Lifestyle

Heftig verhaal: ik heb een hersentumor gehad

Girlscene.nl gaat over fashion en beauty, allerlei happy dingen. Helaas zijn er soms ook minder leuke dingen in het leven en die passen goed in onze rubriek 'lifestyle'. Want vervelende en heftige dingen horen helaas bij het leven. Sommige meiden hebben wel iets heel heftigs meegemaakt en willen hun verhaal graag met jullie delen.

Het begon allemaal een paar jaar geleden. Na een lange dag op school te zijn geweest, kon ik thuis aan niets anders denken dan aan mijn bed. Ik had zo'n hoofdpijn, dus ik nam een aspirientje en ik was meteen weg. Hé hé, eindelijk mijn hoofd wat rust geven en even een dutje doen. Overdag was ik vaak moe en snel geïrriteerd. Ik kon mijn aandacht maar moeilijk bij de les houden en ik had steeds vaker hoofdpijn.

hoofdpijn
Bron: Tumblr

Ik sliep al jaren slecht en doordat het op school soms best zwaar en druk was, dacht ik dat het door stress kwam. Toch ging ik voor de zekerheid eens langs bij de huisarts. Daar zei hij dat het niet zo gek was dat ik me zo rot voelde. “Je slaapt slecht, je hebt een druk leven en je nek zit helemaal vast.” Ik kreeg van de dokter vervolgens een doorverwijzing naar een fysiotherapeut. Daar kreeg ik massages om mijn nek weer los te krijgen en leerde ik om een goede houding aan te nemen door verschillende oefeningen te doen. Zelf dacht ik dat dit niet de oorzaak was van de reden dat ik mij zo beroerd voelde, maar ik zette door.  

Ondertussen begon ik steeds vaker pijnstillers in te nemen, omdat de pijn in mijn hoofd maar erger werd. De fysiotherapeut was het met mij eens dat de behandelingen niks voor mij deden en verwees mij door naar een ostheopaat. Het scheen wel een beetje 'zweverig' te zijn, maar ik werd wanhopig en ik stond voor alles open. De eerste behandeling die ik daar had gehad was super ontspannend. Ik kan niet goed omschrijven hoe de behandeling in zijn werk gaat, en ik denk dat je er ook wel voor open moet staan, maar ik was totaal ontspannen. Mijn wangen gloeide helemaal en ik viel bijna in slaap, die nacht heb ik echt hemels geslapen! Maar toen ik de volgende ochtend opstond voelde ik me gewoon weer hetzelfde als altijd. Dat klopte volgens de ostheopaat want je lichaam is dat niet gewend. Een week later had ik een tweede afspraak. Dit keer gebeurde er voor mijn gevoel niet veel met me, maar eenmaal thuis heb ik me hele bed onder gespuugd en begon alles voor me te draaien. Ik had nog nooit zo'n bang gevoel gehad. Mijn hele lichaam was nat van het zweet en ik ben nog een hele week ziek geweest. Ik heb daarna nog een paar keer zo'n 'aanval' gehad. Ik kon ondertussen ook al niet meer op mijn rug of op mijn zij liggen, zonder draaierig te worden.  

Toen was ik er klaar mee. Na al die pilletjes, verschillende dokters, homeopathische slaapmiddeltjes, een nieuw hoofdkussen, en ik weet niet wat allemaal, was ik er nu echt klaar mee. Ik ging terug naar mijn huisarts en eiste een MRI scan, ik wilde weten wat er met mij aan de hand was! Gelukkig ging mijn dokter akkoord en kreeg ik de doorverwijzing die ik nodig had om in het ziekenhuis een MRI scan te krijgen. In het ziekenhuis kreeg ik eerst allemaal verschillende vervelende testjes. Zo moest ik me op bed achterover laten 'vallen' om te kijken hoe mijn lichaam daarop reageerde. Ook toen begon alles weer te draaien. Volgens de dokter was dit geen goed nieuws, dus kreeg ik meteen een MRI scan. 

hoofdpijn
Bron: Facebook

Na het maken van de scan werd ik later uitgenodigd voor de uitslag. Ik weet het nog zó goed. Ik zat bij mijn moeder in de auto, onderweg naar het ziekenhuis, en ineens kreeg ik een rot voorgevoel. “Het is niet goed mam” zei ik. Toen we eenmaal bij de dokter binnen kwamen had hij mijn MRI foto's al op zijn computer beeldscherm staan. Het rot gevoel wat ik al had werd alleen maar sterker, en inderdaad: “Ik heb geen goed nieuws” zei hij…  De tranen stonden al in mijn ogen. Hij vertelde dat mijn hoofd vol met hersenvocht zat dat drukte op mijn hersenen, dit zorgde voor die erge hoofdpijn. Het was dus ook helemaal niet goed dat ik er zo lang mee rond heb gelopen. De dokter zei letterlijk dat ik een lopende tijdbom was. Het hersenvocht drukt hierbij namelijk op je hersenen en die druk zal alleen maar erger worden omdat het geen kant op kan. Om dit te verhelpen is een risicovolle operatie nodig. Als je er niets aan doet heb je de kans dat er uiteindelijk uitvalsverschijnselen kunnen toetreden en je kunt er zelfs aan overlijden.  

