Lifestyle

Heftig verhaal: Abortus

Girlscene.nl gaat over fashion en beauty, allerlei happy dingen. Helaas zijn er soms ook minder leuke dingen in het leven en die passen goed in onze rubriek ‘lifestyle’. Want vervelende en heftige dingen horen helaas bij het leven. Sommige meiden hebben wel iets heel heftigs meegemaakt en willen hun verhaal graag met jullie delen.

Ik heb lang zitten twijfelen of ik mijn verhaal met de rest van Girlscene wilde delen, maar ik vind dat het belangrijk is dat (jonge) meiden de gevolgen van een zwangerschap en eventueel daarop volgende abortus overzien.

Mijn ex-vriend en ik hebben anderhalf jaar een relatie gehad, ik was altijd netjes aan de pil. We waren twee verschillende personen, hij een echte allemansvriend en ik een wat stiller meisje. Onze karakters botsten zo met elkaar, maar we dachten allebei dat onze liefde voor elkaar dieper was. Uiteindelijk bleek dat niet zo. Na een verschrikkelijk moeilijke break-up, gingen we elkaar weer zien. Als vrienden. Althans, dat dachten we. Want de gevoelens die loskwamen tijdens deze ‘ontmoetingen’ gingen voor mij veel verder dan gewone vriendschap.

Vriendinnen zeiden dat ik voorzichtig moest zijn, seks met je ex is niet bepaald handig. Nee, ik wist precies wat ik deed. Ik had bij hem uit de buurt moeten blijven, zodat mijn gevoelens voor hem zouden verminderen. Maar in plaats daarvan zochten we elkaar weer op. Met uiteindelijk het resultaat dat we weer bij elkaar in bed belandden. Nog steeds was ik netjes aan de pil. Totdat ik niet meer ongesteld werd, en ik me al geruime tijd vreselijk misselijk voelde.

Een vriend van me grapte over of ik soms zwanger was. Was ik dat? Ik kocht een zwangerschapstest bij de Kruidvat, ging direct naar huis om deze uit te voeren en na een paar minuten wachten kreeg ik een klap in mijn gezicht: ik was zwanger. Wat moest ik nu? Zwanger van mijn ex. Ik was nog thuiswonend, net mijn diploma gehaald, geen vaste baan. Kon ik een kindje iets bieden? Ik besloot mijn stiefmoeder in te lichten over mijn situatie en in eerste instantie was ze heel lief. Totdat zij had besloten dat ik maar zo snel mogelijk een abortuskliniek moest bellen, om het weg te laten halen. Ergens was het laten weghalen voor mij geen optie. Ik heb altijd een vrij duidelijke mening gehad wat betreft abortus. Met een leventje speel je niet, en je haalt het zeker niet ‘zomaar’ weg, omdat ik zo lui was om ook even een condoom te gebruiken. Maar ik was toch aan de pil?

Ik belde de huisarts op, waar ik dezelfde dag nog terecht kon voor een gesprek. Ik was al zodanig overtijd dat voor mijn besluit vijf wettelijke dagen bedenktijd golden. Als ik besloot om het weg te laten halen, kon ik opbellen voor een verwijsbrief voor de kliniek. Dan kon ik bij die kliniek een afspraak maken. De huisarts zag dat ik twijfelde, en raadde me aan om geen overhaaste beslissingen te nemen, wat mijn familie ook zei.

Mijn vader reageerde vreselijk. Mijn enige optie was om het weg te laten halen. Ik kon toch niet denken dat ik met een kind bij hen in huis kon wonen? Ik was egoïstisch, en zadelde iedereen met een enorm probleem op. Dat het voor mij voelde als verraad aan mezelf, en ik het niet over m’n hart kon krijgen om mijn eigen ‘kindje’ weg te laten halen was voor hem geen probleem. Soms moest je je gevoel even uitschakelen waren zijn letterlijke woorden. Een tweede klap in mijn gezicht. Gelukkig stonden collega’s en vriendinnen wel achter mij, wat ik ook mocht doen.


bron

Ik ging dingen op een rijtje zetten, ik zou een uitkering moeten aanvragen, haastig op zoek naar woonruimte, en bij het bedrijf waar ik werkte was geen zekerheid of deze ook bleef bestaan en of ik meer uren kon krijgen. Een uitzichtloze situatie. Na ongeveer twee dagen dat ik wist dat ik zwanger was, heb ik mijn ex-vriend ingelicht. Hij wilde het liefst ook een abortus, en wel zo snel mogelijk. Ik ben twee keer bij hem geweest en geprobeerd om er met hem over te praten. Tevergeefs. Hij wilde niet luisteren. Mijn vader heeft uiteindelijk zijn ouders ingelicht over mijn zwangerschap, en op een avond zijn we met z’n allen bij elkaar gekomen. Vreselijke dingen werden er gezegd, dit kindje was duidelijk bij niemand gewenst. Ook zijn ouders maakten mij duidelijk dat ik dit kind niks te bieden had, wat haalde ik in mijn hoofd om zelfs maar te overwegen om het te willen houden? Mijn ex deed er nog een laag bovenop door te zeggen dat we niet meer bij elkaar zouden komen. Was het soms een actie om hem terug te krijgen?

