Laat me nu los.’
‘Ik kan ook zelf gaan zoeken.’ zei hij dreigend.
Isabelle keek hem geschrokken aan. Ze zag de woede in zijn ogen. Isabelle bedacht zich geen moment en gaf hem een schop tegen zijn been.
‘Verdomme, trut!’ schreeuwde hij.
Even verslapte zijn greep en Isabelle strompelde. Ze liet Carlo gewoon achter. Toen ze buiten stond stak ze trillend haar fietssleuteltje in het slot en fietste weg. Ze keek nog even achterom. Voor het raam van de gymzaal stond Carlo en hij stak zijn middelvinger naar haar op.


bron

Isabelle gooide haar fiets tegen de muur van het huis en duwde de voordeur open.
‘Mam, ik ben thuis!’ riep ze.
‘Waar kom je zo laat vandaan?’ vroeg een stem achter haar Isabelle draaide zich geschrokken om en keek haar moeder aan.
‘De gymles liep een beetje uit.’ loog ze.
‘Jaja, dat zal wel. Kom even helpen.’ antwoordde haar moeder.
‘Waarmee?’
‘Boodschappen uit de auto halen.’
‘Ik heb echt heel erg veel huiswerk.’ zei Isabelle en ze liep de trap op.
Haar moeder keek haar na en schudde haar hoofd. Ze liep naar buiten en haalde de boodschappen uit de auto.

Ze ging aan haar bureau zitten en keek naar buiten. Langzaam gleed er een traan over haar wang. Ze pakte haar agenda uit haar tas en keek wat ze moest maken. Alleen wiskunde, natuurkunde en een verslag schrijven voor Nederlands. Ze pakte haar Nederlands boek en keek wat ze moest doen. Ze moest een waargebeurd verhaal schrijven. Dat zou haar nooit gaan lukken. Opeens vloog haar kamerdeur open. Isabelle keek geschrokken op. Het was haar moeder.
‘Ik roep je al vijf keer!’ riep ze tegen haar.
‘Waarom?’
‘We gaan eten.’
Isabelle klapte haar boek dicht en liep achter haar moeder aan naar beneden. Het eten verliep eerst stil, maar toen brak de hel los. Isabelle liet een stukje vlees op de grond vallen.
‘Kun je nou nooit een keertje netjes eten?’ zei haar vader geïrriteerd.
‘Alsof jij nooit iets laat vallen,’ antwoordde Isabelle boos.
‘Houd je grote mond even dicht wil je.’
‘Nee, dat wil ik niet en dat doe ik niet,’ zei ze met een valse glimlach. Haar vader stond op en kwam dreigend op haar af.
‘Isabelle eet je even door?’ vroeg haar moeder vriendelijk.
Ze prikte een aardappel aan haar vork, precies op dat moment sleurde haar vader haar aan haar haren van de stoel af.
‘Blijf van me af, rotzak,’ schreeuwde ze en ze gooide haar vork in de richting van haar vaders gezicht.
Dat maakte hem zo boos, ze kreeg een trap. Haar moeder at rustig door en keek niet op of om.

Door Maaike