Mijn leven met... Agorafobie

Mon 17.01.11

Hoe is het als angst zachtjes je leven binnenkruipt en je je niet meer in openbare ruimtes durft te begeven? Catharina heeft Agorafobie gehad. Op Girlscene vertelt zij haar verhaal.

Vertel eens wat over jezelf...
Ik ben Catharina en ik studeer Theater in Amsterdam. Ik hou ervan om gezellig met vrienden af te spreken, naar de bioscoop te gaan of een gezellig café. Ook luister ik graag muziek en ik schrijf veel teksten.

Jij hebt Agorafobie gehad, wat is dat precies?
Het woord Agorafobie is afkomstig uit het Grieks: agora betekent markt en fobos betekent angst of vrees. In het Nederlands wordt ook wel de naam pleinvrees gebruikt. Agorafobie is een paniekstoornis en in mijn geval betekende dat, dat ik bang was om alléén in ‘openbare’ ruimtes te zijn. Bijvoorbeeld het openbaar vervoer, zoals de trein. Maar ook in een bioscoop, op straat of in een supermarkt.

Is deze aandoening aangeboren of heb je het later pas gekregen?
Agorafobie is geen aangeboren aandoening. Ik heb het gekregen toen ik 18 was, dat is er bij mij eigenlijk langzaam ingeslopen. Ik was altijd een vrolijk, druk, creatief meisje. Ik was iemand die overal bij wilde zijn en vooral niets wilde missen. Ik zat op een middag in de trein, op weg naar Amsterdam. Ik weet nog dat ik met muziek op mijn oren naar buiten keek en mij opeens benauwd voelde. Ik checkte of ik een raampje kon openen, maar dat ging niet. Ik voelde me zenuwachtig, deed mijn muziek uit en dacht: ik ga bij de uitgang zitten, dan kan ik er snel uit.

Op Amsterdam aangekomen heb ik er verder niet echt meer aan gedacht, tot ik het benauwde gevoel een paar dagen later weer kreeg in een tram. Ik wist niet goed wat het was en waar ik nou bang voor was? Ik vond mezelf zo stom! Wie durft er nou niet met de trein? Ik zei het tegen niemand en dacht dat gaat wel over. Ik begon steeds meer tegen de treinreis en de tram op te zien. Verschrikkelijk vond ik het, en het gevoel dat ik “niet normaal” was versterkte dat alleen maar. Ik voelde mij op steeds meer plekken angstig, zoals in de supermarkt en op straat. Het meest angstig was ik als ik alleen was, met mensen die ik niet kende en waar ik niet gemakkelijk weg kon. Ik was bang om mezelf voor schut te zetten zonder dat ik er iets aan kon doen, en dat alle mensen mij dan als raar of vies zouden zien. Ik was het aller-bangst om in mijn broek te plassen of om over te geven.

De angsten zijn bij iedereen anders. Sommige mensen zijn bijvoorbeeld bang om flauw te vallen of om dood te gaan, het is bijna altijd een lichamelijk gebrek.

Dit gebeurde uiteraard nooit, maar toch dacht ik elke keer zeker te weten dat het nu zou gebeuren (overgeven of in mijn broek plassen). Ik deed bijna niets meer alléén, en probeerde het altijd zo te regelen dat ik met iemand samen kon zijn. Deze periode was vreselijk! Ik was doodmoe van alle angst die ik ondertussen elke minuut van de dag voelde: op school, op straat, in de winkel, op de fiets... Niemand wist ervan af, zelfs mijn vrienden niet, want ik schaamde mij dood. Om de angst te onderdrukken dacht ik dat het slim zou zijn om een extra broek mee te nemen (voor als ik in mijn broek zou plassen...) en een plastic zakje (voor als ik over zou moeten geven...). Ik verzon dus allerlei excuses die, zo weet ik nu, mijn angst alleen maar versterkten. Ik werd steeds zwakker maar hield angstvallig mijn drukke schema vol; school, vrienden, uitgaan, de stad in. Ik verhuisde zelfs naar Amsterdam, zodat ik niet meer elke dag met die verschrikkelijke angst in de trein hoefde te zitten! Ik wilde zo graag normaal zijn. Tot ik op een dag brak…

Ik zou naar de bioscoop gaan maar ik kon twee nachten daarvoor al niet slapen van de stress. Toch ben ik met de tram er naartoe gegaan, eerst zelfs nog naar de supermarkt voor wat lekkers tijdens de film. Ik  weet nog dat ik zo vreselijk bang was en het steeds erger werd. Ik kon niet meer helder denken, ik kreeg echt een paniekaanval. Ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet! Dat was het enige wat ik dacht. Buiten voor de bioscoop knapte ik. Ik zei dat ik naar huis moest en liep strak van de spanning weg. In paniek belde ik mijn moeder, die toevallig in de stad was en een paar haltes met de tram verwijderd van mij. Ik zag de tram aankomen, ik stapte in en dacht: nu is het klaar. Bij mijn moeder stortte ik in en heb ik alles verteld.