Dat hersenvocht wat ik in mijn hoofd had zitten heeft iedereen, alleen normaal stroomt dat door kanaaltjes weg. Bij mij zat het opgehoopt omdat het niet weg kon vloeien. De kanaaltjes waren bij mij afgesloten door een gezwel. De tranen stroomden over mijn wangen toen ik het te horen kreeg. Gelukkig kon hij aan de foto's zien dat het geen kwaadaardig maar een goedaardig gezwel was. Want een slecht gezwel zou bloed naar zich toe trekken om zichzelf te voeden en groter te worden. Dat was wel een opluchting! Maar, de operatie werd hierdoor wel gecompliceerder en risicovoller want het gezwel zat heel diep in mijn hoofd.  

Na allemaal verschillende en steeds korte bezoekjes aan het ziekenhuis voor bloed afnamen, bezoek aan de anesthesist etc., was het na een paar weken al tijd voor opname. Op dinsdag kwam ik naar het ziekenhuis met mijn moeder en mijn vriend, ik kreeg toen zo'n infuusnaald in mijn hand (wat serieus het pijnlijkste is geweest van alles wat ik verder heb meegemaakt toen!). Ik kreeg een eigen kamer wat heel fijn was dus ik lag niet op een zaal met andere mensen. Later kwamen mijn vader en zus ook langs en na wat geknuffel met z'n allen werd het tijd om afscheid te nemen. 's Avonds kreeg ik een pilletje om te slapen, maar ik heb geen oog dicht gedaan. 

hoofdpijn
Bron: Tumblr

's Ochtends vroeg heb ik even snel naar huis gebeld en daarna mijn vriendje, dat was allemaal heel emotioneel. Al met al voelde ik me goed en rustig toen ze me op kwamen halen en naar de OK reden. Ze reden me binnen en daar stond een heel team in witte jassen en mondkapjes, wat spannend! Ik vroeg ze wat dingen en ondertussen spoten ze mijn slaapmiddel in. “Denk aan iets wat je vrolijk maakt” hoorde ik nog, en weg was ik.  

Het is zo gek, want in eens word je wakker op de IC, met een beetje dof gevoel in je hoofd. Alsof je alleen even met je ogen knipperde, terwijl de operatie zo'n 5 uur geduurd heeft. Echt onvoorstelbaar. Mijn ouders stonden naast mijn bed maar mijn ogen vielen steeds dicht. Ik was zo moe. Ineens begon ik te spugen, en het hield maar niet op. De dokters kwamen maar aan met nieuwe bakjes om opnieuw vol te spugen, tot één van hun zei: “Misschien kan ze niet tegen de morfine”. En dat was het gelukkig.  

Toen kwam de chirurg langs, die wilde mijn wond even bekijken. Het lekte nog vocht en dat was niet goed! Hij zei doodleuk dat hij er wel even een nietje bijschoot. Pardon? Zonder verdoving? Ja die verdoving is pijnlijker dan een nietje. Hmm, oké. Pang! Zo twee nietjes in mijn nek met zo'n pistool. Het deed inderdaad maar even pijn, en toen voelde je het al niet meer. In totaal zaten er zo'n 22 nietjes, want de snee begon boven op mijn hoofd, tot in mijn nek. 

hoofdpijn
Bron: Tumblr

Uiteindelijk ging het steeds beter met me en begon ik langzaam te lopen over de gang. Na 12 dagen in het ziekenhuis te hebben doorgebracht, mocht ik eindelijk naar huis. Thuis sliep ik veel. Toen ik weer terug moest komen in het ziekenhuis kregen we te horen dat alles verwijderd was en dat het nooit meer terug zou komen. Wat was ik blij! De nietjes werden eruit gehaald, en terug thuis kon ik eindelijk na 2,5 week mijn haar weer eens wassen. Dat voelde heel gek en het warme water deed pijn op mijn hoofdhuid, maar eindelijk was het weer eens schoon.  

Dit is nu bijna een jaar geleden en het gaat heel erg goed met mij. Toen ik het slechte nieuws net hoorde zat ik in mijn examenjaar op school, maar na een gesprek met mijn directeur heb ik vervroegd examens mogen maken en ben ik geslaagd. Ik was dus net op tijd voor mijn operatie afgestudeerd. Als ik daarop terugkijk vind ik dat heel knap van mezelf dat ik ondanks alles toch mijn diploma heb kunnen behalen. En na de operatie was ik op tijd hersteld om mijn diploma uitreiking zelf bij te wonen, dat was echt geweldig!  

Ik wil hierbij iedereen bedanken die er toen voor mij waren, ik heb zoveel steun gehad aan de mensen om mij heen!  

Door: Sharon