Ik speel niet met mensenlevens, en zeker niet met dat van mijn eigen kindje. Na een uur alle verwijten en vreselijke woorden te hebben aangehoord, gingen we naar huis. Zijn moeder belde me de volgende dag met de vraag of ik langs kon komen. Zij wilde ook wel bij mij komen, maar we moesten afspreken. Toen ik bij hem thuis was, vroeg ze of ik had nagedacht over het gesprek van de avond ervoor. Ik heb in bed alleen maar lopen piekeren, en zag geen mogelijkheden. Urgentie voor een woning zat er niet in, ik kon nergens terecht, en waarom zou ik mijn kindje dit willen aandoen. Na een aantal zwijgzame minuten zei ik dat ik naar de kliniek zou gaan, en ik kon bijna de opluchting in haar ogen zien, en in die van mijn ex. Ze drukte de telefoon in mijn handen, en wilde dat ik direct een afspraak maakte. Ik kon een aantal dagen later al terecht.

De kliniek was een klein gebouw, met vriendelijke zusters. Mijn ex ging mee ter ondersteuning. De relatie tussen mij en mijn (stief)ouders was ernstig verstoord, dus ik wilde geen van hen er bij hebben. Ik heb sinds drie jaar geen contact meer met mijn moeder, dit maakte het voor mij ook extra lastig. Eerst kreeg ik een echo, waar de duur van mijn zwangerschap werd vastgesteld. Ik was tien weken en drie dagen! Na deze echo kregen we een intakegesprek, waar mijn ex ook bij mocht zijn. Hier werd mij gevraagd waarom ik de zwangerschap wilde afbreken. Daarna werd ik naar de rustruimte gebracht. Vier andere meiden waren voor mij aan de beurt, je kon de angst bijna voelen. Voor het onbekende.

Toen ik aan de beurt was kon ik kiezen voor een plaatselijke verdoving of een roesje. Ik wilde niks meemaken van de ellende die zich ging afspelen dat ik koos voor een roesje. Toen ik na de tijd wakker werd, had ik zoveel pijn. De andere meiden hadden nergens last van, maar voor mij voelde het als een extreem hevige menstruatiepijn. De zuster gaf me twee pijnstillers, en daar moest het van overgaan. Na een halfuur mocht ik weg. Ik ging met mijn ex mee naar huis om wat te rusten en te eten, en uiteindelijk bracht hij me thuis. Ik heb de echo van mijn ‘kindje’ meegekregen, waar ik heel dankbaar voor ben. Hij heeft hem gezien en ik kon merken dat hij het er moeilijk mee kreeg.

Toen ik thuiskwam had ik het er moeilijker mee. Het was weg. Ik voelde het niet meer. Tijdens de korte zwangerschap had ik last van lichte krampen, dit hield in dat mijn baarmoeder plaatsmaakte voor het kindje. Deze krampen waren weg. Alles wat op een kindje duidde, was allemaal weg. Ik voelde me zo leeg van binnen en zoals je overal kunt lezen kreeg ik ook last van schuldgevoelens en spijt. Hoe heb ik dit kunnen doen?

bron

Tot op de dag van vandaag heeft mijn familie niet gevraagd hoe het met me ging. Behalve mijn oma, maar je verwacht het juist van je ouders, je vader en (stief)moeder. Ik heb veel steun gehad van vrienden en vriendinnen maar op een gegeven moment wil je hen er ook niet meer mee lastigvallen. Je moet het zelf verwerken. Van mijn ex heb ik ook niks meer vernomen. Geen telefoontje hoe het met me gaat, niks. Ook niet van zijn ouders. Ergens hoop ik dat ik rust kan vinden wat mijn beslissing betreft. Als ik dit kindje had gehouden, had ik het heel zwaar gekregen. Ik had het er voor over willen hebben, maar het betekent ook dat ik altijd aan mijn ex zou vastzitten. Een hechtere band hadden we er niet door gekregen, dat weet ik zeker. Ik ben er weer achter gekomen dat hij en ik twee verschillende personen zijn, en dat werkt niet.

Lieve meiden, maak een weloverwogen beslissing als je in deze situatie terechtkomt! Ik heb de abortus als best traumatisch ervaren, ondanks dat ik van de ingreep zelf niks heb meegekregen. De nasleep is het ergste, gelukkig heb ik hier hulp voor en weet ik dat ik er bovenop zal komen. Je moet geen beslissing maken waar je niet 100% achterstaat, ondanks dat ik dat wel heb gedaan. Er zullen misschien meiden zijn die mijn beslissing niet kunnen begrijpen, en dat respecteer ik. Ik zal het een plekje moeten geven, en hoop dat ik in de toekomst gezonde kindjes op de wereld kan zetten samen met een lieve vriend. Maar vergeten zal ik het nooit.

Veel liefs,
Anoniem