En toen? Ben je er vanaf gekomen?
Bij de dokter kreeg ik te horen: “Ja, paniekaanvallen... Hier, neem maar antidepressiva”. Ik kreeg deze pillen mee naar huis, maar het voelde voor mij totaal niet goed. Ik zei tegen mijn moeder: “Dit werkt niet voor mij, ik wil geen pilletjes, ik wil dit anders oplossen, ik heb iets anders nodig! Ik wil met iemand praten...”

Via via maakte ik een afspraak met een psycholoog in Amsterdam. Uiteindelijk zou deze afspraak het begin zijn van bevrijding van die rotangst. Ik kwam daar de eerste keer in mijn eentje, helemaal stijf van de spanning. De psychologe bleek een jonge vrouw, rond de dertig, heel vriendelijk en hip! Ik vertelde haar mijn klachten, angsten en onzekerheden. Na deze sessie zei ze: ‘Jij hebt Agorafobie, hier lees dit maar eens.” en ze gaf me een folder met alle symptomen van Agorafobie. Ik voelde me opeens zo opgelucht. Dit bestaat en heeft een naam! ik heb dit niet verzonnen, ik ben niet gek!

Na deze afspraak besloot ik om even de overbodige dingen stop te zetten en mij te concentreren op deze angst en hoe nu verder? Ik stopte met mijn bijbaan, ging even niet veel met vrienden afspreken. Ik besefte dat waar ik in die tijd woonde, dat ik me daar helemaal niet fijn voelde. Ik kreeg daar ontzettende aanvallen zoals kramp in mijn borst, pijnlijke knijp ogen en een hoge ademhaling. Ook boodschappen doen durfde ik niet meer en dus ging ik uit pure vermijding naar een soort kruideniertje om de hoek, omdat je daar snel weer kon weglopen. Maar een normale maaltijd kon ik daar niet kopen! ik voelde me thuis opgesloten. Mijn ouders heb ik toen gevraagd of ik weer bij hen mocht gaan wonen. Dat was geen probleem. Ik ben nog nooit zo snel verhuisd. Mijn spullen werden opgehaald, en mijn huisgenoten heb ik nooit de echte reden voor mij vertrek kunnen vertellen. Maar wat een verademing! Gelukkig was het net vakantie en hoefde ik me geen zorgen te maken over school.

Toen zijn we aan de slag gegaan en bezochten we elke week de psychologe in Amsterdam. Mijn vader of moeder bracht me, en haalde mij anderhalf uur later weer op. De psychologe heeft mij super goed geholpen. Ik kreeg opdrachten mee, bijvoorbeeld “exposure” oefeningen. Dan moest ik registreren: een enge situatie opzoeken, bijvoorbeeld een rondje om het huis lopen (zonder broek o.i.d.). Ik schreef dan als ik thuis kwam meteen op hoe het ging, wat ik voelde en dacht en waar ik bang voor was. Uiteindelijk schreef ik op of het echt zo eng was als dat ik van te voren had bedacht?! Zo kregen we steeds meer duidelijkheid en kon ik er van een afstand naar kijken.

De opdrachten werden steeds een stukje moeilijker. Door de sessies met de psychologe kreeg ik ook inzicht in mijn neerwaartse denkpatroon. Naast het oefenen “exposure”, ging ik ook aan onzekere gedachten werken. Ik kwam erachter dat ik heel negatief dacht over mezelf: ‘’Ik kan niet naar buiten. Ik kan mezelf niet onder controle houden. Ik ben niets waard, ik ben gek in mijn hoofd, spoor niet!” Dit komt heel vaak voor bij Agorafobie patiënten, ze vinden zichzelf nooit goed genoeg. Ik kreeg opdrachten om al mijn kwaliteiten te beschrijven en om die vaak te herhalen. Dat hielp. Ik schreef ze op een briefje en ging dat dagelijks lezen. Dat was eerst wel een beetje suf, sta je daar voor je spiegel! Maar het werkte wel, ik kreeg meer zelfvertrouwen.

Eindelijk deelde ik ook mijn angstprobleem met mijn vrienden, die reageerde allemaal zo lief en begrijpend en er waren zelfs twee vriendinnen die er in het verleden (in mindere mate) ook last van hadden gehad. Ik voelde me zo sterk. Ik hoorde nu dat ze me niet gek vonden. Dat ze me nog steeds als dezelfde persoon zien en sommigen vonden het zelfs heel dapper en krachtig van me dat ik er eerlijk over was. Wat een opluchting. Met de psychologe sprak ik een einddoel af. Voor mij was dat alléén, met de trein, zonder extra broek, naar mijn vriendin in Apeldoorn. Daar werkten we naartoe, steeds een stapje verder, steeds wat langer, steeds verder van huis. En ik bleef schrijven en zag op papier dat het steeds beter ging, dat mijn angsten steeds minder werden, dat mijn zelfverzekerdheid steeds groter werd. Er waren nog altijd situaties ongemakkelijk maar er was iets wezenlijks veranderd. Ik merkte hoe je je eigen leven aan kon pakken en richting kon geven, geweldig! Ik begon weer de dagelijkse dingen te doen, met vrienden af te spreken, boodschappen doen, naar buiten.

En nu?
Nu woon ik weer in Amsterdam, bij mijn beste vriendinnetje. Zij geloofde altijd in mij, en dat deze angsten tijdelijk waren. Ook mijn familie en vrienden hebben het altijd als iets gezien dat voorbij zou gaan. En ze gaven me veel vertrouwen. Hoewel het grootste vertrouwen altijd uit jezelf moet komen. Ik heb de Agorafobie ervaren als een soort van burn-out. Ik heb er zoveel van geleerd, ik kan nu veel beter naar mezelf luisteren, dat is zo belangrijk. Je kan niet overal bij zijn en alles blijven doen. Volg je hart en luister naar je lichaam. Zeg ook eens NEE! Ik weet dat angst iets is dat bij mij snel aanwakkert, het zal een zwakke plek blijven. Maar ik weet nu dat vermijden niet de oplossing is. De treinreis naar Apeldoorn heeft me dat bewezen, ik voelde me de koning van de wereld! Zo vrij, zo sterk en zo gelukkig! Daar ben ik erg trots op.

Wat wil je de meiden van Girlscene nog meegeven?
Een paniekstoornis kan iedereen overkomen. Schaam je niet om hulp te zoeken! Je bent niet gek. Iedereen zit wel eens niet lekker in zijn vel en als dat lang aanhoudt kan je allerlei klachten krijgen. Of het nou zoals in mijn geval een paniekstoornis is of een ander probleem. Iedereen is het waard om lekker in zijn vel te zitten. Praat jezelf niet naar beneden! Ga ermee aan de slag, hoe moeilijk en pijnlijk en vooral eng het soms ook lijkt. Het gevoel van elke kleine overwinning heeft zoveel meer betekenis. Via je huisarts kan je worden doorverwezen naar een goede psycholoog.

Ook leuk om te lezen:

Girlscene heftig verhaal zoekt jou!

Girlscene talk: wat zijn jouw grootste angsten?

Mijn leven met... psoriasis

Faalangst: trillen en zweetaanvallen

Mijn leven met... Gilles de la Tourettes

Reageer

Om te reageren moet je ingelogd zijn.
Log je in of registreer je bij Yourscene

 1 | 2 | 3 | >> 

1-50 van 116

Nissiey on Fri 20-04-12 07:46 Woow wat een verhaal zeg! Goed dat je het ook met ons deelt! Echt knap dat het nu goed gaat en dat je er wat van hebt geleerd. Blijf positief denken!

WildOnes Thu 19-04-12 15:47 @ carolienvalphen 'Haat aan dit verhaal en meisje : ctrl + = + w' ^ Waar slaat dat nou weer op? Niemand heeft toch haat aan dit verhaal en meisje.. omg Het lijkt me echt moeilijk om daarmee om te gaan, veel sterkte daarmee, en ik hoop dat je van de agorafobie af komt!

justXpeej on Sun 08-01-12 19:59 Mijn moeder heeft dit ook... Nog steeds En ik heb dit in een mindere vorm ook gehad... op de een of andere manier via haar... en soms, het blijft lastig, heb ik wel eens een 'terugval'.

carolienvalphen on Sun 29-05-11 14:00 Het hebben is moeilijk, erover praten het ergst. Haat aan dit verhaal en meisje : ctrl + = + w

WhiteCupcake Sun 27-02-11 11:40 Ik ben soms ook bang om dood te gaan...ik haat het!ik negeer dat gevoel meestal,maar toch krijg ik het iedere dag !irritant!

Lisann91 Sat 12-02-11 20:58 ik heb hier nu ook last van en ben ook net begonnen bij een psycholoog, ik zie het nog niet rooskleurig en hoop snel op veranderingen.

Isabella__1996 on Sat 29-01-11 22:10 idd erg heftig! lykt me verschrikkelijk..:s arm meisje..

Sun 23-01-11 20:06 Woow heftig zeg!. Ik ben blij dat h et beter met je gaat!(L)

misssima on Sat 22-01-11 12:17 woow dat lijkt me erg als je dat hebt

nirvajoy Fri 21-01-11 18:33 Heel sterk dat je er zo over kunt praten, echt.

cococaro on Fri 21-01-11 07:01 Het lijkt me erg als je dat hebt..

fashionfabric on Thu 20-01-11 19:54 een klasgenootje van mij had dat ook gehad, en werd thuis ook mishandeld, maar hij vertelde het nooit. Echt super dat je dit durft te vertellen.

xTiffanyx on Thu 20-01-11 15:56 hoe ging je in die tijd dan naar school/je opleiding? dat is toch een grote druke ruimte. moeilijk zeg, knap dat je er zo over kan vertellen. gelukkig gaat het beter!

cupcakees on Thu 20-01-11 15:50 wauuw, wat heftig zeg! super fijn dat het weer beter met je gaat!

Cacharell Thu 20-01-11 15:26 wauw.. heftig

anneluka on Wed 19-01-11 17:08 In dit verhaal herken ik mezelf. Sinds vier jaar geleden vond ik het ineens eng om met de bus te reizen (uitstapjes van school enzo). elke keer had ik er opnieuw last van; zenuwachtig, niet kunnen eten, misselijk, gevoel dat je elk moment kan overgeven. Ik dacht het zal wel weer een keer over gaan. Verder ontweek ik al het openbaar vervoer. Totdat ik vorig jaar begon met mijn vervolgopleiding. hiervoor moest ik met de bus naar school, maar dat durfde ik dus niet. Omdat de afstand ook te doen was met mijn scooter, ging ik dagelijks met de scooter naar school. Totdat het winter werd.... het was gewoon te koud en niet te doen met de sneeuw. Naast dat, vond ik het ook ontzettend eng om de hoorcollegezaal binnen te gaan. Ik werd zenuwachtig, voelde me dan benauwd en had het idee dat ik elk moment kon overgeven. Ik wilde er verandering in brengen!! Via de dokter ben ik bij GGnet terecht gekomen. Ze gaven aan dat ik een lichte vorm van agorafobie had. Zij hebben mij geholpen een stap in de goede richtig te brengen. Ik kreeg ook opdrachten mee, waaronder het opschrijven wat ik voelde als ik angstig werd en ik moest proberen steeds een stukje langer met de bus te reizen. Elke dag probeerde ik een stukje met de bus te reizen, het ging steeds beter! Mijn uiteindelijke doel was om in de trein te stappen (met of zonder iemand) zonder misselijk te worden, of de andere voorgenoemde klachten te krijgen. Dit is mij nog niet gelukt, maar het gaat steeds beter! ik ben erg blij dat ik er toen wat aan gedaan heb!

BELLEBLAAS on Wed 19-01-11 13:56 wow heftig! ik had in de eerste (zit nu in de 4e) dat ik het ook opeens wel eng vond om presentaties te geven maar dat was niet echt heel erg. heb wel faalangsttraining gehad omdat ik altijd bang was dat ik het niet kon enzo, gelukkig is dat nu wel over (: heb alleen soms nog wel eens een terug val maarja

japaneeshunn on Wed 19-01-11 11:36 Ik heb iets soortgelijks, alleen heb ik er niet echt een naam voor ofzo. Dus in andere woorden: ik weet nog niet precies wat mijn probleem is. en ik snap best dat jij blij was toen je hoorde wat je precies had en dat er een naam voor was. Ik was ook altijd een hartstikke zelfverzekerd persoon dat nergens bang voor was. Ik wilde overal aan mee doen en ik vond het heerlijk om in de spotlight te staan en alle aandacht te krijgen. tot ik op een keer een presentatie had in de 2e klas. daarvoor had ik nooit problemen gehad met presentaties, ik vond ze zelfs leuk omdat je dan in het middelpunt van de aandacht stond. Maar die keer was het anders. het is inmiddels al ong. 4 jaar geleden maar ik weet nog dat ik opeens helemaal verstijfde. ik kon geen woord zeggen, ik kon de klas niet inkijken. ik stond daar maar naar de grond te staren, verstijfd van een plotselinge angst, geen idee waarvoor. ik werd duizelig en misselijk en alles werd wazig voor mijn ogen. ik kon niks meer! sindsdien was ik bang voor presentaties voor een volle klas. ik was niet bang voor de presentatie zelf maar voor de angst die me weer zou kunnen bekruipen. dus in de afgelopen 3-4 jaar heb ik misschien een keer een presentatie gegeven en gezorgd dat er maar 4 mensen in de klas zaten. Op een gegeven moment werd het steeds erger, de angst. ik begon me steeds vaker benauwd te voelen als ik ook maar een beetje het middelpunt van de belangstelling was. toen ben ik naar de dokter gegaan en die vertelde me dat ik hyperventilatie had. ik heb de symptomen daarvan opgezocht en herkende mezelf in ze allemaal. Maar na een tijdje begon ik toch te twijfelen of het wel hyperventilatie was. het waren geen random aanvallen. ik had er alleen last van als ik in openbare ruimtes was met een hoop mensen en vooral als iemand oogcontact maakte. op een gegeven moment was ik elke minuut van elke dag bezig met deze angst , bezig om het te onderdrukken zodat niemand het zou zien. ik voelde me een of andere freak. hierdoor werd ik ongelooflijk moe en voelde ik me depressief en onzeker. toen er een aantal belangrijke presentaties aan zaten te komen waar uit niet onderuit kwam dacht ik: dit moet stoppen. ik wil niet de rest van mijn leven in angst leven. dus ik heb alles zo goed mogelijk aan mijn moeder en daarna de dokter uitgelegd. ik heb 2 soorten medicijnen gehad die allebei niet goed genoeg werken. nu heb ik een psycholoog die me al een heel stuk op weg heeft geholpen. ik heb nu geen last meer van angst in het algemeen, ik ben alleen benieuwd hoe mijn presentaties gaan. ergens ben ik bang dat ik dan nog steeds zo angstig ben en weer hetzelfde gebeurd als 4 jaar geleden.

nevermissabeat7 on Wed 19-01-11 09:13 Ben echt blij dat het weer een stuk beter met je gaat! Bestond er maar een instant-medicijn voor dit soort stoornissen

Marrel on Tue 18-01-11 21:53 Heb ook zoiets, maar dan lang niet zo heftig. Ik durf alleen niet te reizen omdat ik wagenziek word. Ik heb al ooit een x moeten kotsen in een overvolle bus, en dat was echt niet leuk... Natuurlijk reis ik wel als het persee moet, maar ik probeer het zoveel mogelijk te voorkomen

Candles on Tue 18-01-11 18:08 interessant om te lezen! & super dat je hulp bent gaan zoeken.

Juliette2000 Tue 18-01-11 16:21 wat goed van je zeg! vind het leuk om daar te weten komen

memmi on Tue 18-01-11 16:04 goed dat je er zo open over bent en wat bijzonder dat zo veel mensen daar last van hebben, ik heb er zelf bijna nooit last van eigenlijk, heel soms maar...:)

Xroompje on Tue 18-01-11 15:56 dit is heel herkenbaar. ik heb hetzelfde. ik krijg er al 2 jaar hulp voor en ben er nog steeds niet overheen.

_aardbeitje_ on Tue 18-01-11 14:24 wauw heftig! knap dat je er over durft te vertellen. succes verder!

Thestrange on Tue 18-01-11 13:04 heftig!

Tue 18-01-11 11:42 super dat je er over wilde praten ipv pilletjes, succes verder!

Brittypretty on Tue 18-01-11 08:11 super dit artikel, zo Lees je weer eens wat anders keep on going i like this

GjengroddeStier Mon 17-01-11 22:53 Fijn om weer eens een echt artikel te kunnen lezen dan alsmaar naar plaatjes te moeten kijken. Ga zo door. (:

xDeliicious on Mon 17-01-11 22:49 Heel toevallig krijg ik dit nu bij college. Het is echt niet zomaar iets dus echt super goed van je dat het nu zo goed gaat en je er mee om kunt gaan! Echt super!

vliegbeest on Mon 17-01-11 22:32 Jeetje wat appart dat er een stukje over agorafobie staat op deze website. Ik heb het zelf ook en over 2 weken kan ik terecht bij een psycholoog voor hulp. Maar ik in het stukje herken ik mezelf heel goed. Ik heb het zelf ook zo erg. Ik durf nauwelijks meer de straat op omdat ik weet dat mijn angsten me dan weer gaan overvallen. Ik heb de reacties gelezen van lezers en grappig dat er zo veel mensen zijn die het ook hebben. Ik dacht echt dat ik een van de weinigen zou zijn die dit heeft. Maar dat blijkt dus niet zo te zijn

xxRENATExx on Mon 17-01-11 22:21 wat heftig! Ik ben soms ook bang als ik alleen met de trein of bus moet, of als ik bijvoorbeeld iets aan een winkelbediende moet vragen ofzo maar niet zo erg als dit. Sterkte!

Lian34 on Mon 17-01-11 21:40 fijn dat ik niet de enige ben! ik ben een half jaar doodsbang geweest om naar school te gaan.. ik was zo bang dat ik over moest geven of misselijk zou zijn in de klas!

Ringiedingie Mon 17-01-11 21:40 Ik heb er ook al bijna 4 jaar last van.. volgens mij nog een stuk erger als bij jou. Wel goed dat je erover heen gekomen bent! Geeft me toch weer wat meer hoop.

kusxS on Mon 17-01-11 20:59 echt heftig! maar ik herken dit bij mezelf! Niet in zo'n heftige mate, maar toch, thanks! En respect!

Fashionandstuff on Mon 17-01-11 20:40 Respect.

Sailorgirl123 on Mon 17-01-11 20:13 hé wat toevallig een vriend van mij is hier ook 'voor uitgekomen' vorige week. Volgens mij is het best zeldzaam.. In ieder geval heb ik veel respect voor je, dat je zo je verhaal verteld via girlscene!!

Mon 17-01-11 20:09 Respect

JaneAustenFan on Mon 17-01-11 20:07 vooral dat laatste stukje echt een mooie boodschap! ik ken ook een meisje die ook zo'n ziekelijke angst heeft, maar ik vind het echt heel moeilijk om me daarin te verplaatsen aangezien ik het helemaal niet ken. maar jij beschrijft het echt goed en duidelijk, ook wat je voelt etc!

WATERMELON on Mon 17-01-11 19:59 wow wat erg. nu denk ik; hopelijk ben ik dit vergeten voordat ik morgen de trein weer in stap!

GummyBear123_ Mon 17-01-11 19:58 kj, ik las dit en ik viel wel even stil. heftig zeg !! heel veel geluk en succes verder !

SecondChance on Mon 17-01-11 19:45 respect meid

QueenE on Mon 17-01-11 19:39 Ik heb er vandaag toevallig over moeten leren voor psychologie. Ik ben vooral heel blij voor je dat je een goede psychologe hebt gevonden om je te helpen! (want ik werd ooit doorverwezen naar een psycholoog, zo'n oud mens die het alleen maar erger maakte)

meliz on Mon 17-01-11 19:39 Zeker heftig, echt respect hoe je er mee om bent gegaan

Startled on Mon 17-01-11 19:38 Respect! Ik heb zelf Emetofobie(overgeefangst), maar zo heftig als dit heb ik het niet gehad, maar ik weet wel hoe het voelt om een fobie te hebben... maar dit is veel lastiger natuurlijk

Blush1 on Mon 17-01-11 19:31 Heel herkenbaar, ik heb er ook twee jaar last van gehad. Gelukkig werk ik in de GGZ dus wist al snel wat het was en dat er talloze mensen zijn die hier last van hebben. Maar toch voelde ik me een lunatik. Grappig, bij mij is het ook ontstaan in de trein en verdwenen toen ik aan mijn zelfvertrouwen ben gaan werken.

CHRLLY on Mon 17-01-11 19:25 wow, heftig! Raar idee dat het iedereen zomaar kan overkomen..

Jlanda on Mon 17-01-11 19:21 wauw! heftig hoor !

SeyGunay on Mon 17-01-11 19:12 zeker respect!!!!

autumn__lovee on Mon 17-01-11 19:09 Wauw (: ik heb migraine met aura en da's echt zo irritant! Bij téveel stress word ik misselijk (+hoofdpijn enso) en val ik flauw :S

 1 | 2 | 3 | >> 

1-50 van 116